Ο θάνατος του 20χρονου από το Άργος δεν είναι απλώς μια ακόμη τραγική είδηση. Είναι μια υπόθεση που θα απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, την κοινωνία και την ίδια την Ελληνική Αστυνομία για πολύ καιρό. Οι δύο αστυνομικοί έχουν ήδη προφυλακιστεί και η δικαστική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα πορίσματα της βαλλιστικής και της ιατροδικαστικής εξέτασης αναμένεται να φωτίσουν τις ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες ένας νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του.
Η Δικαιοσύνη είναι εκείνη που θα αποφανθεί αν διαπράχθηκε ανθρωποκτονία, αν υπήρξε υπέρβαση των κανόνων εμπλοκής ή αν προκύπτουν άλλες ποινικές ευθύνες. Κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να προκαταλάβει την ετυμηγορία της.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που δεν μπορεί να περιμένει.
Πώς διασφαλίζει το κράτος ότι όσοι φέρουν υπηρεσιακό όπλο διαθέτουν την ψυχραιμία, την εκπαίδευση και την καταλληλότητα για να διαχειριστούν ακραίες καταστάσεις;
Οι αστυνομικοί καλούνται καθημερινά να πάρουν αποφάσεις μέσα σε δευτερόλεπτα, συχνά υπό συνθήκες υψηλής πίεσης και πραγματικού κινδύνου. Ακριβώς γι’ αυτό ο πήχης της εκπαίδευσης, της αξιολόγησης και του ελέγχου τους πρέπει να είναι εξαιρετικά υψηλός.
Κάθε περιστατικό όπου ένας πολίτης χάνει τη ζωή του από αστυνομικά πυρά δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που πάτησαν τη σκανδάλη. Αφορά και το σύστημα που τους εκπαίδευσε, τους αξιολόγησε, τους εξόπλισε και τους εμπιστεύτηκε ένα θανατηφόρο μέσο.
Η συζήτηση δεν είναι αν πρέπει να υπάρχει αστυνομία. Φυσικά και πρέπει. Ούτε αν οι αστυνομικοί αντιμετωπίζουν πραγματικούς κινδύνους. Τους αντιμετωπίζουν καθημερινά.
Η συζήτηση είναι αν το ελληνικό κράτος κάνει όλα όσα απαιτούνται ώστε η χρήση πυροβόλου όπλου να αποτελεί την απολύτως έσχατη επιλογή και να ασκείται μόνο όταν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.
Αν η εκπαίδευση είναι επαρκής. Αν οι ψυχολογικές αξιολογήσεις επαναλαμβάνονται όσο συχνά χρειάζεται. Αν υπάρχει συνεχής επανεκπαίδευση στη διαχείριση κρίσεων, στις καταδιώξεις, στην αποκλιμάκωση και στην αντιμετώπιση περιστατικών με άτομα που μπορεί να βρίσκονται σε κατάσταση πανικού ή να έχουν αναπηρία ή άλλες ιδιαίτερες ανάγκες.
Αυτά δεν είναι δευτερεύοντα ζητήματα. Είναι η ουσία.
Γιατί όταν ένας νέος άνθρωπος πεθαίνει ύστερα από αστυνομική επέμβαση, δεν αρκεί να αναζητηθούν μόνο οι ατομικές ευθύνες. Πρέπει να εξεταστεί αν υπήρξαν και θεσμικές ευθύνες.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από εύκολες καταδίκες ούτε από αυτόματες αθωώσεις. Έχει ανάγκη από πλήρη διαφάνεια, λογοδοσία και απαντήσεις.
Για να αποδοθεί δικαιοσύνη στην οικογένεια του 20χρονου. Για να προστατευθούν οι πολίτες. Και για να μπορούν οι ίδιοι οι αστυνομικοί να επιτελούν το έργο τους με επαγγελματισμό, εμπιστοσύνη και σαφείς κανόνες.
Γιατί κάθε φορά που ένα υπηρεσιακό όπλο αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή, δεν δοκιμάζεται μόνο ο άνθρωπος που το κρατούσε. Δοκιμάζεται και το κράτος που του το εμπιστεύτηκε.
