Υπάρχουν ιστορίες στον αθλητισμό που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του παρκέ, των αποτελεσμάτων και των στατιστικών. Ιστορίες που δεν μετρώνται σε πόντους και λεπτά συμμετοχής, αλλά σε αντοχή, πίστη και ψυχικό σθένος.
Η ιστορία του Ακίλε Πολονάρα ανήκει δικαιωματικά σε αυτή την κατηγορία. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κοίταξε τον θάνατο κατάματα και προτάσσοντας τη δύναμη της ψυχής παλεύει, όχι μόνο για να ζήσει, αλλά για να επιστρέψει εκεί όπου νιώθει πραγματικά ζωντανός: στα γήπεδα.
Ο 34χρονος Ιταλός φόργουορντ, ένας από τους πιο σεβαστούς αθλητές της γενιάς του, μίλησε στην εκπομπή Le Iene και συγκλόνισε με τη δύναμη και την καθαρότητα των λόγων του. Με ειλικρίνεια που σπάνια συναντά κανείς, αποκάλυψε ότι ο μεγάλος του στόχος είναι να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση έως τις 20 Μαρτίου. Μια ημερομηνία που για κάποιους είναι ένα… χαρτάκι στο ημερολόγιο, αλλά για τον Πολονάρα αποτελεί σύμβολο ζωής, επιστροφής και νίκης.
Η διαδρομή του μόνο εύκολη δεν ήταν. Ο καρκίνος προσπάθησε ξανά να του κόψει τον δρόμο, να τον λυγίσει σωματικά και ψυχικά. Όμως ο Πολονάρα απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι δεν είναι μόνον ένας επαγγελματίας αθλητής. Είναι ένας μαχητής. Όπως ο ίδιος εξηγεί, στις 20 Φεβρουαρίου πρόκειται να υποβληθεί σε νέα χειρουργική επέμβαση, δίνοντας στον εαυτό του έναν μήνα για να επανέλθει και να φορέσει ξανά τη φανέλα, έτοιμος να προσφέρει ό,τι μπορεί στην ομάδα του.
«Είμαι εδώ για να κερδίσω», λέει χωρίς στόμφο, αλλά με απόλυτη πεποίθηση. Δεν μιλά μόνο για το μπάσκετ. Μιλά για τη ζωή. Για τη μάχη που έδωσε όταν όλα έμοιαζαν να χάνονται. «Ήμουν στο χείλος του θανάτου», παραδέχεται. Λόγια βαριά, που όμως δεν ειπώθηκαν για να προκαλέσουν οίκτο, αλλά για να δείξουν πόσο άλλαξε η οπτική του απέναντι στον φόβο. «Δεν λέω ότι νιώθω ανίκητος, αλλά σχεδόν ανίκητος», συμπληρώνει, αποτυπώνοντας με μία φράση το μέγεθος της εσωτερικής του δύναμης.
Ο Πολονάρα δεν κρύβει πως θέλει να συνεχίσει να παίζει μπάσκετ για αρκετά ακόμη χρόνια. Όχι από πείσμα, αλλά από αγάπη. Αγάπη για το άθλημα, για την καθημερινότητα της ομάδας, για τον… θόρυβο του γηπέδου και την αίσθηση της επιστροφής μετά από κάθε πτώση. Η σκέψη της απόσυρσης υπάρχει, αλλά όπως λέει ελπίζει να έρθει όσο πιο αργά γίνεται.
Σε μια εποχή όπου οι αθλητές συχνά αντιμετωπίζονται ως προϊόντα ή νούμερα σε ένα φύλλο αγώνα, η περίπτωση του Ακίλε Πολονάρα υπενθυμίζει κάτι θεμελιώδες: πίσω από κάθε φανέλα υπάρχει ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με φόβους, πληγές, αλλά και απίστευτη δύναμη ψυχής. Και όταν αυτός ο άνθρωπος σηκώνεται ξανά, μετά από όσα έχει περάσει, τότε η επιστροφή του δεν είναι ένα αθλητικό γεγονός, αλλά ένα μάθημα ζωής.
Η 20ή Μαρτίου δεν είναι απλώς ένας στόχος. Είναι μια δήλωση. Θα είναι μια δήλωση. Ότι όσο δύσκολη κι αν είναι η μάχη, πάντα υπάρχει χώρος για ελπίδα, πίστη και ένα ακόμη βήμα μπροστά. Και ο Ακίλε Πολονάρα έχει αποδείξει ότι ξέρει καλύτερα από τον καθένα πώς να κάνει αυτό το βήμα.
Διαβάστε ακόμα: Ο Τραμπ έχει υπερβεί τα εσκαμμένα
