Η λογοκρισία της Χούντας δεν άφησε ανεπηρέαστη ούτε την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Πώς η ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» μπήκε στο στόχαστρο και τι αποκάλυψε το ντοκιμαντέρ «Στοργή στο Λαό».
Η επταετία της δικτατορίας άφησε βαθύ αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία, όμως ένα από τα πιο ασφυκτικά πεδία ελέγχου υπήρξε η Τέχνη. Από τον κινηματογράφο μέχρι το τραγούδι και το θέατρο, η λογοκρισία της Χούντας επιχείρησε να επιβάλει τους δικούς της κανόνες, κόβοντας σκηνές, απαγορεύοντας έργα και στοχοποιώντας καλλιτέχνες.
Μια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία βρέθηκε στο μικροσκόπιο της επιτροπής λογοκρισίας. Παρότι επρόκειτο για μια εμπορική κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, το καθεστώς εντόπισε στοιχεία που θεώρησε «επικίνδυνα».
Το θέμα ήρθε ξανά στο προσκήνιο μέσα από το ντοκιμαντέρ «Στοργή στο Λαό» του Βασίλη Δούβλη, που κυκλοφόρησε το 2013 και βασίστηκε σε αυθεντικά αρχεία της εποχής. Μέσα από έγγραφα και καταγραφές αποκαλύπτεται ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσε ο μηχανισμός λογοκρισίας: αυθαίρετα, φοβικά και συχνά κωμικοτραγικά.
Στην περίπτωση της ταινίας με τη Βουγιουκλάκη, οι λογοκριτές απαίτησαν να αφαιρεθούν συγκεκριμένα πλάνα πριν δοθεί άδεια προβολής. Το πρώτο αφορούσε σκηνή πορείας, όπου εμφανιζόταν πλακάτ με τις λέξεις «Ειρήνη» και «Αγάπη». Ακόμη και αυτές οι λέξεις κρίθηκαν ύποπτες από το καθεστώς, καθώς θεωρούνταν συνδεδεμένες με πολιτικά και αντιδικτατορικά μηνύματα της εποχής.
Το δεύτερο σημείο που ενόχλησε ήταν μια σκηνή με τον Χρόνη Εξαρχάκο, όπου ο ηθοποιός «στυπώνει» το μουστάκι του υποδυόμενος χωροφύλακα. Η κίνηση εκλήφθηκε ως σατιρική αναφορά στις αρχές και κρίθηκε προσβλητική για τα σώματα ασφαλείας.
Μόνο αφού αφαιρέθηκαν τα συγκεκριμένα πλάνα, η ταινία πήρε το «πράσινο φως» για να προβληθεί στους κινηματογράφους.
Το «Στοργή στο Λαό» φωτίζει δεκάδες ανάλογες περιπτώσεις λογοκρισίας, αποτυπώνοντας μια εποχή όπου ακόμη και οι πιο αθώες εικόνες μπορούσαν να θεωρηθούν απειλή. Ταινίες σημαντικών δημιουργών, όπως του Μιχάλη Κακογιάννη, του Νίκου Κούνδουρου και του Κώστα Γαβρά, βρέθηκαν επίσης αντιμέτωπες με περικοπές ή απαγορεύσεις.
Η περίπτωση της «Κόρης μου η σοσιαλίστρια» παραμένει μέχρι σήμερα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραλογισμού εκείνης της περιόδου, όταν η εξουσία φοβόταν ακόμη και μια λέξη γραμμένη σε ένα πλακάτ.
Διαβάστε ακόμα: Χανταϊός: Ο άγνωστος ιός που κρύβεται πίσω από μια σπάνια απειλή
