Forget Me Not: Καλοκαιρινοί (ανεκπλήρωτοι και μη) έρωτες στο σινεμά

Κοινοποιήστε το άρθρο αυτό:
Forget Me Not: Καλοκαιρινοί (ανεκπλήρωτοι και μη) έρωτες στο σινεμά
Home » Art & Culture » Forget Me Not: Καλοκαιρινοί (ανεκπλήρωτοι και μη) έρωτες στο σινεμά

Οι απόλυτες ταινίες με θέμα έναν εκπληρωμένο ή ανεκπλήρωτο θερινό έρωτα

Ζώντας στην Ελλάδα, είναι αδύνατον να μην έχει βιώσει κανείς την έξαψη που προσφέρει ένας θνησιγενής καλοκαιρινός έρωτας. Με τις υψηλές θερμοκρασίες να δηλώνουν ήδη δυναμικά “παρών”, στο μυαλό μας έρχονται συνειρμοί και πλάνα από θερινά ειδύλλια. Για πάμε να δούμε πως τα συνέλαβαν οι ξένοι σκηνοθέτες, τα μετουσίωσαν σε ταινίες και άφησαν εμβληματικά το αποτύπωμά τους ως οι “απόλυτοι καλοκαιρινοί έρωτες”;

“Μεκτούμπ, αγάπη μου” (Αμπντελατίφ Κεσίς, 2018, 174’)

Η πρώτη – πρώτη ταινία που μου έρχεται στο μυαλό, όταν μιλάμε για καυτό καλοκαίρι είναι το “Μεκτούμπ, αγάπη μου”. Ο Αμπντελατίφ Κεσίς – πέντε χρόνια από το θρίαμβο του η «Ζωή της Αντέλ»– όχι μόνο το έβαλε στόχο, αλλά κατάφερε ξανά να μας κάνει να νιώσουμε άβολα με τους διπλανούς μας στη μεγάλη αίθουσα λόγω των αποκαλυπτικών σκηνών του. Η ταινία ακολουθεί τον νεαρό και συνεσταλμένο Αμίν, ο οποίος επισκέπτεται τη γενέτειρά του, την παραθαλάσσια Σετ της Τυνησίας, για να περάσει τις καλοκαιρινές του διακοπές. Με επίκεντρο το τουριστικό εστιατόριο των θείων του, θα έρθει σε επαφή με τις υγρές νύχτες και τις χαμηλές αναστολές που κάθε παραθεριστικός προορισμός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει. Πλαισιωμένος από τον Τόνι, τον κατεργάρη ξάδερφο του και την παρέα του, δύο γαλλίδες τουρίστριες που θα γνωρίσει εκεί, αλλά και από την άτακτη Οφελί, τις χυμώδεις καμπύλες της οποίας είναι αδύνατον να ξεχάσει κανείς, η ενδογενής συστολή του θα δοκιμαστεί. Άραγε θα κάνει το άλμα πίστης και θα μπει και αυτός στον ερωτικό χορό που όλοι γύρω του συμμετέχουν ή θα μείνει ως το τέλος ένας απλός παρατηρητής;

How to have sex (Μόλι Μάνινγκ Γουόκερ, 2023, 91’) 

Ποιος δεν θυμάται τις πρώτες του διακοπές που έκανε μόνος του; Στη μνήμη των  περισσότερων σίγουρα έχει μείνει ο απόηχος (ή καλύτερα η κωφότητα) που αφήνουν τα ξεφωνητά και το αχαλίνωτο clubbing μέχρι πρωίας. Το “How to have sex” πρόκειται για μια αφοπλιστικά ειλικρινής, μα και σκληρή ιστορία ενηλικίωσης, όπου παρέες εφήβων από τη Μεγάλη Βρετανία, λίγο μετά τις σχολικές εξετάσεις τους καταφτάνουν στα Μάλια της Κρήτης με ένα και μόνο σκοπό: να ζήσουν το απόλυτο ελληνικό καλοκαίρι. Στο φιλμικό ντεμπούτο της, όμως, η Μόλι Μάνινγκ Γουόκερ δεν μένει στην επιφάνεια· κάνει μια βουτιά στα βαθιά, στα μύχια της ψυχής των εφήβων και μας αποκαλύπτει τα άγχη και αγωνίες που κρύβονται πίσω από τη φρενήρη διασκέδαση. Εδώ, τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το βλέμμα και τα αγγίγματα (ή η απουσία αυτών). Η Μάνινγκ Γουόκερ αποφεύγει τις εύκολες, “διευκρινιστικές” ατραπούς που προσφέρουν οι διάλογοι και καλεί το θεατή να εστιάσει στην άρρητη επικοινωνία, στο body language που διαμείβεται μεταξύ των ηρώων, προκειμένου να σκιαγραφηθούν τα δυσδιάκριτα όρια της συναίνεσης ή μη στο σεξ. Όταν καλά – καλά δεν έχεις ανακαλύψει εσύ ο ίδιος ποιος είσαι, όταν το οικοδόμημα της αυτο-εικόνας σου εξαρτάται από την αποδοχή των Σημαντικών Άλλων (Significant Others), εν προκειμένω των συνομηλίκων σου, πόσο ξεκάθαρο είναι να πεις τι θέλεις και τι δεν θέλεις; Πόσο εύκολα και σθεναρά απορρίπτεις κάτι που θα σου στοιχίσει το στέμμα του “coolness”;;

Η Μάνινγκ Γουόκερ με απίστευτη δεξιοτεχνία ρίχνει φως στην κουλτούρα που κυριαρχεί στις μέρες μας γύρω από το σεξ, την κοινωνική πίεση να αποτινάξεις από πάνω σου τη ρετσινιά της “παρθενιάς”, αλλά και τα safe spaces που δημιουργούνται (ή όχι), όχι μόνο για να μιλήσεις για μια κακοποιητική εμπειρία, αλλά και που θα σου επιτρέψουν να συνειδητοποιήσεις, να αντιληφθείς ότι πρόκειται για μια τέτοια.

Αν τα παραπάνω δεν σας έπεισαν, σίγουρα δεν θα σας αφήσει με αμφιβολίες η σειρά από τα βραβεία που η ταινία σάρωσε, μεταξύ των οποίων το “Un Certain Regard” στο Φεστιβάλ των Καννών, το “European Discovery – Prix Fipresci” στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, το βραβείο  Α’ Γυναικείου ρόλου του British Independent Film για την ερμηνεία της Mia McKenna-Bruce, αλλά και τη “Χρυσή Αθηνά”, το μεγάλο βραβείο του 29ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας με την κριτική επιτροπή να κάνει λόγο για «ένα σίγουρο, συμπονετικό ντεμπούτο για τους τρόπους με τους οποίους οι νέοι αναζητούν τη σύνδεση και τη συναίνεση μεταξύ τους, με τολμηρή κινηματογραφική γλώσσα, δυναμικές ερμηνείες και ισχυρή κοινωνική απήχηση»και με εμάς να συμφωνούμε απόλυτα με αυτό.

La collectionneuse (Éric Rohmer, 1967, 86’)

Όμως, η λαγνεία δεν αποτελεί σημείο των καιρών μας. Ο μετρ του είδους των “θερινών ειδυλλίων” (Το γόνατο της Κλαιρ, Ιστορίες του Καλοκαιριού), Ερίκ Ρομέρ, μας ταξιδεύει πίσω στο 1967 και στο ηλιόλουστο Saint-Tropez της Γαλλικής Ριβιέρας, και πιο συγκεκριμένα στη γραφική βίλα που θα αποτελέσει το τέλειο καταφύγιο για δύο φίλους και καλλιτέχνες, τον έμπορο Τέχνης, Adrien, και τον επίδοξο ζωγράφο, Daniel. Ωστόσο, οι ήσυχες και βαρύθυμες διακοπές τους διαταράσσονται απότομα από την απροσδόκητη άφιξη της Haydée· μιας φρέσκιας, γλυκιάς, μα αδηφάγας κοπέλας, με εγγενή κλίση στη συλλογή… ερωτικών εμπειριών. Η ασυδοσία της θα σκανδαλίσει – στα όρια της εμμονής – τον Adrien, ο οποίος αφ’ υψηλού και με υπεροψία παρακολουθεί τις αταξίες της Haydée. Άραγε ο Adrien θα κατορθώσει να αντισταθεί στα παιχνίδια αποπλάνησης ή θα γίνει και αυτός μέρος της μακράς συλλογής της Haydée;

Before Midnight (Richard Linklater, 2013, 109’)

Δεν θα μπορούσα να κλείσω αυτήν την ενότητα και να μην αναφερθώ στο τρίτο μέρος της τριλογίας των “Before” του Richard Linklater. Τελευταίος προορισμός των ρομαντικών μας περιπατητών ανά την Ευρώπη και τις δεκαετίες (Julie Delpy, Ethan Hawke) είναι η δική μας γραφική Πύλος. Σε αυτό το μέρος, ο Linklater μάλλον μας πάει στο after, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία στο Interrail και τη μοιραία απόφασή τους να περάσουν μια μέρα μαζί στη Βιέννη, αλλά και δέκα χρόνια μετά την ουσιαστική επανένωση τους στο Παρίσι· αφότου, δηλαδή, η πρώτη κάψα του Έρωτα έχει εξατμιστεί και έχει μείνει το ίζημα της συντροφικότητας. Στη ζωή τους έχουν προστεθεί -πέραν του γιου του Jesse που ζει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού- και δύο αξιολάτρευτα κορίτσια, αλλά και οι ρήξεις που φέρνει η καθημερινότητα. Μια καλοκαιρινή απόδραση είναι αρκετή για να βοηθήσει δύο πάλαι ποτέ παθιασμένους εραστές να ξεφύγουν από τα δεινά που αναπόδραστα φέρνει μαζί της η πολυκαιρία;

Όποια και αν είναι η απάντηση, εμάς, κάθε ηλιοβασίλεμα θα μας συντροφεύει η συγκίνηση στο βλέμμα της Celine, καθώς βλέπει τον ήλιο να χάνεται και σιγομουρμουρίζουμε μαζί της “It’s still there, it’s still there… oh.. it’s gone”..


Κοινοποιήστε το άρθρο αυτό:
Picture of Βίβιαν Μελικόκη
Βίβιαν Μελικόκη
Η Βίβιαν Μελικόκη μένει Γκύζη, σπούδασε Νομικά. Γράφει για ταινίες, λες κι μια εικόνα δεν κάνει για χίλιες λέξεις, ενώ ακούει ραδιόφωνο ακατάπαυστα. Της αρέσει να καταναλώνει Τέχνες, αλλά περισσότερο τα κεφτεδάκια της γιαγιάς της.

Forget Me Not: Καλοκαιρινοί (ανεκπλήρωτοι και μη) έρωτες στο σινεμά

Most Popular
Κοινοποιήστε το άρθρο αυτό:
Νεότερα Άρθρα
Scroll to Top