Ο Γιάννης Κούτσικας είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μιλούν με τη μουσική τους περισσότερο απ’ ό,τι με τα λόγια. Ξεκίνησε σχετικά αργά να ασχολείται σοβαρά με τη μουσική, γύρω στα 18 του, και παρόλο που αρχικά ήταν χόμπι, γρήγορα έγινε τρόπος ζωής.
Η πορεία του δεν ήταν εύκολη χρειάστηκε να αφήσει την Κομοτηνή, να μετακομίσει στην Αθήνα χωρίς γνωστούς και να παλέψει για κάθε ευκαιρία. Μέσα από δυσκολίες και αποτυχίες, έμαθε να ξεπερνά εμπόδια και να εξελίσσεται συνεχώς, κρατώντας πάντα ψηλά τη φιλοδοξία του.
Σήμερα, ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, δημιουργεί μουσική που αγγίζει ανθρώπους, ταξιδεύει και αναζητά συνεχώς νέες συνεργασίες. Η μουσική για τον Κούτσικα, όπως λέει στο Utopia Zone, δεν είναι απλώς δουλειά· είναι τρόπος έκφρασης, έμπνευσης και επικοινωνίας με τον κόσμο γύρω του, και αυτός είναι ο πυρήνας της δημιουργικότητάς του.
- Πώς θα συστηνόσουν και θα περιέγραφες τον εαυτό σου σε ισχυρούς ανθρώπους του τομέα σου σε ένα αναπάντεχο επαγγελματικό ραντεβού και πως σε ένα μικρό παιδί που θέλει να γίνετε φίλοι;
«Πιστεύω ότι η μουσική έχει να κάνει με την τέχνη και είναι άμεση και όχι έμμεση. Οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας κατά βάση έχει να κάνει με το τι άνθρωπος είσαι. Η ευγένεια, το ήθος, ο επαγγελματισμός και αυτό που έχεις σαν μουσικός θα ξεχωρίσουν στο τέλος και όχι ο τρόπος που θα παρουσίαζα τον εαυτό μου. Μπορεί να παρουσιάσεις τον εαυτό σου σε μια δουλειά όπως θέλεις αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό που θα ακούσει ο άλλος από εσένα κατευθείαν θα μιλήσει οπότε ότι και να πεις πριν η κατα την διάρκεια ενός ραντεβού δεν θα έχει μεγαλύτερη βάση. Η μουσική είναι κάτι άμεσο. Σε ακούει ο άλλος κατευθείαν, ακούει τι δίνεις και τι έχεις να δώσεις. Δεν έχει ξεκινάω και βλέπουμε στην πορεία αν μου αρέσει. Προσωπικά θα ήμουν το ίδιο σε ένα ραντεβού επαγγελματικό και το ίδιο σε ένα μικρό παιδί. Θέλω να βλέπει κάποιος την απλή όψη του νομίσματος, οτι μου αρέσει η μουσική και αγαπάω αυτό που κάνω».
- Πότε ήταν η πρώτη φορά και με ποια αφορμή κατάλαβες ότι ΑΥΤΟ θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις και πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο τέλος της διαδρομής σου;
«Ξεκίνησα σχετικά μεγάλος να ασχολούμαι με την μουσική, περίπου στα 18. Οπότε πιο πριν δεν φανταζόμουν ποτέ ότι κάτι που ξεκίνησε σαν χόμπι στην εφηβεία θα κατέληγε σε επάγγελμα. Ένα κρίσιμο σημείο που κατάλαβα ότι κάτι γίνεται πλέον με αυτό ήταν όταν ήμουν φοιτητής στην Κομοτηνή και άρχισα να τα βγάζω πέρα και να πληρώνω το νοίκι μου από αυτό. Δεχόμουν πολύ καλά σχόλια και γενικά αυτό μου έδινε ελπίδες ότι κάτι μπορεί όντως να προκύψει από αυτό. Αυτό που φαντάζομαι στο μέλλον είναι να έχω κάνει την δική μου μουσική και ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης να ζω από την μουσική μου και να ταξιδεύω στον κόσμο παίζοντας και γνωρίζοντας ανθρώπους. Νομίζω δεν υπάρχει πιο ωραίο αίσθημα από το να κάνεις μουσική και μέσα από την μουσική σου να αγγίζεις τους ανθρώπους».
- Από τι, από ποιον παίρνεις έμπνευση να δημιουργήσεις και από τι, από ποιον παίρνεις δύναμη για να συνεχίζεις στα δύσκολα;
«Η έμπνευση δυστυχώς δεν έρχεται όποτε την θέλεις! Πολλές φορές έρχεται την στιγμή που δεν το περιμένεις. Κυρίως από τα ερεθίσματα γύρω μας. Ανθρώπους, καταστάσεις που ζούμε, αισθήματα και τα βιώματα μας. Λειτουργώ με το ένστικτο λίγο σε αυτά. Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ και συνήθως νιώθω πότε είμαι σε φάση δημιουργίας η όχι. Στα δύσκολα παίρνω δύναμη από τον εαυτό μου. Είμαι αυτοδημιούργητος σε αυτό το κομμάτι. Πέρασα δύσκολα μέχρι να φτάσω στο σημείο που είμαι τώρα και δεν το έβαζα ποτέ κάτω. Ήθελα και θέλω να αποτυγχάνω όσο πιο πολύ μπορώ για να μαθαίνω συνέχεια πως να ξεπερνάω τα εμπόδια και τις δυσκολίες και να εξελίσσομαι. Δεν θέλω να έχω ταβάνι στις δυνατότητες μου και κοιτάω μόνο ψηλά. Κάτι που με βοηθούσε πάντα ήταν να έχω γύρω μου ανθρώπους που έχουν την ίδια φλόγα και ιδανικά για να κατακτήσουν. Μπορεί να ήταν σε άσχετο τομέα απο τον δικό μου αλλά και πάλι όταν έχεις γύρω σου ανθρώπους να σε παρακινούν να κάνεις πράγματα τότε δεν μοιάζουν τόσο μακρινά όσο νόμιζες.
- Στην μέχρι τώρα πορεία σου, υπάρχει κάποια στιγμή που σε έχει στιγματίσει; Ποια και γιατί;
«Η στιγμή αυτή ήταν πριν 7 χρόνια. Είμαι Κομοτηνή ως αιώνιος φοιτητής Φιλολογίας την οποία δεν τελείωσα ποτέ και μπαίνω στρατό. Πλέον ζω 8 χρόνια στην πόλη και αρχίζω να σκέφτομαι τι θα κάνω μόλις τελειώσω με το φανταρικό.Τα λεφτά μου είχαν τελειώσει γιατί ως φαντάρος δεν δούλευα. Παρολα αυτά παίρνω την απόφαση να κατέβω Αθήνα χωρίς να έχω κανέναν εκεί. Δεν είχα ούτε φίλους ούτε συγγενείς. Θυμάμαι ακόμα είχα πάρει ένα κομμάτι χαρτί και είχα σημειώσει ότι όνομα από φίλο συνάδελφο και μουσικό ήξερα για να χτυπήσω πόρτες. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Στην τελική δεν με ένοιαζε αν δεν τα κατάφερνα και γυρνούσα πίσω. Νοίκιασα σπίτι με ότι λεφτά μου είχαν μείνει, κατέβηκα Αθήνα και τα υπόλοιπα κύλησαν όπως έπρεπε. Μερικές φορές πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρα μας…
- Έχεις ονειρευτεί να συνεργαστείς με κάποιον; Αν ναι, σε ποιο project;
«Θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ με ξένα ονόματα του χώρου. Μου αρέσει πολύ η pop και είμαι παιδί των 90s οπότε ονόματα όπως Justin Timberlake, Beyonce, Rihanna ήταν πάντα καλλιτέχνες που ήθελα να παίξω μαζί τους.
- Ποιο κομμάτι της καριέρας σου θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον έρωτα;
«Δύσκολη πίστα. Γενικά ο μουσικός στην Ελλάδα και κυρίως κάποιες θέσεις μουσικών έχουν αποκτήσει κακή φήμη. Οι περισσότεροι δεν το θεωρούν καν δουλειά ενώ στο αντίθετο φύλο φαντάζεις σαν ένα κακό παιδί μπλεγμένο σε ναρκωτικά και ακολασίες. Υπάρχει μεγάλη ζήλεια λόγω της έκθεσης στον κόσμο και της αναγνωρισιμότητας πιστεύω. Επίσης κάτι που δυσκολεύει την κατάσταση είναι και τα ωράρια της δουλειάς καθώς και το ότι δεν υπάρχει σταθερό πρόγραμμα οπότε πολλές φορές δεν μπορείς να κανονίσεις κάτι για την προσωπική σου ζωή πολύ εύκολα. Σίγουρα αυτό που χρειάζεται είναι κατανόηση. Κάθε δουλειά έχει και τα δικά της».
- Έχεις μετανιώσει για κάτι που έχεις κάνει ή που δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα;
«Δεν μετανιώνω για τίποτα γενικά. Σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα που θα ήθελα και θέλω να κάνω. Θεωρώ ομως ότι η κάθε απόφαση που έχω πάρει ήταν η σωστότερη με βάση τον τρόπο που σκεφτόμουν εκείνη την δεδομένη στιγμή. Δεν υπάρχει και λόγος να μετανιώνεις. Επιλέγεις,τρως τα μούτρα σου, σηκώνεσαι και συνεχίζεις. Είναι μεγάλο βάρος να κουβαλάς το παρελθόν μέσα σου.
- Πες μας μια αστεία ή πολύ συγκινητική στιγμή της καριέρας σου.
«Τον 2ο χρόνο που ήμουν Αθήνα ξεκίνησα να δουλεύω με την Δέσποινα Βανδή. Στην ορχήστρα ήταν και ένα παιδί που μοιάζαμε πολύ οπότε για έναν χρόνο περίπου εμένα με φώναζε Γιώργο και το άλλο παιδί Γιάννη!
Νομίζω η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν κατέβηκα Αθήνα και είχα πρόταση να δουλέψω με τον Γιάννη Πλούταρχο. Για ένα παιδί που έρχεται από την επαρχία και ξαφνικά βρίσκεται να παίζει σε μεγάλες πίστες ήταν κάτι αδιανόητο. Ένιωθα τρομερά ευγνώμων για αυτό και τρομερά φοβισμένος! Μου έμαθε πολλά το κολύμπι σε βαθιά νερά κατευθείαν.
- Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ποιες άλλες δουλειές θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου;
-Γενικά θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει αρκετές δουλειές.Στο παρελθόν πριν ασχοληθώ επαγγελματικά με την μουσική έκανα διάφορα άλλα πράγματα. Bar, service, λάντζα σε μαγαζιά για να τα βγάλω πέρα.Δεν θα είχα θέμα να κάνω το οτιδήποτε γιατί είμαι τελειομανής αρκεί να μου αρέσει αυτό που κάνω.
- Αν ήσουν έργο της δουλειάς σου, τι τίτλο θα είχες;
«Kυκλοθυμία».
- Ποια είναι η αγαπημένη σου συνεργασία;
«Οπως ανέφερα μου αρέσει πολύ η pop/alternative σκηνή και μου ταιριάζει και σαν άνθρωπο. Οπότε μου άρεσε πολύ η συνεργασία με Δέσποινα Βανδή, Stavento, Lila και Sicario.
- Γιατί πιστεύεις ότι η τραπ έχει γίνει τάση;
«Tα είδη της μουσικής κάνουν συχνά κύκλο. Πρόσφατα έχει έρθει στο προσκήνιο η τραπ. Πιστεύω έχει γίνει τάση γιατί είναι κάτι ιδιαίτερο. Γρήγορος και έντονος ρυθμός, στίχοι καυστικοί πολλές φορές που σχολιάζουν την πραγματικότητα και ένα lifestyle που είναι της εποχής μας. Προσωπικά μου αρέσουν μερικοί καλλιτέχνες και δεν ψάχνω αφορμή να κράξω οτιδήποτε καινούριο. Σίγουρα υπάρχουν και άστοχα παραδείγματα αλλά αυτά υπάρχουν σε όλα τα είδη της μουσικής οπότε δεν συμφωνώ με την κατακραυγή της τραπ. Αν σε εκφράζει ένα είδος είτε σαν καλλιτέχνη είτε σαν ακροατή είναι απολύτως δεκτό από την μεριά μου. Έχω συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες της τραπ και έχω να πώ πολύ καλά λόγια τόσο για τον
χαρακτήρα τους όσο και για την μουσική τους.
- Πώς σου φαίνεται που τραγούδια από το παρελθόν έχουν αρχίσει ξανά να γίνονται viral;
«Πιστεύω ότι έχει δύο όψεις αυτό το νόμισμα. Από την μία είναι ωραίο που γίνονται viral κάποια τραγούδια παλιά γιατί έτσι μαθαίνουν και οι νεότερες γενιές παλιούς καλλιτέχνες που έχουν γράψει ιστορία βλέπε πχ τον Χρήστο Μάστορα που υποδύθηκε τον Καζαντζίδη και πολλά νέα παιδιά άρχισαν να ψάχνουν τι είναι αυτό που ακούνε. Είναι ένας τρόπος να έρχονται στο προσκήνιο μουσικοί, συνθέτες, τραγουδιστές που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ελληνική δισκογραφία και είναι ωραίο να υπάρχει μια διαχρονικότητα σε αυτό. Από την άλλη όμως υπάρχει και ένας μηχανισμός πλέον στην δισκογραφία που τα τραγούδια που βγαίνουν είναι σαν κονσέρβα για τα ραδιόφωνα. Να παίξουν λίγο μέχρι να βγει το επόμενο και να ξεχαστεί το προηγούμενο. Δεν στοχεύουν πλέον στην διαχρονικότητα αλλά στην εύκολη και γρήγορη κατανάλωση με αποτέλεσμα να μην γράφονται πλέον ωραία κομμάτια ως επι το πλείστον παρά μόνο τραγούδια για την συντήρηση της δισκογραφίας του καλλιτέχνη.
