Ο Τζόσουα Ολουσάνια, ένας δάσκαλος τρομπέτας στην Αμπούτζα της Νιγηρίας, αποφάσισε να φέρει τα όριά του στα άκρα. Πράγματι, έπαιξε τρομπέτα για 25 ώρες και 30 λεπτά χωρίς σταματημό. Επομένως, το εντυπωσιακό του επίτευγμα δεν είχε ως στόχο απλά ένα ρεκόρ Γκίνες. Αντιθέτως, φιλοδοξούσε να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας στην υποτιμημένη αξία της μουσικής και των μουσικών. Ως εκ τούτου, η ιστορία του είναι ένα μάθημα θέλησης και αντοχής. Συνεπώς, αποδεικνύει ότι η αφοσίωση σε μια τέχνη μπορεί να ξεπεράσει κάθε σωματικό εμπόδιο.
Το κάλεσμα της τρομπέτας και οι άγριοι κανόνες
Η σχέση του Ολουσάνια με τη μουσική ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια. Συγκεκριμένα, είχε δοκιμάσει νωρίτερα τα ντραμς και το κλαρινέτο. Όμως, όταν φύσηξε την πρώτη νότα στην τρομπέτα, αυτή «αντηχούσε» μέσα του με έναν τρόπο που δεν είχε νιώσει ποτέ. Από εκείνη τη στιγμή, γνώρισε το όργανό του. Λόγω της βαθιάς αγάπης του για τη μουσική, ο Ολουσάνια αφοσιώθηκε στη διδασκαλία. Παράλληλα, παρατήρησε την έλλειψη αναγνώρισης που αντιμετωπίζουν οι μουσικοί. Άλλωστε, η μουσική απαιτεί χρόνια μελέτης, πειθαρχίας και οικονομικών θυσιών, χωρίς να λαμβάνει την ανάλογη εκτίμηση.
Πριν από δύο χρόνια, ανακάλυψε ότι δεν υπήρχε επίσημο ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια συνεχή εκτέλεση στην τρομπέτα. Τότε, κάτι «κλικαρε» μέσα του. Επομένως, αποφάσισε να δοκιμάσει να γίνει ο πρώτος. Ως εκ τούτου, έστειλε αίτηση στα κεντρικά του Guinness.
Οι κανόνες που έθεσε ο οργανισμός ήταν ιδιαίτερα αυστηροί. Καταρχάς, του ζητήθηκε να μην επαναλάβει κανένα τραγούδι. Συνεπώς, χρειαζόταν μια τεράστια λίστα εκτέλεσης. Επιπλέον, δεν επιτρεπόταν ο αυτοσχεδιασμός. Δηλαδή, έπρεπε να παίζει μόνο αυστηρά καθορισμένες μελωδίες. Τέλος, δικαιούνταν μόνο πέντε λεπτά διάλειμμα ανά ώρα. Ο Ολουσάνια, όμως, αποφάσισε να παίζει συνεχώς για να συσσωρεύσει μεγαλύτερο χρόνο διαλείμματος.
Η προετοιμασία και η πικρή απογοήτευση
Η προετοιμασία ήταν εξαντλητική. Συγκεκριμένα, όταν ξεκίνησε την προπόνηση, κατάφερε να παίξει μόλις δύο ώρες. Μάλιστα, το σώμα του άρχισε να αντιδρά με ζαλάδες και πόνο. Εντούτοις, για μήνες, έχτισε την αντοχή του. Λόγω των απαιτήσεων, έκανε προπόνηση τρία βράδια την εβδομάδα, παίζοντας από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί. Παράλληλα, αυτό το πρόγραμμα έπρεπε να το ισορροπήσει με τη δουλειά του. Δηλαδή, ξυπνούσε στις 8, δούλευε όλη μέρα και ήταν έτοιμος να διδάξει ξανά στις 7:30 το πρωί.
Η πρώτη επίσημη απόπειρα έγινε τον Φεβρουάριο του 2024. Συγκεκριμένα, κράτησε 24 ώρες και 46 λεπτά. Εντούτοις, ο Ολουσάνια αποκλείστηκε. Διότι, ήπιε μια γουλιά νερό μεταξύ δύο τραγουδιών, εκτός του επιτρεπόμενου παραθύρου διαλείμματος. Ήταν μια τεράστια αδικία. Ως εκ τούτου, αισθάνθηκε βαθιά απογοήτευση. Συνεπώς, ορκίστηκε αρχικά να μην ξαναπροσπαθήσει.
Το μάθημα της ανθεκτικότητας και η νέα αρχή
Η γνώμη των μαθητών του ήταν καθοριστική. Συγκεκριμένα, όταν άκουσαν τον λόγο του αποκλεισμού του, εξοργίστηκαν. Μάλιστα, ρωτούσαν: «Πώς τόλμησαν να το κάνουν αυτό στον κύριο Τζόσουα;». Τότε, συνειδητοποίησε την ευκαιρία που είχε. Επομένως, αποφάσισε να γίνει πρότυπο ανθεκτικότητας. Ήθελε να τους δείξει ότι μια αποτυχία δεν είναι το τέλος.
Έτσι, στις 9 Μαΐου του ίδιου έτους, ξεκίνησε τη δεύτερη προσπάθεια. Συγκεκριμένα, έπαιξε στο πολιτιστικό κέντρο Terra Kulture στο Λάγος, ξεκινώντας στη 1 το μεσημέρι. Αυτή τη φορά, ήταν αποφασισμένος.
Ο πόνος και η μεγάλη νίκη
Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, ο Ολουσάνια αντιμετώπισε ανυπόφορες δυσκολίες. Καταρχάς, τα χείλη του άρχισαν να αιμορραγούν. Επιπλέον, τα πόδια του έτρεμαν και τα δάχτυλά του είχαν κράμπες. Λόγω της εξάντλησης, αναγκάστηκε να εναλλάσσει τη στάση του, καθισμένος και όρθιος. Όμως, η αγάπη του για την τρομπέτα τον κρατούσε όρθιο.
Παράλληλα, έπαιξε ένα ευρύ ρεπερτόριο. Συγκεκριμένα, έπαιξε κλασικά κομμάτια, Afrobeat, τζαζ, ποπ, ακόμη και το «Careless Whisper» του Τζορτζ Μάικλ και το «Water» της Tyla. Εντούτοις, είπε στον εαυτό του να μην σταματήσει μέχρι την τελευταία νότα. Όταν επιτέλους σταμάτησε, είχε συμπληρώσει 25 ώρες και 30 λεπτά.
Η αίσθηση ήταν μοναδική. Συγκεκριμένα, ένιωσε μεγάλη χαρά και ανακούφιση. Αυτό ήταν το καλύτερο συναίσθημα που είχε βιώσει ποτέ. Διότι, η επιτυχία δεν ήταν μόνο δική του. Ήταν και όλων των ανθρώπων που τον βοήθησαν και τον στήριξαν.
Εν κατακλείδι, ο Ολουσάνια, εκτός από το ρεκόρ, έχει πλέον ένα ευρύτερο μήνυμα να μεταδώσει. Συνεπώς, το όνειρό του είναι να εμπνεύσει με την επιμονή και την πειθαρχία του μέσω μιας μουσικής περιοδείας σε όλη την Αφρική. Η τρομπέτα είναι το εργαλείο. Όμως, το μήνυμα είναι να ονειρευόμαστε πέρα από τις περιστάσεις.
Διαβάστε ακόμα: Η «αντάρτικη» τέχνη που αλλάζει τις πόλεις
