Υπάρχουν φιλίες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να αποδειχθούν. Υπάρχουν σχέσεις που χτίζονται αθόρυβα, μακριά από τα φώτα, και αντέχουν στον χρόνο, στις επιτυχίες, αλλά και στις σιωπές. Κάπως έτσι ήταν και η σχέση ανάμεσα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη Μαρινέλλα — δύο γυναίκες που έζησαν τη δόξα, αλλά κράτησαν για τον εαυτό τους ό,τι είχε πραγματική αξία.
Η γνωριμία τους ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’60, τότε που όλα ήταν ακόμη στην αρχή. Πριν τις μεγάλες κορυφές, πριν τις προσωπικές διαδρομές τις απομακρύνουν για λίγο, πριν η ζωή τις δοκιμάσει. Κι όμως, από εκείνη την πρώτη συνάντηση γεννήθηκε ένας δεσμός που δεν έσπασε ποτέ.
Η Μαρινέλλα θυμόταν πάντα εκείνα τα χρόνια με μια τρυφερότητα σχεδόν παιδική. Τα καλοκαίρια στον Θεολόγο, το τηλέφωνο που χτυπούσε απλά για να ακούσει «έλα να φάμε και να τα πούμε», τις στιγμές που δεν είχαν τίποτα το «σταρικό». Δύο φίλες, ξυπόλυτες σχεδόν, με ένα ουζάκι στο χέρι και κουβέντες που κρατούσαν μέχρι αργά.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ήταν η λαμπερή εικόνα που έβλεπε το κοινό. Ήταν απλή, άβαφη, με ένα ψάθινο καπέλο και μια φιλοξενία που, όπως έλεγε η Μαρινέλλα, δύσκολα συναντάς. Μαγείρευε η ίδια, φρόντιζε τους φίλους της, άκουγε, ρωτούσε, νοιαζόταν.
Κι ανάμεσα σε γέλια, εξομολογήσεις και μικρές καθημερινές στιγμές, χτίστηκε κάτι σπάνιο: μια φιλία χωρίς όρους.
«Ό,τι λέγαμε έμενε μεταξύ μας», είχε πει η Μαρινέλλα. Σαν ένας άτυπος όρκος σιωπής. Ίσως γι’ αυτό και τόσα πολλά έμειναν κρυμμένα. Όχι από μυστήριο, αλλά από σεβασμό.
Δεν έλειψαν, βέβαια, και οι δυσκολίες. Η Αλίκη πληγώθηκε, προδόθηκε, κουβαλούσε στιγμές που δεν μοιραζόταν εύκολα. Όμως, για τους ανθρώπους που αγαπούσε, ήταν πάντα εκεί — με έναν τρόπο σχεδόν απόλυτο. Και μέσα σε όλα, υπήρχε και το χιούμορ. Εκείνο το πηγαίο, το αυθόρμητο, που κάνει τις φιλίες να αντέχουν. Όπως τότε, σε ένα εστιατόριο, που δεν έβλεπαν καλά τον κατάλογο αλλά αρνούνταν πεισματικά να φορέσουν γυαλιά. Η Αλίκη κρατούσε το μενού ανάποδα και, όταν το παρατήρησε ο σερβιτόρος, του απάντησε με εκείνο το γνωστό της ύφος. Και μετά, γέλια. Πολλά γέλια.
Ίσως τελικά αυτές οι στιγμές να ήταν και οι πιο σημαντικές.
Γιατί πέρα από τα φώτα, τις σκηνές και τις επιτυχίες, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Μαρινέλλα ήταν, πάνω απ’ όλα, δύο φίλες. Και αυτός ο δεσμός — αθόρυβος, βαθύς και αληθινός — ήταν ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας τους.
Διαβάστε επίσης: Τα λόγια είναι περιττά…
