Με βαθιά συγκίνηση ο καλλιτεχνικός κόσμος, το Utopia Zone και το φιλοθεάμον κοινό αποχαιρετούν έναν από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς -και ποιητή- τον Χρήστο Βαλαβανίδη. Εναν δημιουργό που για δεκαετίες υπηρέτησε το θέατρο με αφοσίωση, ευαισθησία και αστείρευτο ταλέντο.
Προικισμένος με πηγαία εκφραστικότητα αλλά και στέρεη πνευματική καλλιέργεια, ο Χρήστος Βαλαβανίδης αφιέρωσε περισσότερα από μισό αιώνα στη σκηνή, ερμηνεύοντας μεγάλους και απαιτητικούς ρόλους σε όλο το εύρος του θεατρικού ρεπερτορίου. Από το αρχαίο δράμα και την κλασική δραματουργία έως το σύγχρονο θέατρο και την επιθεώρηση, κατάφερε να κινηθεί με άνεση σε διαφορετικά είδη, αφήνοντας σε κάθε του εμφάνιση τη σφραγίδα ενός αυθεντικού θεατράνθρωπου.
Η υποκριτική του πορεία ξεκίνησε ουσιαστικά μετά την αποφοίτησή του από τη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου το 1973. Από τότε συνεργάστηκε με σημαντικούς ιδιωτικούς θιάσους, αλλά και με τις δύο κρατικές σκηνές της χώρας, το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, υπηρετώντας σχεδόν κάθε μορφή θεατρικής έκφρασης: από την αττική κωμωδία και το κωμειδύλλιο μέχρι την οπερέτα, το μουσικό θέατρο, την παντομίμα και την επιθεώρηση.
Στη μακρά διαδρομή του συμμετείχε σε πλήθος αξιόλογων παραγωγών, μεταξύ των οποίων οι παραστάσεις «Μορμόλης», «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Το Ημέρωμα της Στρίγγλας», «Τα Οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η Τύχη της Μαρούλας», «Η Τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» και «Ντόλλυ».
Ιδιαίτερη στιγμή στη θεατρική του διαδρομή αποτέλεσε και η συνεργασία του με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, όπου ερμήνευσε τον Στέλιο στο εμβληματικό έργο «Η Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη.
Το θέατρο δεν ήταν για εκείνον απλώς επάγγελμα αλλά τρόπος ζωής. Το 1996, μαζί με τη σύζυγό του Ασπασία Κράλλη, δημιούργησαν το Από Μηχανής Θέατρο, μεταμορφώνοντας ένα παλιό βιομηχανικό κτίριο σε έναν σύγχρονο, ζωντανό χώρο θεατρικής δημιουργίας που έμελλε να φιλοξενήσει σημαντικές παραστάσεις.
Αν και το θέατρο υπήρξε η μεγάλη του αγάπη, ο Χρήστος Βαλαβανίδης άφησε το αποτύπωμά του και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, συμμετέχοντας σε παραγωγές που αγαπήθηκαν από το κοινό.
Με βαθύ σεβασμό στα κείμενα που ερμήνευε, μεγάλη εκφραστική ευχέρεια και έναν μοναδικό, σχεδόν φυσικό αυτοσχεδιασμό, κατάφερνε να δίνει ζωή στους χαρακτήρες του. Δεν υποδυόταν απλώς ρόλους. Τους ζούσε.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης υπήρξε ένας αληθινός εργάτης της τέχνης, ένας άνθρωπος που υπηρέτησε το θέατρο με πάθος και συνέπεια. Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό, όμως το έργο και οι ερμηνείες του θα παραμείνουν ζωντανές.
Καλό ταξίδι Χρήστο Βαλαβανίδη, υπήρξες σπουδαίος.
Διαβάστε ακόμα: Αλέξανδρος Τσουβέλας: Η οικογένεια του Χάρρυ Κλυνν του χάρισε τα καπέλα και τα γάντια του
