Το ερώτημα δεν είναι νέο. Όμως κάθε φορά που ένα νέο περιστατικό πολιτικής βίας βλέπει το φως της δημοσιότητας, επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση.
Η πρόσφατη επίθεση με στόχο τον Ντόναλντ Τραμπ (η τρίτη μέσα σε διάστημα μόλις τριών ετών) δεν αφήνει περιθώρια για εύκολες απαντήσεις.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν μια από τις ισχυρότερες δημοκρατίες στον κόσμο. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, δείχνουν να δυσκολεύονται να διαχειριστούν ένα φαινόμενο που έχει γίνει σχεδόν κανονικότητα: την πολιτική βία. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους θεσμούς, αλλά και την καθημερινότητα.
Οι πρώτες μαρτυρίες από το πρόσφατο περιστατικό προκαλούν εύλογο προβληματισμό. Έλεγχοι «για τα μάτια του κόσμου», ελλιπείς έλεγχοι, απουσία ανιχνευτών μετάλλων. Σε μια εκδήλωση με χιλιάδες καλεσμένους και παρουσία υψηλόβαθμων αξιωματούχων, τα μέτρα ασφαλείας μοιάζουν περισσότερο με τυπική διαδικασία παρά με ουσιαστική θωράκιση.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η επίθεση. Είναι το γεγονός ότι ο δράστης φέρεται να κινήθηκε με σχετική ευκολία, εκμεταλλευόμενος τα κενά του συστήματος. Το γεγονός ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, διέμενε στο ίδιο ξενοδοχείο και κατάφερε να πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής από τον χώρο της εκδήλωσης, αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που δύσκολα κάποιος να αγνοήσει.
Κάπου εδώ μπαίνουμε στην ουσία της συζήτησης. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό ή για μια «κακή στιγμή» της ασφάλειας, αλλά για ένα μοτίβο. Ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης, όπου η πόλωση, η οπλοκατοχή και η κοινωνική ένταση δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Η Αμερική εξακολουθεί να επενδύει τεράστια ποσά στην ασφάλεια. Διαθέτει από τις πιο εξελιγμένες υπηρεσίες προστασίας παγκοσμίως. Κι όμως, τα περιστατικά δεν μειώνονται. Αντίθετα, γίνονται πιο συχνά και πιο απρόβλεπτα.
Ίσως τελικά το ερώτημα αν είναι ασφαλής χώρα, να μην έχει μια μονολεκτική απάντηση. Για τον μέσο πολίτη, η καθημερινότητα μπορεί να κυλά ομαλά. Για έναν πολιτικό, έναν δημοσιογράφο ή ακόμη και έναν απλό επισκέπτη σε μια δημόσια εκδήλωση, η αίσθηση ασφάλειας δείχνει όλο και πιο εύθραυστη.
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Όχι η ίδια η απειλή, αλλά η σταδιακή εξοικείωση με αυτήν.
Διαβάστε ακόμα: Kövesi: Όταν η Ευρώπη μας ‘βολεύει’ είναι σύμμαχος, όταν μας ελέγχει είναι παρεμβατική…
