Η έννοια της προαγωγής θεωρείται παραδοσιακά η απόλυτη επιβράβευση για κάθε επιτυχημένο εργαζόμενο στον σύγχρονο επιχειρηματικό κόσμο. Ωστόσο, η πραγματικότητα πίσω από την άνοδο στην ιεραρχική κλίμακα είναι συχνά πολύ πιο περίπλοκη και προβληματική από όσο φαίνεται.
Πολλές εταιρείες κάνουν ένα βασικό και συστημικό λάθος στη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Συγκεκριμένα, τείνουν να προάγουν τους καλύτερους τεχνικούς σε θέσεις διοίκησης χωρίς να εξετάζουν σοβαρά τις ηγετικές τους ικανότητες.
Επομένως, το αποτέλεσμα είναι συχνά η δημιουργία κακών διευθυντών που κάποτε ήταν εξαιρετικοί και αποδοτικοί υπάλληλοι. Αναμφίβολα, αυτό το παράδοξο προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στη λειτουργία των επιχειρήσεων και επηρεάζει την ψυχολογία των ομάδων.
Η Αρχή του Πίτερ
Αυτή η κατάσταση περιγράφεται συχνά στη βιβλιογραφία της διοίκησης επιχειρήσεων ως η περίφημη Αρχή του Πίτερ. Δηλαδή, ένας υπάλληλος τείνει να προάγεται συνεχώς μέχρι να φτάσει τελικά στο επίπεδο της απόλυτης ανικανότητάς του. Παράλληλα, οι σύγχρονες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι αυτό το φαινόμενο παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο στην εποχή της ψηφιακής οικονομίας.
Ειδικότερα, τα δεδομένα δείχνουν ότι οι κορυφαίοι πωλητές μιας εταιρείας σπάνια εξελίσσονται σε εξίσου κορυφαίους διευθυντές πωλήσεων. Αντιθέτως, η προσωπική τους απόδοση πέφτει κατακόρυφα όταν αναλαμβάνουν τη διοίκηση και την καθοδήγηση άλλων ανθρώπων. Συνεπώς, η επιχείρηση καταλήγει να χάνει έναν ικανότατο επαγγελματία και ταυτόχρονα να αποκτά έναν προβληματικό ηγέτη.
Επιπλέον, οι δεξιότητες που απαιτούνται για την εκτέλεση ενός έργου διαφέρουν ριζικά από εκείνες που απαιτεί η διοίκηση. Συγκεκριμένα, η υψηλή τεχνική κατάρτιση δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση την ικανότητα επικοινωνίας ή την επίλυση εσωτερικών συγκρούσεων. Επίσης, ένας ταλαντούχος προγραμματιστής μπορεί να προτιμά να γράφει κώδικα αντί να αναλώνεται σε εγκρίσεις αδειών και συσκέψεις.
Μάλιστα, η μετάβαση σε διοικητικά καθήκοντα προκαλεί συχνά στους ανθρώπους αυτούς ένα έντονο αίσθημα απογοήτευσης και άγχους. Ως εκ τούτου, η παραγωγικότητα ολόκληρης της ομάδας αρχίζει να κλονίζεται σοβαρά λόγω της έλλειψης σωστής καθοδήγησης. Παρομοίως, οι υφιστάμενοι νιώθουν ότι ο προϊστάμενός τους δεν κατανοεί τις ανάγκες τους σε ανθρώπινο επίπεδο.
Γιατί οι επιχειρήσεις επιμένουν;
Στη συνέχεια, οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί οι επιχειρήσεις επιμένουν πεισματικά σε αυτό το αποτυχημένο μοντέλο εξέλιξης. Αναμφίβολα, η προαγωγή αποτελεί σήμερα το μοναδικό ουσιαστικό εργαλείο που διαθέτουν οι εταιρείες για να αυξήσουν τους μισθούς.
Επομένως, αν ένας υπάλληλος επιθυμεί περισσότερα χρήματα, νιώθει υποχρεωμένος να διεκδικήσει μια θέση διευθυντή ή προϊσταμένου. Επιπροσθέτως, η κοινωνική καταξίωση στο εργασιακό περιβάλλον συνδέεται άρρηκτα με τον τίτλο που αναγράφεται στην επαγγελματική κάρτα.
Άρα, πολλοί εργαζόμενοι δέχονται τη νέα θέση μόνο για το κύρος και την οικονομική αναβάθμιση που προσφέρει. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση αγνοεί επιδεικτικά τις πραγματικές επιθυμίες και τον χαρακτήρα του κάθε ατόμου ξεχωριστά.
Προκειμένου να λυθεί αυτό το δυσεπίλυτο πρόβλημα, ορισμένες πρωτοπόρες εταιρείες έχουν αρχίσει να αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Για παράδειγμα, εισάγουν τις λεγόμενες διπλές διαδρομές σταδιοδρομίας για τους εργαζομένους που διακρίνονται στον τομέα τους.
Δηλαδή, ένας ειδικός επιστήμονας μπορεί να εξελίσσεται μισθολογικά και ιεραρχικά χωρίς να χρειάζεται να διοικήσει ανθρώπους. Επιπλέον, η έμφαση δίνεται στην επίσημη αναγνώριση της τεχνικής αυθεντίας ως μιας ιδιότητας ισότιμης με τη διοίκηση.
Παράλληλα, αυτή η τακτική επιτρέπει στους ανθρώπους να παραμένουν σε ρόλους που πραγματικά αγαπούν και αποδίδουν. Συνεπώς, η επιχείρηση διατηρεί την πολύτιμη τεχνογνωσία της χωρίς να θυσιάζει την οργανωτική της αποτελεσματικότητα.
Το μυστικό της εκπαίδευσης
Επιπλέον, η εκπαίδευση των νέων διευθυντών αποτελεί ένα άλλο κρίσιμο σημείο που συχνά παραμελείται από τη διοίκηση. Συγκεκριμένα, πολλές εταιρείες θεωρούν λανθασμένα ότι οι ηγετικές ικανότητες είναι έμφυτες και δεν χρειάζονται περαιτέρω καλλιέργεια.
Εντούτοις, η διοίκηση ανθρώπων είναι μια τέχνη που απαιτεί συνεχή μάθηση, ενσυναίσθηση και υπομονή από την πλευρά του ηγέτη. Επίσης, η έλλειψη κατάλληλης προετοιμασίας οδηγεί τους νέους προϊσταμένους στο να επαναλαμβάνουν τα λάθη των δικών τους παλαιότερων διευθυντών.
Μακροπρόθεσμα, αυτή η τακτική δημιουργεί μια τοξική κουλτούρα που αποθαρρύνει τους νέους και ταλαντούχους εργαζόμενους. Για τον λόγο αυτό, η επένδυση σε προγράμματα ηγεσίας θεωρείται πλέον επιβεβλημένη για την επιβίωση ενός οργανισμού.
Στο μεταξύ, το κόστος των κακών προαγωγών για την παγκόσμια οικονομία είναι πραγματικά τεράστιο και συχνά μη αναστρέψιμο. Πράγματι, οι δυσαρεστημένοι υπάλληλοι που εργάζονται υπό την επίβλεψη ανίκανων διευθυντών τείνουν να παραιτούνται πολύ πιο εύκολα.
Επομένως, οι εταιρείες αναγκάζονται να δαπανούν τεράστια ποσά για την εύρεση και την εκπαίδευση νέου προσωπικού. Επιπλέον, η απώλεια χρόνου κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης επηρεάζει την καινοτομία και την ταχύτητα της επιχείρησης.
Σταδιακά, η φήμη της εταιρείας στην αγορά εργασίας πλήττεται και οι κορυφαίοι επαγγελματίες αρχίζουν να την αποφεύγουν. Ως εκ τούτου, η λανθασμένη προαγωγή δεν είναι απλώς ένα ατομικό σφάλμα, αλλά μια οικονομική πληγή.
Συμπερασματικά, το σύστημα των προαγωγών χρειάζεται μια ριζική και τολμηρή αναθεώρηση στον σύγχρονο επαγγελματικό κόσμο. Πράγματι, η επιτυχία σε έναν συγκεκριμένο ρόλο δεν αποτελεί αυτόματα και εγγυημένο πρόκριμα για τον επόμενο.
Επομένως, η σωστή τοποθέτηση των ανθρώπων στις κατάλληλες θέσεις είναι πιο σημαντική από την τυφλή άνοδο στην ιεραρχία. Τελικά, οι εταιρείες που θα καταφέρουν να το κατανοήσουν αυτό εγκαίρως θα αποκτήσουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Έτσι, θα μπορέσουν να χτίσουν υγιείς ομάδες με ευτυχισμένους, δημιουργικούς και πάνω από όλα αποδοτικούς επαγγελματίες.
