Το ημερολόγιο έδειχνε 3 Σεπτεμβρίου του 401 π.Χ., μια ημέρα σαν σήμερα δηλαδή, όταν έλαβε χώρα μια από τις πιο συγκλονιστικές μάχες της αρχαιότητας στα Κούναξα, κοντά στον Ευφράτη ποταμό.
Από τη μία πλευρά ο πανίσχυρος βασιλιάς της Περσίας, Αρταξέρξης Β’ και από την άλλη ο φιλόδοξος αδελφός του, ο Κύρος ο Νεότερος, που διεκδικούσε το θρόνο. Σε αυτή την οικογενειακή υπόθεση που εκτυλίχθηκε σε φρικτή αιματοχυσία, αν και ο Κύρος έπεσε στη μάχη, η ιστορία που ακολούθησε, έμελλε να μείνει χαραγμένη στη μνήμη της ανθρωπότητας.
Μετά τον θάνατο του Κύρου, οι περίπου 10.000 Έλληνες μισθοφόροι, οι οποίοι αποτελούσαν τον κορμό του στρατού του, βρέθηκαν σε μια δεινή θέση. Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους, περικυκλωμένοι από έναν εχθρικό λαό και χωρίς ηγέτη, έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να επιστρέψουν ζωντανοί. Αυτή η απίστευτη περιπέτεια, που κράτησε μήνες. Η πορεία αυτή, το καραβάνι για την ακρίβεια, πέρασε από δυσπρόσιτες περιοχές, έγινε γνωστή ως «Κάθοδος των Μυρίων».
Ο όρος δεν είναι τυχαίος. Μύριοι σημαίνει δέκα χιλιάδες, υποδηλώνοντας το πλήθος των Ελλήνων. Ωστόσο, το πραγματικό του βάρος δεν βρίσκεται στον αριθμό, αλλά στην ίδια την πορεία. Ήταν μια «κάθοδος», όχι με την έννοια της πτώσης, αλλά της επιστροφής. Μια επιστροφή που χαρακτηρίστηκε από απίστευτες κακουχίες, προδοσίες, αλλά και ηρωισμό.
Ο στρατηγός και ιστορικός Ξενοφών, που έζησε και κατέγραψε αυτή την περιπέτεια στο έργο του «Κύρου Ανάβασις», περιγράφει λεπτομερώς τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Έλληνες. Διέσχισαν παγωμένα βουνά, αντιμετώπισαν εχθρικές φυλές και υπέφεραν πείνα και αρρώστιες. Η φράση «Θάλαττα, θάλαττα!» που αναφώνησαν οι στρατιώτες όταν αντίκρισαν επιτέλους τη Μαύρη Θάλασσα από το όρος Θήχης, αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά στιγμιότυπα της παγκόσμιας ιστορίας, σύμβολο της ελπίδας και της λύτρωσης.
Η «Κάθοδος των Μυρίων» δεν είναι απλώς μια ιστορία αμιγώς στρατιωτικού περιεχομένου. Είναι μια αφήγηση για την επιμονή, την αλληλεγγύη και την ικανότητα του ανθρώπου να επιβιώσει σε ακραίες συνθήκες. Η έκφραση, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στην ελληνική γλώσσα, έχει αποκτήσει μια μεταφορική σημασία. Αναφέρεται σε μια επίπονη και μακρά προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου, μια πορεία γεμάτη εμπόδια, η οποία, όμως, καταλήγει στην επιτυχία. Είναι η απόδειξη πως ακόμη και οι πιο δύσκολες διαδρομές μπορούν να ολοκληρωθούν, αρκεί να υπάρχει θέληση και πείσμα.
Διαβάστε ακόμα: O Τζουντ Λο δεν φοβάται τον Βλαντιμίρ Πούτιν
