Γράφει η Ιόλη Τσόλκα
Ο παππούς μου ήθελε να αγοράσει σπίτι στο Παγκράτι. Στη δεκαετία του 60. Τότε που όλα φαίνονταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι είχαν λιγότερα και χαίρονταν με αυτά. Τότε που έβαζαν χρώμα, αισθητική, μεράκι. Τότε που μέσα από το χαμόγελο δημιουργούσαμε ολόκληρους κόσμους.
Τα μπαλκόνια γεμάτα με λουλούδια, νεοκλασικά και ψηλές γκρι πολυκατοικίες με πορτοκαλί και πράσινες τέντες δείγμα του αστικού περίπλοκου τοπίου. Ένα μείγμα παλιάς και σύγχρονης καλλιτεχνικής ματιάς.
Το εμβληματικό κτίριο του Ιδρύματος Γουλανδρή, ήρθε ως πρόσφατη προσθήκη για να το καλωσόρισμα μέσα από τα μονοπάτια της τέχνης. Μια γειτονιά που λατρεύουν όλοι να επισκέπτονται, να μένουν αλλά σίγουρα όχι να παρκάρουν.
Κάπως ο δρόμος μου τελευταία με βγάζει συχνά στο Παγκράτι. Με συνδέει πάντα μαζί του το 2 και 4. Όσο βέβαια υπάρχουν ακόμα τα τρόλεϊ. Μπορεί να μην έχω δικό μου σπίτι εκεί, αλλά επισκέπτομαι συχνά ένα άλλο, φιλικό σπίτι. Κάθε φορά περνάω από την πλατεία Νικολάου Πλαστήρα, όμως αυτή τη φορά κάτι μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Fila με – Κομψότητα και αισθητική
Είδα μια επιγραφή που έγραφε Fila με. Κάπως μου τράβηξε το ενδιαφέρον και καθώς πλησιάζα για να τη δω καλύτερα, άρχισα να διακρίνω ένα γλυκό, tiny κατάστημα και μια κοπέλα που χαμογελούσε. Βλέπω δεξιά και αριστερά τις σειρές με αποξηραμένα λουλούδια που είχε. Κατευθείαν πήρα μια ανθοδέσμη στα χέρια μου για να την επεξεργαστώ.
Μωβ, μπλε, ροζ λουλούδια μικρά και μεγάλα αγκαλιασμένα με αρμονία και κομψότητα. Λουλούδια που αντέχουν στον χρόνο και ομορφαίνουν τους χώρους μας. Όπως η εικόνα που μένει από τα χαμόγελα που μοιραστήκαμε με τους άλλους. Τα αποξηραμένα λουλούδια διακοσμούν τις γωνίες του σπιτιού, τις πόρτες, τα τραπέζια, τις γιορτές μας, τους γάμους και τις βαπτίσεις. Δημιουργούν μια αισθητική που παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο. Μια αισθητική που ξέρει να πηγαίνει πιο αργά, πιο σταθερά με ποιότητα.
Άρχισα να αναρωτιέμαι τι να πάρω στους φίλους μου και κάπου εκεί γνώρισα την Καλλιόπη, την ιδιοκτήτρια του Fila με. Από την αρχή με βοήθησε να βρούμε τι ταιριάζει στο σπίτι και στους φίλους μου. Μου είπε επίσης, ότι κάνει και tailor made συνθέσεις με αποξηραμένα λουλούδια. Αρκεί να κλείσεις ένα ραντεβού μαζί της εδώ.
Αφού πήρα τα αποξηραμένα λουλούδια μου και συνέχισα προς το σπίτι ένιωσα αυτό το αυθεντικό συναίσθημα της σύνδεσης με τους ανθρώπους που συναντάς στο διάβα σου. Κάπως σαν μια αόρατη γραμμή που κρατάμε σφιχτά καθώς περπατάμε στη χρονογραμμή μας.
Η Σοφία ενθουσιάστηκε με τα λουλούδια, τα πήρε στα χέρια της και άρχισε να τραβάει stories. Αφού δεν μου έδινε καμία σημασία, πήγα να χαιρετήσω τον Πέτρο.
Π: Όπως είσαι φεύγουμε. Θα σε πάμε για φαγητό. Μου είπε με ενθουσιασμένη φωνή.
Ι: Γιορτάζουμε κάτι;
Π: Θα δεις μου είπε. Θα σε πάμε για τα καλύτερα ψητά του Παγκρατίου. Ο Μαύρος Γάτος.
Πάμε στην οδό Πολέμωνος 4. Στην είσοδο, ένας μαύρος γάτος μαζί με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας υποδέχονται γιορτινά.
Οι φίλοι μου είναι χρόνια θαμώνες εκεί. Γνωρίζουν τους ιδιοκτήτες, τη Βασιλική και τον Γιάννη. Αφού εργάζονται κανονικά και στο σέρβις και στη κουζίνα. Ο μπαμπάς της Βασιλικής, ήταν ο πρώτος που άνοιξε την οικογενειακή ταβέρνα, το 1991. Εκεί μεγάλωσε η Βασιλική. Σήμερα πλέον μαζί με τον σύζυγό της Γιάννη έχουν αναλάβει τα γευστικά ηνία.
Η Βασιλική και το μεγάλο χαμόγελο της, με έκανε να νιώθω κατευθείαν ζεστά και φιλόξενα. Μας έβαλε να καθίσουμε δίπλα από το γυάλινο κελάρι με τα κρασιά. Παρατηρούσα τις αμέτρητες ετικέτες κρασιών που έχουν και πόσο όμορφα τα έχουν τοποθετήσει.
Η παραγγελία πήγε κάπως στα σίγουρα, αφού έχει πιάτα που είναι τα best seller του μαγαζιού και μιλάνε όλοι γι’ αυτά. Σπαλομπριζόλα, ψητό συκώτι με μπόλια, κεμπάπ Φλώρινας, μαγειρευτά. Όλη η ελληνική παραδοσιακή κουζίνα στα καλύτερα της. Σε λίγα λεπτά είχαμε τον Παράδεισο της γεύσης στο τραπέζι μας.
Τα τραπέζια ήταν γεμάτα, η διακόσμηση γιορτινή, τα φαγητά μικρές βουτιές απόλαυσης και ευχαρίστησης. Μια μικρή γιορτή μεταξύ των ανθρώπων. Μια γιορτή γεμάτη χαμόγελα. Γιατί η ποιότητα, η αξιοπιστία και η αυθεντικότητα δεν χρειάζονται προσπάθεια για να φανούν. Δίνονται απλόχερα, με κομψότητα και γενναιοδωρία.
Τις ιστορίες στη ζωή μας της φτιάχνουμε εμείς. Βάζουμε τους ανθρώπους και τοποθετούμε το έργο στο σκηνικό που θέλουμε να έχει η δική μας ταινία. Κάποιες φορές, για τις ανάγκες της πλοκής του έργου μπαίνουν και βγαίνουν οι ρόλοι. Το μόνο κομμάτι που δεν γνωρίζουμε, είναι ποια θα είναι ακριβώς η επόμενη σκηνή και εκεί το μόνο που χρειάζεται είναι να γίνουμε οι σκηνοθέτες για τη δημιουργήσουμε.
Αυτό είναι το Athens stories. Βιωματικές ιστορίες με ρεαλιστικά και μυθοπλαστικά στοιχεία στις περιοχές της Αθήνας που ξεχειλίζουν ομορφιά, δημιουργικούς ανθρώπους και καινούργιες ανακαλύψεις.
Διαβάστε ακόμα:
