Αφορμή για συζήτηση στάθηκε η αναφορά στον θετό γιο του Βασίλη Λεβέντη, υπενθυμίζοντας μια αλήθεια που συχνά ξεχνάμε: η οικογένεια δεν ορίζεται αποκλειστικά από τους δεσμούς αίματος. Ο πραγματικός γονιός είναι εκείνος που βρίσκεται καθημερινά δίπλα στο παιδί, το στηρίζει, το προστατεύει και το αγαπά χωρίς όρους.
Η πατρότητα και η μητρότητα δεν είναι μόνο μια βιολογική ιδιότητα. Είναι μια διαρκής επιλογή. Είναι οι άγρυπνες νύχτες, οι αγωνίες, οι συμβουλές, οι αγκαλιές στις δύσκολες στιγμές και η χαρά στις επιτυχίες. Είναι η παρουσία, η φροντίδα και η αφοσίωση που χτίζουν έναν αληθινό δεσμό.
Στη σύγχρονη κοινωνία υπάρχουν χιλιάδες οικογένειες που αποδεικνύουν καθημερινά ότι η αγάπη δεν γνωρίζει βιολογικά όρια. Θετοί γονείς, ανάδοχες οικογένειες, παππούδες και γιαγιάδες που μεγαλώνουν εγγόνια, άνθρωποι που αναλαμβάνουν τον ρόλο του γονέα χωρίς να τους συνδέει καμία συγγένεια εξ αίματος. Κοινό τους στοιχείο είναι ότι προσφέρουν αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη κάθε παιδί: ασφάλεια, αποδοχή και αγάπη.
Οι ψυχολόγοι επισημαίνουν εδώ και χρόνια ότι ο δεσμός που διαμορφώνεται μέσα από τη σταθερή παρουσία και τη συναισθηματική διαθεσιμότητα είναι εκείνος που επηρεάζει περισσότερο την ανάπτυξη ενός παιδιού. Δεν είναι το DNA που δημιουργεί τις αναμνήσεις, ούτε οι βιολογικοί δεσμοί που χαρίζουν την αίσθηση του «ανήκω». Αυτά γεννιούνται μέσα από την καθημερινή σχέση.
Η κοινωνία, ευτυχώς, δείχνει να απομακρύνεται σταδιακά από την αντίληψη ότι η οικογένεια έχει μία μόνο μορφή. Σήμερα αναγνωρίζουμε όλο και περισσότερο ότι οικογένεια είναι οι άνθρωποι που επιλέγουν να είναι ο ένας δίπλα στον άλλον στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές.
Ο θετός γιος του Βασίλη Λεβέντη αποτελεί μια ακόμη υπενθύμιση πως η λέξη «γονιός» δεν αποδίδεται μόνο με μια ληξιαρχική πράξη ή μια βιολογική συγγένεια. Κατακτάται μέσα από χρόνια αγάπης, φροντίδας και ανιδιοτελούς προσφοράς.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα παιδιά δεν θυμούνται ποιος τους έδωσε το DNA τους. Θυμούνται ποιος ήταν εκεί όταν φοβήθηκαν, ποιος τα ενθάρρυνε όταν έπεσαν και ποιος τα αγάπησε χωρίς προϋποθέσεις. Και αυτό είναι, ίσως, ο πιο ουσιαστικός ορισμός της γονεϊκότητας.
