Ο Τζόρτζιο Αρμάνι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών στο Μιλάνο, αφήνοντας πίσω του μια αυτοκρατορία που άλλαξε την έννοια της κομψότητας. Για τον ίδιο, η μόδα δεν ήταν θόρυβος αλλά ψίθυρος. Ένα βλέμμα πειθαρχίας που μιλούσε πιο δυνατά από κάθε επιδεικτικό σχέδιο.
Γεννημένος το 1934 στην Πιατσέντσα, βίωσε τον πόλεμο, τις στερήσεις και την αυστηρότητα της εποχής. Ο πατέρας του τον οδήγησε στις σπουδές ιατρικής· όμως, η εκπαίδευση στην ανατομία λειτούργησε τελικά ως εργαλείο στη μόδα. Όπως έλεγε ο ίδιος, έμαθε να «κόβει» με την ακρίβεια χειρουργού.
Τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα έγιναν στη La Rinascente και αργότερα στον οίκο του Νίνο Τσερρούτι. Εκεί διαμόρφωσε την ιδέα της αφαίρεσης, αφαιρώντας ό,τι περιττό και διατηρώντας την ουσία της κομψότητας. Το 1975, με τη στήριξη του συντρόφου και συνεργάτη του Σέρτζιο Γκαλεότι, ίδρυσε τη δική του φίρμα. Με κεφάλαιο μόλις 10.000 δολαρίων, έθεσε τα θεμέλια για μια παγκόσμια αυτοκρατορία.
Ο Γκαλεότι υπήρξε ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, αλλά και η κινητήριος δύναμη πίσω από την επιχειρηματική του πορεία. Ο θάνατός του από AIDS το 1985 σημάδεψε τον Αρμάνι. Από τότε, η σιωπή και η πειθαρχία αντικατέστησαν τη ζεστασιά που έφερνε στη ζωή του ο σύντροφός του. Η δουλειά έγινε το καταφύγιο και ταυτόχρονα το μνημείο αυτής της απώλειας.
Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε μέσα από το σινεμά. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ στο American Gigolo (1980) περπάτησε φορώντας γκρι κοστούμι Αρμάνι και άλλαξε την εικόνα του σύγχρονου άνδρα. Τα μαλακά σακάκια, οι ουδέτερες αποχρώσεις και η διακριτική σιλουέτα έγιναν σύμβολα ισχύος με χαμηλούς τόνους. Στη δεκαετία του ’80, ο Αρμάνι πρόσφερε στις γυναίκες τολμηρά παντελόνια και σακάκια, δίνοντάς τους μια νέα πανοπλία για το εταιρικό πεδίο μάχης.
Δεν ήταν όμως μόνο το Χόλιγουντ. Με περισσότερες από 200 ταινίες στη «λίστα» του και αμέτρητες εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί, ο Αρμάνι έγινε συνώνυμο της κινηματογραφικής κομψότητας. Για τους σκηνοθέτες, δεν ήταν απλώς ένας χορηγός ρούχων αλλά ένας δημιουργός που καταλάβαινε πώς ένα κοστούμι μπορεί να αφηγηθεί ιστορία.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η αυτοκρατορία του μεγάλωσε. Armani Privé, Emporio, ξενοδοχεία, καλλυντικά· όλα κάτω από τον αυστηρό του έλεγχο. Δεν πούλησε ποτέ την εταιρεία του σε μεγάλους ομίλους, μένοντας μέχρι τέλους ανεξάρτητος. Η εμμονή του στον έλεγχο ήταν θρυλική, όπως και η πειθαρχημένη καθημερινότητά του.
Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του, παραδέχτηκε σε συνέντευξη στους Financial Times: «Η μεγαλύτερη μου αδυναμία είναι ότι ελέγχω τα πάντα». Αναγνώρισε πως εργάστηκε υπερβολικά, εις βάρος της προσωπικής του ζωής. Κι όμως, η αποφασιστικότητα αυτή ήταν που τον κράτησε στην κορυφή για μισό αιώνα.
Ο θάνατος του Τζόρτζιο Αρμάνι σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. Ήταν ο τελευταίος couturier-επιχειρηματίας που αντιστάθηκε στη βιομηχανική μαζικότητα της μόδας. Ο άνθρωπος που μετέτρεψε τη μοναξιά σε στυλ και την απώλεια σε παγκόσμιο σύμβολο πειθαρχημένης κομψότητας.
Ο ράφτης έφυγε. Μα η σιλουέτα του παραμένει.
Διαβάστε ακόμα: Η AI «φλερτάρει»: Είναι αθώο το chatbot;
