Αλαουίτισσες και Δρούζες στη Συρία πέφτουν θύματα απαγωγών, αναγκαστικών γάμων και εκβιασμών. Έκθεση ΟΗΕ και ΜΚΟ αποκαλύπτουν εκατοντάδες αγνοούμενες γυναίκες και κορίτσια.
Εννέα μήνες μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, η Συρία παραμένει βυθισμένη στη βία και την αβεβαιότητα. Στη θέση του παλιού καθεστώτος έχει εγκατασταθεί μια ισλαμιστική κυβέρνηση υπό τον μεταβατικό πρόεδρο Αχμέντ αλ Σαράα – πρώην επικηρυγμένο τζιχαντιστή, που πλέον συνομιλεί με τη διεθνή κοινότητα. Ωστόσο, οι διαβεβαιώσεις για «προστασία των μειονοτήτων» αποδεικνύονται κενές περιεχομένου.
Αλαουίτες, Δρούζοι και χριστιανοί έχουν βρεθεί στο στόχαστρο εξτρεμιστικών πολιτοφυλακών που δρουν υπό την ανοχή – αν όχι με την υποστήριξη – της νέας ηγεσίας. Σφαγές στην ακτογραμμή της Μεσογείου, πογκρόμ στη Σουέιντα και επιθέσεις σε μειονοτικές κοινότητες καταδεικνύουν μια στρατηγική εκδίκησης, εκφοβισμού και, εν τέλει, εθνοκάθαρσης.
Το βαρύτερο τίμημα πληρώνουν οι γυναίκες και τα ανήλικα κορίτσια.
Η φρίκη των απαγωγών
Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, μόνο στη Σουέιντα απήχθησαν 105 γυναίκες και κορίτσια, εκ των οποίων οι 80 παραμένουν αγνοούμενες. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανεβάζει τον αριθμό στα 293, με τουλάχιστον 14 δολοφονίες και δεκάδες θύματα των οποίων η τύχη αγνοείται.
Αντίστοιχα, η Διεθνής Αμνηστία καταγράφει 36 περιπτώσεις απαγωγών Αλαουιτισσών μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου. Πολλές δεν επιστρέφουν ποτέ. Άλλες καταλήγουν σε αναγκαστικούς γάμους με τζιχαντιστές, επαναλαμβάνοντας το εφιαλτικό μοτίβο που γνώρισε ο κόσμος με τις Γιαζίντι στο Ιράκ.
Πίσω από τις απαγωγές κρύβονται πολλαπλά κίνητρα: λύτρα που χρηματοδοτούν πολιτοφυλακές, μέθοδοι πίεσης σε μειονοτικές κοινότητες, αλλά και όπλο διαπραγμάτευσης με τοπικούς ηγέτες.
Η σιωπή των θυμάτων
Η κοινωνική κατακραυγή, ο φόβος για αντίποινα και οι εκβιασμοί οδηγούν πολλές οικογένειες στη σιωπή. Ακόμη και γυναίκες που απελευθερώνονται, αρνούνται να παραδεχθούν την απαγωγή, προκειμένου να αποφύγουν τον στιγματισμό. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συγγενείς που τολμούν να μιλήσουν γίνονται στόχος απειλών και χλευαστικών σχολίων από υποστηρικτές της κυβέρνησης.
Ευθύνες που χάνονται στο σκοτάδι
Οι επιτροπές που συγκροτούνται από τη νέα ηγεσία αποποιούνται συστηματικά κάθε κυβερνητική ευθύνη. Τις σφαγές αποδίδουν σε «ανεξέλεγκτες πολιτοφυλακές», ενώ οι ίδιες οι κυβερνητικές δυνάμεις κατηγορούνται από επιζώντες για εκτελέσεις αμάχων. Η πρόσφατη δημιουργία «εθνικής πλατφόρμας αγνοουμένων» από τη Δαμασκό επικεντρώνεται σε υποθέσεις της εποχής Άσαντ, αφήνοντας στο περιθώριο τη σύγχρονη τραγωδία.
Μια χώρα στο χείλος της διάλυσης
Η Συρία εξακολουθεί να αποτελεί μωσαϊκό εθνοτήτων και θρησκειών, αλλά και πεδίο γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι γυναίκες των μειονοτήτων βρίσκονται εγκλωβισμένες στη σιωπή, στη βία και στον φόβο. Για πολλές, η εξαφάνιση ισοδυναμεί με ισόβια τιμωρία – και για την κοινωνία, με μια πληγή που δύσκολα θα κλείσει.
Διαβάστε ακόμα: O Τζουντ Λο δεν φοβάται τον Βλαντιμίρ Πούτιν
