Τα τελευταία χρόνια, ο δημόσιος διάλογος για την ισότητα των φύλων στον επιχειρηματικό κόσμο έχει ενταθεί σημαντικά και βρίσκει περίοπτη θέση στη ζωή μας. Ωστόσο, τα δεδομένα από τις ανώτατες εκτελεστικές θέσεις αποκαλύπτουν μία επίμονη στασιμότητα στην Ελλάδα, παρά τη φαινομενική πρόοδο.
Συγκεκριμένα, η εκπροσώπηση των γυναικών στις θέσεις του Διευθύνοντος Συμβούλου (CEO) ή του Γενικού Διευθυντή παραμένει καθηλωμένη σε ένα ανησυχητικά χαμηλό ποσοστό, μόλις στο 14%. Ή με απλά μαθηματικά, αντιστοιχεί 1 γυναίκα σε 7 CEO.
Ναι μεν, αλλά…
Είναι αλήθεια ότι η εικόνα φαίνεται να βελτιώνεται σε άλλες διοικητικές βαθμίδες, σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, όπως για παράδειγμα το 2023. Πράγματι, το συνολικό ποσοστό των γυναικών σε ανώτερες διοικητικές θέσεις έχει καταγράψει αξιοσημείωτη αύξηση τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας περίπου το 37%. Δηλαδή, σχεδόν τέσσερις στις δέκα ανώτερες θέσεις κατέχονται πλέον από γυναίκες. Επιπλέον, σύμφωνα με τα ευρήματα των μεγάλων ερευνών, το 81% των ελληνικών επιχειρήσεων απασχολεί τουλάχιστον μία γυναίκα σε ανώτερη διοικητική θέση. Αυτά τα στοιχεία φανερώνουν ότι οι ελληνικές εταιρείες αναγνωρίζουν τη σημασία της διαφορετικότητας στις ομάδες λήψης αποφάσεων.
Παρόλα αυτά, όσο η ιεραρχία ανεβαίνει, η «γυάλινη οροφή» γίνεται πιο ορατή και ανθεκτική. Επομένως, ενώ βλέπουμε πρόοδο σε ρόλους όπως οι Διευθυντές Ανθρώπινου Δυναμικού ή ακόμα και οι CFO, η κορυφή παραμένει ένα κατεξοχήν ανδροκρατούμενο φρούριο. Αντιθέτως με τη γενική τάση της ανόδου, το ποσοστό των γυναικών CEOs στην Ελλάδα όχι μόνο δεν ακολουθεί την ανοδική πορεία, αλλά σε ορισμένες μετρήσεις εμφανίζεται να έχει υποχωρήσει ελαφρώς. Συνεπώς, η διαφορά μεταξύ της Ελλάδας και του παγκόσμιου μέσου όρου, ο οποίος κινείται πάνω από το 25%, παραμένει σημαντική.
Τυχαίο ή όχι;
Η χαμηλή εκπροσώπηση στην κορυφή δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός. Αντιθέτως, αντανακλά μία σύνθετη αλληλεπίδραση παραγόντων που συνδέονται τόσο με την εταιρική κουλτούρα όσο και με τα κοινωνικά στερεότυπα. Πρώτον, ο ρόλος του Διευθύνοντος Συμβούλου συχνά απαιτεί ένα επίπεδο αφοσίωσης και ωραρίου που είναι δύσκολο να συνδυαστεί με τις παραδοσιακά γυναικείες ευθύνες της φροντίδας της οικογένειας. Άλλωστε, στις περισσότερες περιπτώσεις, η ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών ή των ηλικιωμένων μελών της οικογένειας εξακολουθεί να πέφτει κυρίως στις γυναίκες.
Δεύτερον, τα άτυπα δίκτυα επιρροής, τα οποία είναι κρίσιμα για την ανάδειξη σε ηγετικές θέσεις, τείνουν να ευνοούν τους άνδρες. Επιπλέον, πολλές γυναίκες αναφέρουν ότι έχουν βιώσει προκαταλήψεις ή διακρίσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, κάτι που αναπόφευκτα φρενάρει την επαγγελματική τους εξέλιξη. Μάλιστα, η έλλειψη διαφάνειας σχετικά με τις ίσες αμοιβές και η απροθυμία των εταιρειών να θεσπίσουν σαφείς στόχους για την ισότιμη εκπροσώπηση δυσχεραίνουν περαιτέρω την κατάσταση. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έλλειψη ταλέντου, αλλά κυρίως η έλλειψη ίσων ευκαιριών και υποστήριξης.
Η λύση για τα στερεότυπα
Η λύση σε αυτό το ζήτημα απαιτεί συστηματική προσπάθεια σε πολλαπλά επίπεδα, τόσο νομοθετικά όσο και πολιτισμικά. Προς αυτή την κατεύθυνση, οι εταιρείες πρέπει να υιοθετήσουν μία ξεκάθαρη στρατηγική Διαφορετικότητας και Ενσωμάτωσης (DE&I) με μετρήσιμους στόχους. Εξάλλου, η θέσπιση ποσοστώσεων στα Διοικητικά Συμβούλια, αν και αμφιλεγόμενη, αποδεικνύεται αποτελεσματική στο να «σπάσει» τους αρχικούς φραγμούς.
Επιπλέον, η ευελιξία στον τρόπο εργασίας αποτελεί βασικό εργαλείο για την υποστήριξη της γυναικείας ηγεσίας. Ενδεικτικά, οι έρευνες δείχνουν ότι οι επιχειρήσεις που προσφέρουν υβριδική ή εξ αποστάσεως εργασία τείνουν να έχουν υψηλότερα ποσοστά γυναικών σε ανώτερες διοικητικές θέσεις. Φυσικά, ο κεντρικός ρόλος ανήκει στην ηγεσία, η οποία πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για την προώθηση της ισότητας. Πρέπει ένας επικεφαλής, ή μία επικεφαλής, να οδηγήσει την προσπάθεια και να διασφαλίσει ότι η διαφορετικότητα δεν είναι απλώς μία επικοινωνιακή τακτική. Συνεπώς, μόνο με τη συνεχή δέσμευση της διοίκησης θα μπορέσει να αλλάξει ουσιαστικά η δυναμική.
Η πορεία προς την ίση εκπροσώπηση δεν είναι γραμμική, ούτε εύκολη. Ωστόσο, είναι μια πορεία απαραίτητη για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας. Μόνο με την κατάργηση των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων σε κάθε πτυχή της κοινωνίας, θα απελευθερωθεί πλήρως το γυναικείο ταλέντο. Τέλος, το 14% πρέπει να λειτουργήσει ως υπενθύμιση ότι η μάχη για την κορυφή δεν έχει τελειώσει, αλλά μόλις τώρα αρχίζει.
Διαβάστε ακόμα: Ο κολλητός που μιλάει μόνο για τον ίδιο
