Από την Ιόλη Τσόλκα
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2025. Η ημέρα σήμερα είναι μια ωδή στο παρελθόν. Είναι μια επίσκεψη σε μια περιοχή που είχα χρόνια να πάω. Στο Χαλάνδρι ή όπως το έλεγε κάποτε μια ψυχή στο Χαλανδράκι.
Η μέρα μου ξεκίνησε με ήλιο, ξέρεις αυτόν τον γλυκό, ζεστό ήλιο που βγαίνει μετά τη βροχή. Πήρα το μετρό, καθώς το αυτοκίνητο δεν έχει και πολύ νόημα πλέον να το παίρνεις στην Αθήνα. Κατέβηκα στη στάση Αγ. Παρασκευή, μόλις βγήκα από το μετρό με υποδέχτηκαν κάτι πανύψηλοι φοίνικες που είναι παραταγμένοι στην οδό Αγ. Παρασκευής, τους έκλεισα το μάτι και ξεκίνησα να περπατάω προς το κέντρο του Χαλανδρίου.
Είχα βάλει τα ακουστικά μου να ακούσω το τυχαίο τραγούδι που θα μου έβγαζε το Youtube, Red Hot Chili Peppers – Scar Tissue. Είναι ένα δικό μου παιχνίδι που κάνω όταν θέλω να δημιουργήσω την ημέρα μου, σαν να είναι ταινία. Κάτι σαν το soundtrack της ημέρας. Ο λόγος για την επίσκεψή μου στο Χαλάνδρι έρχεται από το παρελθόν. Η Κλαίρη.
Μια παιδική μου φίλη που έχω να τη δω πολλά χρονιά. Η ζωή βλέπεις μας ενώνει και μας χωρίζει. Όχι πάντα για συγκεκριμένους λόγους ή τουλάχιστον για λόγους που μας είναι ξεκάθαροι. Την είδα το ΣΚ που μας πέρασε και είπαμε να τα πούμε από κοντά. Θα αφιερώναμε μια μέρα μόνο για εμάς. Να δώσουμε τον χρόνο και τον χώρο για να συνδεθούμε ξανά για να πούμε τις ιστορίες μας. Αυτές τις ιστορίες που μας διαμορφώνουν σε αυτό που είμαστε σήμερα.
Μου είχε κλείσει ραντεβού στο Ginger. Βάζω το google maps, βάζω τα ακουστικά και ξεκινάει να ανατρέχει το μυαλό μου στην τράπεζα της μνήμης μου για να επαναφέρω στο θυμικό μου τα σημαντικά ή ίσως αυτά που έγιναν άγκυρες για εμένα.
Μπαίνω στην είσοδο του Ginger και νιώθω τον ήλιο και τα φυτά να με κάνουν μια αγκαλιά, μπαίνω μέσα και συναντάω μια γλυκιά κοπέλα που αργότερα έμαθα ότι την λένε Άννα.
Καλημέρα, ψάχνω μια φίλη μου…
Αναζητούσα με τα μάτια μου την Κλαίρη… ήμουν σίγουρη ότι θα την αναγνώριζα αμέσως.
Καθόταν σ’ ένα ξύλινο τραπέζι και έπεφτε το φως του ήλιου πάνω της. Παράγγειλα ένα capuccino και μια φοκάσια με αυγό και παντζάρι. Σήμερα, έδωσα υπόσχεση θα με φροντίσω και θα απολαύσω τη κάθε στιγμή με γεύσεις, χαρά και ανοιχτή καρδιά.
Την Κλαίρη την ξέρω από το σχολείο, γέννημα θρέμμα Χαλανδρίου ήταν κιόλας η πρώτη περιοχή που βγαίναμε στην εφηβεία μας. Πάντα θυμάμαι τα εμπορικά τετράγωνα που είχε, τα ψηλά κτήρια με τις ταμπέλες και τις διαφημίσεις από τα brands, τους ορόφους που ανεβαίναμε και τα στέκια που υπήρχαν τότε. Στο Χαλάνδρι κάναμε τις πρώτες κοπάνες, ήπιαμε τους πρώτους φραπέδες σαν σωστοί έφηβοι στα τέλη των 90s. Ερωτευτήκαμε, τσακωθήκαμε, περάσαμε μαζί όλες τις αγωνίες μας για το σχολείο και τις εξετάσεις. Τότε που όλα τα συναισθήματα μπαίνουν σένα μπλέντερ και εμείς κάνουμε αμέριμνοι με το καλαμάκι μπουρμπουλήθρες.
Είχε αναλάβει να με ξεναγήσει στην περιοχή της και είχε βγάλει ήδη πρόγραμμα για το που θα φάμε και τι θα κάνουμε. Εγώ όπως πάντα, θα εξερευνούσα ότι καινούργιο έβλεπα. Ο δικός μου τρόπος να ζω την καθημερινότητα, είναι να γνωρίζω τους ανθρώπους, να δοκιμάζω και να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα.
Στο Ginger ένιωσα αυτό που ένιωσα όπως παλιά στα στέκια που είχαμε. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο χαλαρή, η μουσική μακράν από τα καλύτερα playlists που έχω ακούσει σε μαγαζιά, έχει γωνίτσες σε vintage αισθητική και το πιο ωραίο ήταν όταν έχει διαφορετικά επίπεδα ή καβάτζες μέσα και έξω ή στην αυλή που σε κάνουν να νιώθεις πολύ άνετα. Είναι από αυτά τα μέρη που είτε έρθεις το πρωί να εργαστείς, να κάνεις συναντήσεις, είτε έρθεις μεσημέρι ή βράδυ μπορείς να βρεις εξαιρετικές γεύσεις και προτάσεις ή να απολαύσεις τον καφέ και ποτό σου. Πριν φύγουμε πήρε το μάτι μου τα cocktails που είναι δική τους παραγωγή, έτοιμα για άμεση κατανάλωση.
Ο ήλιος έξω μας φώναζε για να πάμε για έναν περίπατο και έτσι κάναμε. Βγήκαμε στο δρόμο και κατεβήκαμε προς τα κάτω. Περπατήσαμε, συζητήσαμε, πήγαμε στη πλατεία Χαλανδρίου. Μπήκαμε στους πεζοδρόμους, μετά κόβαμε από στενά χωρίς κάποιο σχέδιο απλά θέλαμε να ανακαλύψουμε τους δρόμους και όπου αυτοί μας έβγαζαν. Όπως οι ιστορίες μας. Ιστορίες για τα αδιέξοδα που βρεθήκαμε, για τις επιτυχίες μας και τις αποτυχίες μας, τα λάθη μας και τις απώλειες μας, τις δημιουργίες μας και τις σχέσεις μας. Για τα μπερδέματα που ζήσαμε και τα μαθήματα που πήραμε. Ένας περίπατος μέσα στην χρονοκάψουλα της ζωής μας.
Φτάνουμε στην Καραολή Δημητρίου 21. Ο Μυστικός κήπος έγραφε η ταμπέλα. Κατευθείαν ένιωσα ότι κάτι ιδιαίτερο κρύβεται μέσα. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω δύο κύριους να κάθονται σένα τραπέζι μαζί με μια κοπέλα. Με ένα τεράστιο χαμόγελο μας λένε καλώς ήρθατε. Κατάλαβα ότι ήταν οι ιδιοκτήτες. Φορούσαν τις μαγειρικές ποδιές τους και ετοιμάζονταν να μπουν μέσα στην κουζίνα που ήταν ανοιχτή ακριβώς πάνω στον διάδρομο που διέσχιζε για να πας προς τον Μυστικό κήπο. Ο Άρης που μας σέρβιρε μας ενημέρωσε ότι πέρα από το βασικό μενού είχαν ένα γαστρονομικό event που θα κρατούσε τέσσερις μέρες και η ιδέα βασίζεται σε μια ομάδα ανθρώπων που μαζεύει μανιτάρια και καρπούς από τα δάση. Ο Δημήτρης και ο Σείριος είναι φίλοι και αποφάσισαν πριν δέκα χρόνια να ενώσουν τα μαγειρικά μυαλά τους και να δημιουργήσουν αυτόν τον χώρο κυρίως όμως να δημιουργήσουν όλες τις γεύσεις που θα προσέφεραν με πολύ φροντίδα στον μυστικό τους κήπο.
Η κουζίνα τους βασίζεται στις ελληνικές συνταγές με επιρροές από το εξωτερικό και έχουν μια δική τους προσέγγιση στην παρασκευή μου εξήγησαν με πολύ ενθουσιασμό καθώς είχα την περιέργεια να τους γνωρίσω. Αυτό που μου έκανε εντύπωση πέρα από το γαστρονομικό θαύμα που βίωσα ήταν πόσο αληθινοί ήταν με τους πελάτες. Τους ήξεραν με τα μικρά τους ονόματα, ανταλλάζανε πληροφορίες για μανιτάρια και κρυφούς θησαυρούς. Ένα αληθινό δέσιμο μεταξύ τους.
Αφού λοιπόν οι γευστικοί μας κάλυκες έκαναν πάρτι, εμείς ευτυχισμένες από το γεύμα μας που ήταν μικρές εκρήξεις χαράς στο μέσα μας αλλά και στη ψυχή μας αποφασίσαμε να αναχωρήσουμε.
Η ώρα ήταν γύρω στις 17:00 και η ημέρα δεν είχε τελειώσει. Κι ένα γεύμα ευτυχίας με τι κλείνει πάντα; Μ’ ένα γλυκό φυσικά. Λίγο περπάτημα για τη χώνεψη και καρφί στο Choureal – Choux & Profiterol. Το αγαπημένο μέρος της Κλαίρης αλλά και της μαμάς μου. Μοιραστήκαμε ένα προφιτερόλ με πικρή σοκολάτα και ένα Paris breast που είναι το αγαπημένο μου.
Η Κλαίρη ξεκίνησε να λέει διάφορα αστεία σκηνικά από τότε καθώς το κουταλάκι είχε ξεκινήσει να αρπάζει γλυκά γλυκά τις μπουκιές. Κι εκεί για μερικά λεπτά κάπως ήταν σαν να μας είδα από μακριά και ένιωσα σαν εκείνα τα 14χρόνα νεαρά κορίτσια που χαίρονται με τα απλά πράγματα της ζωής. Λίγες στιγμές γεμάτες συγκίνησης και αγάπης για τα παιδιά που ήμασταν κάποτε και τα παιδιά που έχουμε ακόμα μέσα μας.
Λίγο πριν φύγω για το σπίτι, της είπα ότι τώρα θα σε κεράσω ποτά για να κλείσει όπως χρειάζεται αυτή η μέρα. Πηγαίνοντας προς το metro στο τέλος της οδού Αγ. Παρασκευής είναι ένα μαγαζί που μου έκανε κλικ κατευθείαν. The bipolar bar. Καθίσαμε στη μπάρα και τα παιδιά εκεί μας υποδέχτηκαν με φιλική διάθεση και ωραία ενέργεια. Πήραμε cocktail και αpperol spritz. Ρώτησα εκεί τα παιδιά που τρέχουν τον χώρο, τι ακριβώς κάνουν και βρήκα πολύ ενδιαφέρον την όλη φιλοσοφία τους. Διοργανώνουν parties, events, gatherings, κάνουν καλλιτεχνικά workshops μέχρι και event υιοθεσίας σκύλων. Η ατάκα που κράτησα και με χαρακτηρίζει απόλυτα ήταν: Είμαστε ένας πολιτιστικός χώρος για τη ψυχή και εκεί χαμογελάσαμε όλοι, σαν να βρήκαμε τον χώρο που ψάχναμε για το καλύτερο κλείσιμο στο Χαλανδράκι. Εκεί κατάλαβα ότι ήμουν στο σωστό μέρος.
Τις ιστορίες στη ζωή μας της φτιάχνουμε εμείς. Βάζουμε τους ανθρώπους και τοποθετούμε το έργο στο σκηνικό που θέλουμε να έχει η δική μας ταινία. Κάποιες φορές, για τις ανάγκες της πλοκής του έργου μπαίνουν και βγαίνουν οι ρόλοι. Το μόνο κομμάτι που δεν γνωρίζουμε, είναι ποια θα είναι ακριβώς η επόμενη σκηνή και εκεί το μόνο που χρειάζεται είναι να γίνουμε οι σκηνοθέτες για τη δημιουργήσουμε.
Αυτό είναι το Athens stories. Βιωματικές ιστορίες με ρεαλιστικά και μυθοπλαστικά στοιχεία στις περιοχές της Αθήνας που ξεχειλίζουν ομορφιά, δημιουργικούς ανθρώπους και καινούργιες ανακαλύψεις.
Info
Ginger: Αγ. Παρασκευής 25, Χαλάνδρι
Ο Μυστικός κήπος: Καραολή Δημητρίου 21, Χαλάνδρι
