Με τη «Σπασμένη Φλέβα», ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με ένα έργο που κοιτά κατάματα τον άνθρωπο της εποχής μας, σαν να στρέφει έναν φακό βαθιά μέσα στη ρωγμή της καθημερινής του αγωνίας. Σε αντίθεση με το οργισμένο σύμπαν των προηγούμενων ταινιών του, εδώ ο σκηνοθέτης επιλέγει έναν πιο γυμνό, απέριττο τρόπο αφήγησης, χτίζοντας ένα δράμα που εξελίσσεται αθόρυβα, σχεδόν υπόγεια, έως ότου μετατραπεί σε τραγωδία.
Κέντρο αυτού του κόσμου είναι ο Θωμάς Αλεξόπουλος, ένας άνδρας που καταρρέει οικονομικά και ψυχικά, παγιδευμένος σε μια χώρα όπου η οικονομική ασφυξία δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά κανόνα. Χρωστά, φοβάται, ψάχνει απεγνωσμένα λύση – κι αυτή η φαινομενικά μικρή ιστορία χρέους και απόγνωσης γίνεται η αφετηρία μιας Οδύσσειας που οδηγεί τον ήρωα σε σκοτεινά μονοπάτια. Το δράμα του δεν είναι μεμονωμένο. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που τρίζει, ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι οριακά παλεύουν να κρατηθούν από μια τελευταία σανίδα σωτηρίας.
Ο Οικονομίδης, όμως, δεν ενδιαφέρεται να κατασκευάσει «καλούς» και «κακούς». Ο Θωμάς είναι άνθρωπος – με τα σφάλματα, τις εμμονές, την αλαζονεία και την τρυφερότητά του. Γι’ αυτό και ο θεατής τον ακολουθεί με αμφιθυμία: τον λυπάται και τον αποστρέφεται, τον κατανοεί και τον αποδοκιμάζει. Μέσα σε αυτή τη διαρκή ταλάντωση γεννιέται η ένταση της ταινίας.
Με την αφοσίωση του Βασίλη Μπισμπίκη στον κεντρικό ρόλο -μια ερμηνεία που κινείται ανάμεσα στη βουβή απελπισία και την εκρηκτική αδυναμία- η «Σπασμένη Φλέβα» αποκτά μια ακατέργαστη δύναμη. Η κάμερα μοιάζει να ακουμπά τον ιδρώτα και τον φόβο του, βιώνοντας την κατάρρευσή του από απόσταση αναπνοής.
Τελικά, η ταινία δεν προσφέρει λύτρωση. Προσφέρει κάτι πιο έντιμο: μια ενδοσκόπηση στο σκοτάδι που κουβαλά ο σύγχρονος άνθρωπος και μια υπόμνηση ότι η τραγωδία δεν είναι πάντα θέατρο. Συχνά είναι η πραγματικότητα που αρνούμαστε να κοιτάξουμε.
Η μεγάλη επιστροφή του Γιάννη Οικονομίδη
Πέντε χρόνια μετά την «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς», ο Γιάννης Οικονομίδης επανέρχεται δυναμικά στη μεγάλη οθόνη με τη νέα του ταινία, τη «Σπασμένη Φλέβα». Πρόκειται για ένα αστικό δράμα που εστιάζει στα αδιέξοδα της καθημερινότητας και στην πίεση που συσσωρεύεται σε μια κοινωνία που μοιάζει να μην αφήνει περιθώριο ανάσας.
Από το «Σπιρτόκουτο» του 2002 μέχρι σήμερα, ο Οικονομίδης έχει διαμορφώσει ένα εντελώς δικό του κινηματογραφικό σύμπαν: ωμό, αληθινό, γεμάτο ήρωες της διπλανής πόρτας που παλεύουν με οικογενειακές ρήξεις, οικονομικές δυσκολίες και εσωτερικές συγκρούσεις. Οι χαρακτήρες του -πάντα χειροπιαστοί, συχνά αντιφατικοί, αλλά βαθιά ανθρώπινοι- ζωντανεύουν και αυτή τη φορά μέσα από ερμηνείες που δίνουν βάρος και ουσία στην ιστορία της «Σπασμένης Φλέβας».
Ο Οικονομίδης επιμένει να ακτινογραφεί τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Δεν διστάζει να αποτυπώσει τη διαφθορά, τη φθορά και τα αδιέξοδα που συσσωρεύονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των αστικών διαμερισμάτων. Οι ταινίες του ανέκαθεν λειτουργούσαν σαν καθρέφτης μιας κοινωνίας που συχνά αποφεύγει να κοιτάξει τον εαυτό της. Με την ίδια συνέπεια και χωρίς να κάνει εκπτώσεις στο ύφος του, συνεχίζει μια πορεία σχεδόν τριών δεκαετιών, πιστός στο όραμά του και ουσιαστικά αφοσιωμένος στη δημιουργία.
Με έξι ταινίες στην πλάτη και ένα θεατρικό έργο που άφησε έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο, ο σκηνοθέτης παραμένει ακέραιος απέναντι στην καλλιτεχνική του διαδρομή.
Διαβάστε ακόμα: Jo Dennys στο Utopia Zone: «Με έμαθαν να φοβάμαι, αλλά εγώ διάλεξα να υπάρχω»
