Η σπάνια συνέντευξη του Θανάση Βέγγου το 1975 στον Νάσο Αθανασίου, οι οικονομικές δυσκολίες, η πιο πικρή στιγμή της καριέρας του και η συγκλονιστική αναφορά στον απλό Έλληνα.
Με αφορμή τον θάνατο του δημοσιογράφου Νάσος Αθανασίου σε ηλικία 75 ετών, έρχονται ξανά στο φως σημαντικές στιγμές από τη μακρά πορεία του στην ελληνική δημοσιογραφία. Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζει μια σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε το 1975 ο Θανάσης Βέγγος στην ιστορική εκπομπή Οι Ρεπόρτερς. Σε μια συζήτηση που σήμερα αποκτά ιδιαίτερη συναισθηματική αξία, ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες που σημάδεψαν την καριέρα και τη ζωή του, θυμήθηκε τη χειρότερη επαγγελματική του στιγμή και μοιράστηκε σκέψεις που αποτυπώνουν τον χαρακτήρα και την ανθρωπιά που τον έκαναν αγαπητό σε γενιές Ελλήνων.
Ο Θανάσης Βέγγος υπήρξε μία από τις πιο αγαπητές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου, ένας καλλιτέχνης που ταυτίστηκε με τον απλό άνθρωπο, το καθημερινό μόχθο και την αυθεντικότητα. Παρά τη μεγάλη του δημοτικότητα, απέφευγε συστηματικά τη δημοσιότητα και σπάνια παραχωρούσε συνεντεύξεις, πιστεύοντας ότι ο ηθοποιός πρέπει να κρίνεται μέσα από το έργο του και όχι από τα λόγια του.
Μία από αυτές τις σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις καταγράφηκε το καλοκαίρι του 1975, λίγους μήνες μετά τη Μεταπολίτευση, όταν μίλησε στον δημοσιογράφο Νάσος Αθανασίου για την ενημερωτική εκπομπή Οι Ρεπόρτερς.
Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο θεατρικής παράστασης του θιάσου του και αποτελεί σήμερα ένα πολύτιμο ντοκουμέντο που αποτυπώνει τον χαρακτήρα, τη σεμνότητα και την ειλικρίνεια του σπουδαίου ηθοποιού.
«Δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με όσους με πίκραναν»
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Βέγγος αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην πορεία του και σε όσους αμφισβήτησαν την αξία του ως καλλιτέχνη.
Με τον δικό του λιτό τρόπο, ξεκαθάρισε ότι προτιμούσε να θυμάται όσους στάθηκαν δίπλα του και όχι εκείνους που τον στενοχώρησαν.
«Αυτοί που με πίκραναν είναι πάρα πολύ λίγοι. Αυτοί που με βοήθησαν είναι πολλοί. Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με όσους με πίκραναν», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Η αναγνώριση είχε ήδη έρθει μέσα από ταινίες όπως η Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; και η Θανάση, πάρε τ’ όπλο σου!, έργα που άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο.
Η στιγμή που τον «λύγισε»
Η πιο συγκινητική στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν κλήθηκε να θυμηθεί τη δυσκολότερη περίοδο της επαγγελματικής του διαδρομής.
Ο Βέγγος αναφέρθηκε στη μέρα που αναγκάστηκε να κατεβάσει την επιγραφή της εταιρείας παραγωγής του από τα γραφεία στην πλατεία Κάνιγγος.
«Αυτό σήμαινε τη διάλυση της δουλειάς μου», εξηγούσε, περιγράφοντας το τέλος μιας μεγάλης προσωπικής και επαγγελματικής προσπάθειας στην οποία είχε επενδύσει όχι μόνο χρήματα αλλά και αμέτρητες ώρες δουλειάς.
Δεν δίστασε μάλιστα να μιλήσει ανοιχτά για το οικονομικό βάρος που κλήθηκε να σηκώσει.
«Ήταν μακελειό, σφαγή. 6.400.000 δραχμές. Ήταν ξεκλήρισμα της οικογένειας και του σπιτιού μου και λίγο από το κέφι μου», ανέφερε με ειλικρίνεια.
Παρά τις δυσκολίες, εκείνο που τον απασχολούσε περισσότερο δεν ήταν η οικονομική απώλεια, αλλά η απώλεια της δημιουργικής του διάθεσης, καθώς πίστευε ότι το γέλιο και η αισιοδοξία ήταν πολύτιμα αγαθά που έπρεπε να προσφέρει στον κόσμο.
Η απάντηση που έμεινε στην ιστορία
Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της συνέντευξης, ο Νάσος Αθανασίου τον ρώτησε τι είχε μεγαλύτερη αξία για τον ελληνικό λαό: ένας μεγάλος θεατρικός συγγραφέας ή ένας απλός καθημερινός άνθρωπος.
Η απάντηση του Βέγγου ήταν άμεση και αποκαλυπτική για τη φιλοσοφία της ζωής του.
«Τον Έλληνα, προς Θεού. Τον σημερινό, τον καθημερινό, τον ταλαιπωρημένο, τον χαρούμενο, τον πικραμένο, τον κεφάτο», απάντησε.
Μέσα σε λίγες λέξεις κατάφερε να περιγράψει τον άνθρωπο που υπηρέτησε σε όλη του την καριέρα: τον απλό πολίτη που αγωνίζεται καθημερινά να τα βγάλει πέρα.
Ένας καλλιτέχνης που έγινε σύμβολο
Λίγο μετά τη συνέντευξη εκείνη, ο Βέγγος πρωταγωνίστησε στην ταινία Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας, ένα έργο που αποτύπωσε με τον δικό του τρόπο τις περιπέτειες και τις αντιφάσεις της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Ο ηθοποιός δεν υποδύθηκε απλώς τον καθημερινό άνθρωπο. Για πολλές γενιές Ελλήνων έγινε ο ίδιος το σύμβολό του: εργατικός, τίμιος, πεισματάρης και βαθιά ανθρώπινος.
Ίσως γι’ αυτό τα λόγια του, μισό αιώνα μετά τη συνέντευξη εκείνη, εξακολουθούν να συγκινούν. Γιατί πίσω από τον δημοφιλή κωμικό βρισκόταν ένας άνθρωπος που γνώρισε την αποτυχία, τις οικονομικές δυσκολίες και τις προσωπικές δοκιμασίες, χωρίς ποτέ να χάσει την πίστη του στους ανθρώπους και τη δύναμη του γέλιου.
