Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν από τον θάνατο της Αμαλίας Φλέμινγκ (26/2/1986). Υπήρξε διακεκριμένη γιατρός, αγωνίστρια κατά της χούντας και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Η πορεία της στην Αντίσταση, ο γάμος με τον νομπελίστα Αλεξάντερ Φλέμινγκ και το όραμά της για τη βιοϊατρική έρευνα.
Η Αμαλία Φλέμινγκ (1912–1986) υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα: διακεκριμένη γιατρός, πολιτικός με το ΠΑΣΟΚ και μαχητική υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γεννημένη ως Αμαλία Κουτσούρη στην Κωνσταντινούπολη, στις 28 Ιουνίου 1912, μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου κατέφυγε η οικογένειά της με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πατέρας της ήταν ο γιατρός Χαρίλαος Κουτσούρης, γεγονός που επηρέασε καθοριστικά την επαγγελματική της πορεία.
Ακολουθώντας τα βήματά του, σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύθηκε διδάκτωρ μικροβιολογίας. Μετεκπαιδεύτηκε στο νοσοκομείο Νεκέρ στο Παρίσι, αποκτώντας σημαντική επιστημονική εμπειρία. Κατά την επιστροφή της στην Ελλάδα εργάστηκε ως μικροβιολόγος στο νοσοκομείο της Νέας Ιωνίας.
Στη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, βοηθώντας συμμάχους στρατιωτικούς να διαφύγουν και παρέχοντας πλαστές ταυτότητες σε Έλληνες Εβραίους. Για τη δράση της συνελήφθη και φυλακίστηκε τόσο από τις ιταλικές όσο και από τις γερμανικές αρχές.
Μετά την Απελευθέρωση, κέρδισε υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου και βρέθηκε στο Λονδίνο, στο Wright Fleming Institute, όπου εργάστηκε στο πλευρό του νομπελίστα βιολόγου Αλεξάντερ Φλέμινγκ, του ανθρώπου που ανακάλυψε την πενικιλίνη. Η επιστημονική συνεργασία εξελίχθηκε σε προσωπική σχέση και, μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, παντρεύτηκαν το 1953. Ο γάμος τους προκάλεσε συζητήσεις στη συντηρητική βρετανική κοινωνία της εποχής, ωστόσο η κοινή τους πορεία διακόπηκε πρόωρα με τον θάνατο του Φλέμινγκ το 1955.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, η Αμαλία Φλέμινγκ ανέλαβε το μικροβιολογικό τμήμα του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Στα χρόνια της δικτατορίας πρωταγωνίστησε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1971 συνελήφθη για τη συμμετοχή της σε απόπειρα απόδρασης του Αλέξανδρος Παναγούλης από τα κρατητήρια της ΕΣΑ, καταδικάστηκε σε φυλάκιση και απελάθηκε, ενώ της αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια.
Με τη Μεταπολίτευση επέστρεψε δυναμικά στην πολιτική σκηνή. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας το 1977 και επανεξελέγη το 1981 και το 1985. Παράλληλα, διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων, επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης και πρώτη πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνής Αμνηστία.
Μεγάλο της όραμα υπήρξε η ίδρυση του Ερευνητικού Κέντρου Βιοϊατρικών Ερευνών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», που τελικά υλοποιήθηκε μετά τον θάνατό της, δικαιώνοντας τον πολυετή αγώνα της για την προώθηση της βασικής βιολογικής έρευνας στην Ελλάδα. Απεβίωσε στις 26 Φεβρουαρίου 1986, αφήνοντας πίσω της μια βαριά παρακαταθήκη επιστημονικής, κοινωνικής και πολιτικής προσφοράς.
Διαβάστε ακόμα: Πώς ξεχωρίζετε το καλό από το υπέροχο σεξ;
