Ο Δημήτρης Φραγκούλης γεννήθηκε μες στη μουσική, μεγάλωσε μες στη μουσική και έγινε ο ίδιος η μουσική (του). Ασυμβίβαστος και ελεύθερος, συστήνεται στους αναγνώστες του Utopia Zone, με ανέκδοτες ιστορίες από τη μέχρι στιγμής πορεία του στο χώρο και το… δρόμο.
- Πώς θα συστηνόσουν και θα περιέγραφες τον εαυτό σου σε ισχυρούς ανθρώπους του τομέα σου σε ένα αναπάντεχο επαγγελματικό ραντεβού και πώς σε ένα μικρό παιδί που θέλει να γίνετε φίλοι;
«Στα επαγγελματικά ραντεβού δεν είμαι καλός, δε μου αρέσει να φοράω τη μάσκα του “επαγγελματία”, μου είναι οριακά αδύνατο. Όποτε έχει χρειαστεί, κάνω ό,τι μπορώ ώστε να δημιουργήσω μια φιλική ατμόσφαιρα για να νιώσω άνετα. Σε ένα παιδί, θα έλεγα ότι είμαι ο Δημήτρης που γράφει στιχάκια, τα τραγουδάει και χοροπηδάμε όλοι μαζί».
- Πότε ήταν η πρώτη φορά και με ποια αφορμή κατάλαβες ότι ΑΥΤΟ θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις και πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο τέλος της διαδρομής σου;
«Μεγάλωσα παίζοντας μουσική από τα 6 μου χρόνια και λόγω αυτού άργησα να καταλάβω ότι αυτό θέλω και αυτό είμαι. Ξέρεις… Όταν “γεννιέσαι” με κάτι δεν είναι επάγγελμα είναι απλά η καθημερινότητα. Ενώ έπαιζα σε μπάντες και έγραφα τραγούδια από πολύ μικρή ηλικία, αντιδρούσα στην ιδέα να γίνω “επαγγελματίας” μουσικός. Σίγουρα αυτή η αντίδραση οφείλεται στο γεγονός ότι ο μπαμπάς μου ήταν μουσικός, και σαν παιδιά κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να απομακρυνθούμε από την ιδιότητα των γωνιών μας. Κατάλαβα ότι θέλω να κάνω αυτό όσο ήμουν φοιτητής. Μετά από αρκετή πίεση που υπέβαλα στον εαυτό μου, συνειδητοποίησα ότι το μόνο που με κάνει πραγματικά χαρούμενο είναι να γράφω και να παίζω μουσική. Τον εαυτό μου στο τέλος της διαδρομής μου, θέλω να τον φαντάζομαι απλά χαρούμενο ο,τι κι αν έχει προηγηθεί, έχω ή δεν έχω κάνει καριέρα».
- Από τι, από ποιον παίρνεις έμπνευση να δημιουργήσεις και από τι, από ποιον παίρνεις δύναμη για να συνεχίζεις στα δύσκολα;
«Ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργίας μου οφείλεται σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, σε τόπους, σε αστικούς μύθους αλλά και στον έρωτα. Στα δύσκολα αντλώ δύναμη από τους ανθρώπους μου και τη μπάντα μου που είναι η οικογένεια μου».
- Στην μέχρι τώρα πορεία σου, υπάρχει κάποια στιγμή που σε έχει στιγματίσει; Ποια και γιατί;
«Η στιγμή που με στιγμάτισε ήταν η πρώτη φορά που τραγούδησα στο δρόμο, στην Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Με στιγμάτισε η ελευθερία που ένιωσα και η αγάπη που πήρα από αγνώστους. Όσο έπαιζα χαμογελούσα αυθόρμητα καθ’ όλη τη διάρκεια, και μόλις τελείωσα, ήταν η στιγμή που τελείωσαν οι σπουδές μου, η δουλειά που δούλευα με έναν προϊστάμενο που ήθελα να κρεμάσω και όλα τα κοινωνικά κατάλοιπα της συγκερασμένης ζωής περί δουλειάς, σύνταξης, ασφαλείας σταδιοδρομίας κλπ. Ακόμα με ευχαριστώ για εκείνη τη μέρα».
- Έχεις ονειρευτεί να συνεργαστείς με κάποιον; Αν ναι, σε ποιο project;
«Οι περισσότεροι που θα ήθελα να συνεργαστώ δυστυχώς είναι χρόνια θανόντες. Όμως, σίγουρα θα ήθελα κάποια μέρα να ακούσω ένα τραγούδι μου από το Γιώργο Νταλάρα ή να δουλέψω ένα δίσκο με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου». - Ποιο κομμάτι της καριέρας σου θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον έρωτα;
«Η δημιουργία, η μουσική και ο έρωτας είναι συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι ρευστά και κάθε φορά σχηματίζουν κατι διαφορετικό. Δεν υπάρχει κάτι που να ξεπερνά ή να ανταγωνίζεται το ένα το άλλο, αντίθετα αλληλοσυμπληρώνονται κι αν η ζυγαριά γέρνει προς οποιαδήποτε πλευρά κάτι χάνεις. Το ένστικτο μου και η παρόρμηση μου με οδηγούν στα πάντα, μου είναι αδύνατο να απαντήσω πολύ συγκεκριμένα σε αυτή την ερώτηση».
- Έχεις μετανιώσει για κάτι που έχεις κάνει ή που δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα;
«Όποιος λέει πως δε μετανιώνει για τίποτα κορόιδευει τον εαυτό του ή τον κόσμο. Προφανώς και μετανιώνω για κάποιες αποφάσεις που έχω πάρει, για κάποιες που δεν πήρα ή για το χρόνο που έχω χάσει σε καταστάσεις που δεν ήταν για εμένα. Όμως η άλλη όψη του νομίσματος, είναι ότι όλα αυτά για τα οποία μπορεί να μετάνιωσα, με πόνεσαν ή δείλιασα σε κάτι, με κάνανε αυτόν που είμαι σαν άνθρωπο. Γράψαμε πολλά τραγούδια μαζί με τη μετάνοια μου».
- Πες μας μια αστεία ή πολύ συγκινητική στιγμή της καριέρας σου.
«Επειδή βρίσκω πολλά πράγματα συγκινητικά και όσο μεγαλώνω πληθαίνουν, θα πω μια αστεία στιγμή. Το 2010 κατεβήκαμε στη Σπάρτη με την μπάντα μου να παίξουμε σε ένα μαγαζί. Ήμασταν μικροί, κάνεις μας δεν είχε χρήματα πέρα από τα εισιτήρια για το ΚΤΕΛ και κάτι να φάει. Φτάσαμε στο μαγαζί, κάναμε τον ήχο και από τη χαρά μας που παίζαμε σε άλλη πόλη αρχίσαμε να το γιορτάζουμε λίγο νωρίς. Ξεκινήσαμε να πίνουμε αρκετό αλκοόλ στο μαγαζί που θα παίζαμε, αλλά όταν ήρθε η ώρα του live, ήμασταν ήδη σε μία έξαλλη κατάσταση. Εκείνο το βράδυ ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που έπεσα από τη σκηνή και για όλο το υπόλοιπο τραγούδι έμεινα ξαπλωμένος κάτω και γελούσα. Στηριχτήκαμε πολύ στην πληρωμή μετά την εμφάνιση η οποία και λόγω μεγάλης κατανάλωσης αλλά και της συμπεριφοράς μας, δεν ήρθε ποτέ. Μετά πηγαίνουμε σε ένα μαγαζί να φάμε, μετρήσαμε τα χρήματα μας, και ήταν ακριβώς για 5 μερίδες. Λόγω ασυνεννοησίας και αλκοόλ παραγγείλαμε 2 άνθρωποι και οι μερίδες ήταν 8 για 5 άτομα. Όταν καταλάβαμε τι συνέβη ήταν αργά να τα γυρίσουμε πίσω, οπότε τα φάγαμε χωρίς να έχουμε χρήματα να τα πληρώσουμε. Τη στιγμή που συζητούσαμε τι θα πούμε και πως θα το χειριστούμε έρχεται ένας γνωστός του κιθαρίστα και φωνάζει : ” ο,τι πήραν τα παιδιά από ‘μένα” σταθήκαμε τυχεροί εκείνη τη μέρα. Αυτό είναι η μισή ιστορία καθώς έχει μικρά κρυμμένα διαμάντια που δεν θα ήθελα να μοιραστώ σε συνέντευξη. Αφήστε την φαντασία σας να οργιάσει.
- Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ποιες άλλες δουλειές θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου;
«Θα ήθελα να είμαι γιατρός σε μια χώρα με 100% δωρεάν υγεία.
- Αν ήσουν έργο της δουλειάς σου, τι τίτλο θα είχες;
«…Best of»
Διαβάστε ακόμα: Αλεξάνδρα Κουτσαντώνη στο Utopia Zone: «Θα ήμουν η… δύναμη της φωνής»
