Το γέλιο είναι μια από τις πιο αυθεντικές εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης. Έχει τη δύναμη να μας φέρνει πιο κοντά, να διώχνει το άγχος, να απαλύνει τις δυσκολίες της καθημερινότητας και να μας θυμίζει ότι ακόμη και στις πιο απαιτητικές στιγμές υπάρχει χώρος για αισιοδοξία. Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται το καλύτερο «φάρμακο», καθώς βελτιώνει τη διάθεσή μας, ενισχύει την ψυχική μας ευεξία και χαρίζει πολύτιμες στιγμές ξεγνοιασιάς.
Ποιοι είναι οι 5 έλληνες κωμικοί που έγιναν θρύλοι της ελληνικής υποκριτικής σκηνής;
Στάθης Ψάλτης
Με το αστείρευτο χιούμορ, τη μοναδική εκφραστικότητα και την εκρηκτική σκηνική του παρουσία, Στάθης Ψάλτης κατάφερε να χαρίσει αμέτρητες στιγμές γέλιου και διασκέδασης σε πολλές γενιές θεατών. Οι ερμηνείες του συνδύαζαν αυθορμητισμό, ενέργεια και αυθεντικότητα, κάνοντας κάθε ρόλο αξέχαστο. Οι ταινίες του εξακολουθούν να προβάλλονται και να αγαπιούνται μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας τη διαχρονική τους αξία.
https://youtu.be/HxsE_ccdDXY?is=aCnU8yxeFTiOBLny Η προσφορά του στην ελληνική κωμωδία παραμένει σπουδαία και η καλλιτεχνική του κληρονομιά συνεχίζει να εμπνέει νέους ηθοποιούς και να ψυχαγωγεί το κοινό. Είναι από εκείνα τα φαινόμενα κωμικός που είναι αναντικατάστατοι στον χρόνο και οι ταινίες του θα συνεχίσουν να προβάλλονται στο “repeat” για πολλά χρόνια ακόμα.
Λάμπρος Κωνσταντάρας
Ανήκει στο βάθρο μεταξύ των σημαντικότερων εκπροσώπων της ελληνικής υποκριτικής τέχνης του 20ού αιώνα, διακρινόμενος για το φυσικό του ταλέντο, το υποκριτικό του εύρος και την μοναδική ικανότητά του στην κωμωδία.
Οι ερμηνείες του, συχνά άφηναν τον στίγμα τους μέσα απο τις χαρακτηριστικές ατάκες που εχουν χαρακτεί στην συλλογική μνήμη μέχρι και σήμερα.
Η καλλιτεχνική του πορεία εκτείνεται από τη δεκαετία του 1940 έως και την τελευταία περίοδο της λεγόμενης «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου, κατά την οποία καθιερώθηκε ως μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες και αγαπητές μορφές της μεγάλης οθόνης. Στον μέσο θεατή έχει μείνει ανεξίτηλος τόσο για την υποκριτική του ικανότητα όσο και για το ταπεραμέντο του.
Κώστας Βουτσάς
Ισως ο ηθοποιούς με την μεγαλύτερη χρονικά καριέρα, 70 χρόνια ενεργά στην υποκριτική. Μέχρι και την τελευταία στιγμή το θέατρο του έδινε ζωή, ήταν η ζωή του. Ταυτόχρονα ήταν γνωστός για τις γυναικείες του κατακτήσεις χαρακτηριστικό το οποίο συχνά αξιοποιούσε στους ρόλους που υποδυόταν ως «γυναικοκατακτητής». Έργα στα οποία μπορεί να τον απολαύσει κανείς: «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα», «Το ανθρωπάκι», «Η Παριζιανα», «Μια κυρία στα μπουζούκια». Η λίστα είναι ατελείωτη όπως και ο στόμφος με τον οποίο υποδυόταν ο Κώστας Βουτσας τους ρόλους.
Προσέδιδε πάντα τη δική του πινελιά χωρίς να αφήνει σε κανέναν από τους συναδέλφους του περιθώρια σύγκρισης. Ηταν ο Κώστας Βουτσάς και αυτό ήταν αρκετό για να θέσει τον πήχη ψηλά για κάθε έργο στο οποίο συμμετείχε.
Ρένα Βλαχοπούλου
Γεννημένη στις 28 Ιουλίου 1923, η Ρένα Βλαχοπούλου δεν είναι απλά μια κωμικός. Είναι ένα σύμβολο γυναίκας το οποίο άφησε το δικό της αποτύπωμα στον χώρο του κινηματογράφου και στην βιομηχανία του γέλιου.
Η πιο επιδραστική φιγούρα όχι μόνο της γενιάς της αλλά συνολικά του ελληνικού κινηματογράφου. Μια γυναίκα που δεν μοιάζει με καμιά άλλη. Αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει και να αγγίζει την κορυφή δεν είναι μόνο το αβίαστο ταλέντο της και η θεατρικότητα με την οποία κατάφερνε να προσφέρει γέλιο. Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν ακριβώς αυτό το παράδειγμα του ηθοποιού που έπαιρνε έναν ρόλο και τον έκανε δικό της. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να μιμηθεί τις κινήσεις της, τους μορφασμούς της και τον τρόπο με τον οποίο εκείνη έπαιζε. Έδινε στον ρόλο χαρακτήρα μέσα από την δική της προσωπικότητα και το ταπεραμέντο.
Έτσι η Ρένα Βλαχοπούλου έγινε ένα ιστορικό όνομα για τη πορεία του ελληνικού κινηματογράφου και κατάφερε να είναι πάντα «η Ρένα» , η χαρακτηριστική αυτή φυσιογνωμία για κάθε σπίτι που αγκάλιαζε τις ταινίες της.
Μέσα από τις ταινίες της κατάφερε να προσφέρει άφθονο γέλιο και διασκεδάσει αλλά ταυτόχρονα να αφήσει παρακαταθήκη εκφράσεις το χρησιμοποιούμε μέχρι και σήμερα. Το επικό «Σουζι τρως…και ψεύδεσαι και τρως». Ταινίες που αξίζει να δει κανείς είναι αδιαμφισβήτητα «Μια τρελή τρελή…σαραντάρα», «Η θεία μου η χίπισσα», «Ζητείται επειγόντως γαμπρός».
Θανάσης Βέγγος
Από τους πιο δημοφιλείς έλληνες κωμικούς ηθοποιούς του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έχει παίξει σε 126 ταινίες εκ των οποίων στις 52 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και είχε αναλάβει και την σκηνοθεσία τους. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του. Αυτό που τον έκανε πραγματικά να ξεχωρίζει σε σχέση άλλους αντίστοιχους σπουδαίους κωδικούς της εποχής του ήταν η αμεσότητα που κατείχε ως καλλιτέχνης με το κοινό. Ακόμα και στον ασπρόμαυρο κινηματογράφο ο Θανάσης Βέγγος ανήκε σε αυτή τη μικρή κατηγορία κωμικών που καταφέρνουν να μαγεύουν το κοινό προκαλώντας άφθονο γέλιο δίνοντας την εντύπωση πώς είναι «άνθρωπος της διπλανής πόρτας».
Ηταν ιδρυτής της εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Σε όλη του την καλλιτεχνική πορεία κατάφερε να κερδίσει πληθώρα τιμητικών βραβείων εκ των οποίων Α’ αντρικού ρολου και καλύτερης ερμηνείας. Κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά έργα που συνοδεύουν το όνομα του είναι «Το κορίτσι με τα μαύρα», «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση», «Ποτέ την Κυριακή», «Ζητείται κλέφτης», «Διάβολου κάλτσα» και «Μανταλένα».
Αν με ρωτούσε κανείς ποιον θα ξεχώριζα τότε η απάντηση σίγουρα θα ήταν πολύ δύσκολη καθώς ο καθένας άφησε τη δική του ιστορία. Όλοι προσέφεραν κάτι πολύ σπουδαίο, σε μια εποχή που το γέλιο ήταν επιτακτική ανάγκη και η υποκριτική αντικείμενο μόνο για όσους πραγματικά έκρυβαν αυτόν τον πόθο μέσα τους.
