Σε μια εποχή όπου ο δημόσιος διάλογος κυριαρχείται από τον θυμό, την πόλωση και την καχυποψία, υπάρχουν έργα που έρχονται να θυμίσουν κάτι πολύ πιο απλό, αλλά και πολύ πιο δύσκολο: ότι ο κοινός παρονομαστής όλων μας είναι η ανάγκη για αγάπη, κατανόηση και σύνδεση.
Αυτό ακριβώς επιχειρεί να κάνει ο «Κοινός Παρονομαστής», η ταινία του Σωτήρη Τσαφούλια. Και το καταφέρνει χωρίς διδακτισμό, χωρίς εύκολα συνθήματα και χωρίς να προσπαθεί να επιβάλει μια συγκεκριμένη αλήθεια στον θεατή. Αντίθετα, του δίνει χώρο να σκεφτεί.
Η ταινία κινείται γύρω από ανθρώπους που κουβαλούν διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικές ιδεολογίες, διαφορετικές πληγές. Άνθρωποι που, εκ πρώτης όψεως, μοιάζουν να μην έχουν τίποτα κοινό. Κι όμως, όσο εξελίσσεται η ιστορία, γίνεται ξεκάθαρο ότι πίσω από τις ταμπέλες, τις απόψεις και τις διαφωνίες υπάρχουν οι ίδιες αγωνίες: η ανάγκη να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε, να μας ακούσουν και να μας καταλάβουν.
Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο επίτευγμα της ταινίας. Δεν ενδιαφέρεται να χωρίσει τους ανθρώπους σε «καλούς» και «κακούς», σε «σωστούς» και «λάθος». Προσπαθεί να θυμίσει ότι πριν από τις ιδεολογίες υπάρχει ο άνθρωπος.
Σε μια κοινωνία που μοιάζει να επιβραβεύει την ένταση και την αντιπαράθεση, ο «Κοινός Παρονομαστής» επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο. Μιλά για τη συγχώρεση, την ενσυναίσθηση και τη δύναμη της αγάπης. Όχι ως μια ρομαντική έννοια, αλλά ως μια συνειδητή επιλογή. Ως τη μοναδική ίσως δύναμη που μπορεί πραγματικά να σπάσει τον φαύλο κύκλο του μίσους και της εκδίκησης.
Γι’ αυτό και η ταινία δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική πρόταση. Είναι μια αφορμή για συζήτηση. Σε κάνει να αναρωτηθείς πόσο εύκολα χαρακτηρίζουμε τους άλλους, πόσο γρήγορα υψώνουμε τείχη και πόσο δύσκολα επιλέγουμε να ακούσουμε τον άνθρωπο απέναντί μας.
Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο είναι ότι η ταινία είναι διαθέσιμη δωρεάν στο YouTube. Σε μια περίοδο που η πρόσβαση στον πολιτισμό συχνά περνά μέσα από συνδρομές και πλατφόρμες, το γεγονός ότι μπορεί κανείς να τη δει ελεύθερα αποτελεί μια επιλογή που αξίζει να αναδειχθεί.
Δεν είναι μια ταινία που θα απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα. Δεν είναι μια ταινία που θα συμφωνήσουν όλοι μαζί της. Είναι όμως μια ταινία που αξίζει να δεις. Γιατί σε προκαλεί να σκεφτείς. Να αμφισβητήσεις βεβαιότητες. Να κοιτάξεις τον άνθρωπο πίσω από την άποψη.
Και ίσως, όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους, να θυμηθείς κάτι που συχνά ξεχνάμε μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας: ότι ο πραγματικός κοινός παρονομαστής δεν είναι η πολιτική, η θρησκεία ή η ιδεολογία. Είναι η αγάπη. Και χωρίς αυτήν, καμία κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει.
Αν δεν την έχετε δει, αφιερώστε λίγο από τον χρόνο σας. Όχι επειδή είναι η ταινία του Σωτήρη Τσαφούλια. Αλλά επειδή είναι από εκείνες τις σπάνιες ταινίες που, όταν τελειώνουν, συνεχίζουν να σε ακολουθούν για πολύ καιρό μετά.
