Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που κερδίζουν τίτλους. Υπάρχουν εκείνοι που γράφουν ιστορία. Και υπάρχουν κάποιοι που κάνουν το ποδόσφαιρο να μοιάζει ξανά με παιχνίδι. Ο Ροναλντίνιο ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Στα 46 του χρόνια, ο Βραζιλιάνος που κάποτε έκανε ολόκληρα γήπεδα να σηκώνονται όρθια επιστρέφει στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Έντεκα χρόνια μετά την τελευταία του επαγγελματική εμφάνιση, ο Ροναλντίνιο εντάχθηκε στη Ravenna FC, ομάδα της Serie C στην Ιταλία, έχοντας παράλληλα αποκτήσει και μετοχική συμμετοχή στον σύλλογο.
Και μπορεί ακόμη να μην είναι ξεκάθαρο πόσο θα αγωνιστεί, όμως ο ίδιος έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να φορέσει ξανά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε επίσημο παιχνίδι και να πετύχει το 300ό γκολ της καριέρας του. Ίσως, λοιπόν, ο «Μάγος» να μην έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.
Το παιδί από το Πόρτο Αλέγκρε
Ο Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1980 στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας. Ο κόσμος θα τον γνωρίσει ως Ronaldinho Gaúcho. Το ταλέντο του έγινε εμφανές από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησε από την Γκρέμιο και γρήγορα έγινε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νεαρά ταλέντα της Βραζιλίας. Το 2001 μετακόμισε στην Ευρώπη για την Paris Saint-Germain. Εκεί άρχισε να γίνεται γνωστός και εκτός Βραζιλίας. Αλλά η πραγματική έκρηξη θα ερχόταν λίγο αργότερα.
Η Βαρκελώνη βρήκε τον δικό της «Μάγο»
Το 2003 ο Ροναλντίνιο πήγε στην Μπαρτσελόνα. Και κάπου εκεί το ποδόσφαιρο άλλαξε. Δεν ήταν μόνο τα γκολ ή οι ασίστ. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε. Ντρίμπλες. No-look πάσες. Ελαστικές κινήσεις. Απίθανα φάουλ. «Σκαφτά» τελειώματα. Προσποιήσεις που έμοιαζαν περισσότερο με χορογραφία. Και πάνω απ’ όλα, χαμόγελο. Ο Ροναλντίνιο έπαιζε σαν να μην υπήρχε βάρος στους ώμους του. Στη δεύτερη σεζόν του στην Καταλονία κατέκτησε τη La Liga και την ισπανική Super Cup. Την επόμενη περίοδο ήρθε η κορύφωση: η Μπαρτσελόνα κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα και το Champions League του 2006.
Η βραδιά που ακόμη θυμούνται στη Μαδρίτη
Υπάρχουν στιγμές που ξεπερνούν τα όρια μιας ομάδας. Στις 19 Νοεμβρίου 2005, η Μπαρτσελόνα νίκησε τη Ρεάλ Μαδρίτης με 3-0 στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Ο Ροναλντίνιο πέτυχε δύο γκολ. Και το δεύτερο ήταν τόσο εντυπωσιακό, που συνέβη κάτι σπάνιο: οι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης σηκώθηκαν και τον χειροκρότησαν.Έγινε μόλις ο δεύτερος παίκτης της Μπαρτσελόνα, μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα, που γνώρισε τέτοια αναγνώριση στο Μπερναμπέου. Εκείνη η στιγμή συμπυκνώνει ίσως καλύτερα από οποιοδήποτε βραβείο το τι ήταν ο Ροναλντίνιο.Ένας παίκτης που μπορούσε να κάνει ακόμη και τον αντίπαλο να ξεχάσει για λίγο ποια ομάδα υποστήριζε.
Η Χρυσή Μπάλα
Το 2005 ήρθε και η μεγαλύτερη ατομική διάκριση. Ο Ροναλντίνιο κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα. Είχε ήδη αναδειχθεί δύο φορές FIFA World Player of the Year και πλέον είχε φτάσει στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Δεν ήταν απλώς ένας από τους καλύτερους. Ήταν, για μια περίοδο, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο.
Ο άνθρωπος που είχε ήδη γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής
Η ιστορία του Ροναλντίνιο δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στην Μπαρτσελόνα. Με τη Βραζιλία είχε ήδη ζήσει μια από τις μεγαλύτερες στιγμές στην ιστορία του αθλήματος. Το 2002, στα γήπεδα της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, αποτέλεσε μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μαζί με τον Ρονάλντο και τον Ριβάλντο αποτέλεσαν μία από τις πιο εμβληματικές επιθετικές τριάδες στην ιστορία των Μουντιάλ. Και φυσικά, υπάρχει εκείνο το γκολ απέναντι στην Αγγλία. Ένα μακρινό φάουλ που έμοιαζε να πηγαίνει αλλού και τελικά κατέληξε στα δίχτυα του Ντέιβιντ Σίμαν. Για πολλούς, ήταν ένα από τα χαρακτηριστικότερα γκολ εκείνου του Μουντιάλ.
Μετά την κορυφή ήρθε η πτώση
Ίσως εδώ βρίσκεται και η πιο ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας του. Μετά από χρόνια στην κορυφή, ο Ροναλντίνιο άρχισε να χάνει σταδιακά την αγωνιστική του συνέπεια. Τραυματισμοί, αλλαγή φυσικής κατάστασης και ένας διαφορετικός τρόπος ζωής επηρέασαν την πορεία του. Το 2008 έφυγε από την Μπαρτσελόνα και πήγε στη Μίλαν. Εκεί δεν έφτασε ποτέ ξανά στα επίπεδα της Βαρκελώνης, όμως κατέκτησε το ιταλικό πρωτάθλημα με τους «ροσονέρι» τη σεζόν 2010-11. Ακολούθησε η επιστροφή στη Βραζιλία, με Φλαμένγκο και στη συνέχεια Ατλέτικο Μινέιρο. Και εκεί, το 2013, έκανε κάτι που ελάχιστοι έχουν καταφέρει: κατέκτησε το Copa Libertadores. Έτσι έγινε μέλος ενός πολύ μικρού κύκλου ποδοσφαιριστών που έχουν κερδίσει τόσο το Champions League όσο και το Libertadores.
Η τελευταία του εμφάνιση
Μετά το Μεξικό και την Κερετάρο, ο Ροναλντίνιο επέστρεψε στη Βραζιλία για τη Fluminense.Το 2015 έκανε την τελευταία του επαγγελματική εμφάνιση. Από τότε, ο Ροναλντίνιο έμεινε μακριά από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, αν και κατά διαστήματα συμμετείχε σε φιλικά και αγώνες επίδειξης.
Και τώρα, στα 46, ξανά στο γήπεδο
Η επιστροφή του στη Ravenna FC δεν είναι μια συνηθισμένη μεταγραφή. Ο Ροναλντίνιο δεν επιστρέφει επειδή πρέπει να αποδείξει κάτι. Έχει ήδη αποδείξει τα πάντα.
Η επιστροφή έχει περισσότερο χαρακτήρα τελευταίου χορού. Ο ιδιοκτήτης της Ραβένα, Ινιάτσιο Τσιπριάνι, είναι φίλος του Ροναλντίνιο και έχει θέσει ως στόχο την άνοδο της ομάδας. Η παρουσία του Βραζιλιάνου έχει ήδη προκαλέσει τεράστιο ενδιαφέρον γύρω από τον σύλλογο και την πόλη. Ο ίδιος ο Ροναλντίνιο έχει πει ότι θέλει να βοηθήσει την ομάδα και δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να αγωνιστεί. Ο σύλλογος, πάντως, έχει ξεκαθαρίσει ότι η συμμετοχή του εξαρτάται από τον προπονητή και τις αποφάσεις της ομάδας. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι αν θα ξαναγίνει ο Ροναλντίνιο του 2005.
Αυτός ο Ροναλντίνιο υπάρχει ήδη στην ιστορία.
Το ερώτημα είναι αν ο άνθρωπος που κάποτε έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να χαμογελούν μπορεί να χαρίσει στον εαυτό του ένα τελευταίο χαμόγελο μέσα σε ένα γήπεδο.
Ο τελευταίος χορός του «Μάγου»
Ο Ροναλντίνιο δεν ήταν ποτέ μόνο ένας ποδοσφαιριστής. Ήταν μια ολόκληρη αισθητική του ποδοσφαίρου. Σε μια εποχή που το άθλημα άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο μεθοδικό, πιο γρήγορο και πιο απαιτητικό, εκείνος υπενθύμιζε ότι υπάρχει ακόμη χώρος για φαντασία.
Για το απρόβλεπτο. Για μια πάσα που κανείς δεν περίμενε. Για μια ντρίμπλα που δεν χρειαζόταν λόγο. Για ένα χαμόγελο μετά από ένα γκολ.Και ίσως γι’ αυτό η επιστροφή του στα 46 δεν μοιάζει με επιστροφή ενός πρώην πρωταθλητή.
Μοιάζει με την επιστροφή ενός ανθρώπου που δεν θέλει να αποχαιρετήσει το παιχνίδι χωρίς να το παίξει άλλη μία φορά. Ο ίδιος έχει αφήσει ως στόχο ένα τελευταίο γκολ. Και αν τελικά το πετύχει, δεν θα αλλάξει τίποτα στην ιστορία του. Αλλά θα προσθέσει μία τελευταία εικόνα σε αυτήν. Ο Ροναλντίνιο με την μπάλα στα πόδια, το χαμόγελο στο πρόσωπο και ένα γήπεδο να θυμάται ξανά γιατί κάποτε τον αποκαλούσαμε «Μάγο».
