Η 4η Ιουλίου έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια ημέρα Φεστιβάλ. Ταυτόχρονα, το καλοκαίρι είναι άμεσα συνδεδεμένο με το φεστιβαλ στην Αθήνα μιας που τα τελευταία χρόνια το Φεστιβάλ Επιδαύρου έχει φροντίσει να χτίσει μια ολόκληρη πολιτιστική εμπειρία. Είναι εκεί για να προσφέρει ποικίλα πολιτιστικά δρώμενα και να τιμήσει τις τέχνες με πολλές διαφορετικές μορφές. Στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, θα βρείτε θεατρικές παραστάσεις, χοροθεατρικές παραστάσεις και δρώμενα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών. Πιο συγκεκριμένα, για την εβδομάδα (5-11/7) υπάρχουν 3 παραστάσεις που αξίζει να δεις.
Medea’s children
Το έργο έχει γράψει ο Μίλο Ράου, Ελβετός δημιουργός. Πηγή έμπνευσης του είναι μια πραγματική παιδοκτονία στο Βέλγιο συνδέοντας την με τον αρχαίο μύθο της Μήδειας. Από εκεί προκύπτει και το όνομα της παράστασης “Medea’s children” την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε Κυριακή 5 Ιουλίου. Βασικός στόχος της παράστασης είναι να προκαλέσει έναν ανοιχτό διάλογο όπου ανήλικοι ερμηνευτές συνομιλούν με τον ηθοποιό και συντονιστή Πέτερ Σέιναβε. Η παράσταση πραγματεύεται θέματα γυρω από την οικογένεια, το τραύμα, την αγάπη και τον θάνατο, θέτοντας τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας σε μια διάσταση έξω από τα αναμενόμενα πλαίσια λογικής.
Διάδρομος
Την παράσταση συνθέτει ο Φώτης Νικολάου θέλοντας να προσφέρει ένα θέαμα χοροθεάτρου το οποίο περνά πολλαπλά μηνύματα. Η αφήγηση του έργου πλαισιώνεται γύρω από το πένθος, την μνήμη και την απώλεια. Αναδεικνύει τον αποχαιρετισμό ως μια υπαρξιακή κατάσταση και ανάγκη του ανθρώπου προκειμένου να ξεπεράσει το πένθος.
Βάκχες
Το αρχαίο θεατρικό έργο του Ευριπίδη σκηνοθετεί ο διακεκριμένος δημιουργός Γιάβορ Γκάρντεφ, θέλοντας να δώσει έμφαση σε μια ατέρμονη διαπάλη ανάμεσα στην λαμπερή μορφή του Απόλλωνα και τη χαοτική σαγήνη του Διονύσου. Οι ηθοποιοί συνοδεύονται από μουσικούς επί σκηνής οι οποίοι παρουσιάζονται ως σκοτεινοί τραβαδούροι,οι μορφές που αντλούνται από το διονυσιακό σύμπαν. Από αυτή τη συνύπαρξη οργανισμών, σωμάτων και ζωντανής μουσικής προκύπτει μια παράσταση που σπάει τα πλαίσια της κοινής λογικής.
Το έργο του Γκάρντεφ, οι Βάκχες με αυτή την σκηνοθετική οπτική, θέτουν ένα καίριο ερώτημα σχετικά με την ανοχή της κοινωνίας στην αποσταθεροποίηση. Πώς απορροφάται και λειτουργεί στον συλλογικό οργανισμό το συμβάν –διανοητικά, ψυχικά, πολιτικά– πριν μετατραπεί σε τραύμα; Με πιο απλά λόγια, το έργο τονίζει το ζήτημα των ορίων της ευταξίας, δοκιμάζοντας την αντοχή κανόνων και θεσμών. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε Παρασκευή 10 και Σάββατο 11 Ιουλίου.
Μέσα από αυτές τις τρεις παραστάσεις το φεστιβαλ Αθηνών δίνει την ευκαιρία να αφουγκραστούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και να έρθουμε σε επαφή με έργα τα οποία έχουν διαχρονική αξία. Άλλωστε ένας βασικός στόχος της τέχνης είναι να θέτει ερωτήματα και να ταρακουνάει τον θεατή. Στην σημερινή κοινωνική πραγματικότητα η επαφή με την τέχνη δεν είναι απλά ένα εισιτήριο για να επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας και την θέση μας στην κοινωνία. Είναι μια επιτακτική και υπαρξιακή ανάγκη της κοινωνίας ως συλλογικά να επανατοποθετηθεί σε ότι αφορά τους θεσμούς και τις αρχές.
