Κάποτε, μια γυναίκα που έλεγε ότι θα ταξιδέψει μόνη αντιμετωπιζόταν σχεδόν σαν να ανακοίνωνε κάτι επικίνδυνο. «Και δεν φοβάσαι;», «Με ποιον θα πας;», «Μόνη σου;». Το solo travel για γυναίκες κουβαλούσε πάντα μια περίεργη κοινωνική καχυποψία, σαν η ανεξαρτησία να έπρεπε υποχρεωτικά να συνοδεύεται από εξηγήσεις.
Σήμερα όμως κάτι αλλάζει. Και αλλάζει γρήγορα.
Όλο και περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να ταξιδεύουν μόνες, όχι επειδή «δεν βρήκαν παρέα», αλλά επειδή το θέλουν πραγματικά. Γιατί για πολλές, το ταξίδι έχει πάψει να είναι μια απλή απόδραση και έχει γίνει προσωπική εμπειρία ελευθερίας.
Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, οι αναζητήσεις για solo travel από γυναίκες αυξάνονται σταθερά κάθε χρόνο, με τις γυναίκες άνω των 50 να εμφανίζονται πλέον ως μία από τις πιο δυναμικές κατηγορίες ταξιδιωτριών. Και ίσως αυτό να λέει πολλά για την εποχή μας.
Γιατί πίσω από αυτή την τάση δεν κρύβεται μόνο η αγάπη για τα ταξίδια. Κρύβεται η ανάγκη πολλών γυναικών να υπάρξουν για λίγο έξω από ρόλους. Χωρίς πρόγραμμα άλλων ανθρώπων. Χωρίς υποχρεώσεις. Χωρίς να χρειάζεται να συμβιβάσουν τις επιθυμίες τους με τις ανάγκες μιας παρέας, ενός συντρόφου ή μιας οικογένειας.
Να ξυπνήσουν ό,τι ώρα θέλουν. Να αλλάξουν προορισμό τελευταία στιγμή. Να μείνουν ώρες μόνες σε ένα μουσείο ή να διαβάζουν σε μια παραλία χωρίς να εξηγούν τίποτα σε κανέναν. ια πολλές γυναίκες, αυτό το «μόνη» δεν σημαίνει μοναξιά. Σημαίνει ελευθερία.
Φυσικά, το ζήτημα της ασφάλειας παραμένει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού. Ο φόβος του να περπατάς μόνη τη νύχτα σε μια άγνωστη πόλη εξακολουθεί να είναι ένας από τους βασικούς λόγους που πολλές γυναίκες διστάζουν να κάνουν το πρώτο solo ταξίδι τους. Γι’ αυτό και οι προορισμοί που θεωρούνται πιο ασφαλείς για γυναίκες αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία.
Η Κόστα Ρίκα έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες. Όχι μόνο λόγω της φυσικής ομορφιάς της, αλλά κυρίως εξαιτίας της χαλαρής κουλτούρας και της αίσθησης κοινότητας που δημιουργείται εύκολα ανάμεσα στους ταξιδιώτες. Σε μέρη όπως η Santa Teresa και η Nosara, οι solo travelers συναντιούνται σε μαθήματα σέρφινγκ, γιόγκα ή μικρά beach cafés χωρίς καν να το προσπαθούν.
Στην Εσθονία, και ειδικά στο Ταλίν, πολλές γυναίκες περιγράφουν μια σχεδόν απρόσμενη αίσθηση ηρεμίας. Η πόλη θεωρείται από τις ασφαλέστερες της Ευρώπης, με μικρές αποστάσεις, χαμηλή εγκληματικότητα και μια ατμόσφαιρα που κάνει ακόμη και έναν μοναχικό περίπατο να μοιάζει απελευθερωτικός αντί αγχωτικός.
Το Βιετνάμ, από την άλλη, προσφέρει κάτι διαφορετικό: ανθρώπινη επαφή. Πολλές γυναίκες που ταξιδεύουν εκεί μιλούν για τη ζεστασιά των καθημερινών συναντήσεων — έναν καφέ που καταλήγει σε συζήτηση ωρών, ένα street food τραπέζι που μετατρέπεται σε γνωριμία, ένα ταξίδι με λεωφορείο που γίνεται ιστορία ζωής.
Στην Ουρουγουάη, η αίσθηση ασφάλειας συνδυάζεται με πιο αργούς ρυθμούς ζωής. Πόλεις όπως η Colonia del Sacramento μοιάζουν σχεδόν κινηματογραφικές, ιδανικές για γυναίκες που θέλουν να ταξιδέψουν χωρίς πίεση και θόρυβο.
Και ύστερα υπάρχει η Νορβηγία. Ίσως ο απόλυτος προορισμός για όσες θέλουν να νιώσουν πραγματικά μόνες — αλλά με την καλή έννοια. Μόνες απέναντι σε φιόρδ, βόρειο σέλας, παγωμένες θάλασσες και σιωπές που μοιάζουν θεραπευτικές.
Το solo travel τελικά δεν αφορά μόνο το να δεις έναν καινούργιο τόπο. Αφορά το να δεις διαφορετικά και τον εαυτό σου. Γιατί κάπου ανάμεσα σε αεροδρόμια, άγνωστους δρόμους και μοναχικά ηλιοβασιλέματα, πολλές γυναίκες ανακαλύπτουν κάτι που ίσως είχαν ξεχάσει για χρόνια:
ότι μπορούν να σταθούν μόνες τους στον κόσμο — και να τον απολαύσουν ακριβώς έτσι.
