Ημερολογιακά είμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Ημερολογιακά πάντα, γιατί πρακτικά αυτό δεν συμβαίνει. Συμφωνώ, αν κάνει κάποιος μια βόλτα έξω, περισσότερο με Άνοιξη μοιάζει.
Άνοιξη που την βρίσκεις έτοιμη, δεν χρειάζεσαι να την φτιάξεις. Σκρολάροντας, όμως, τα social media, διαπιστώνει κάποιος ότι υπάρχει μία ανυπομονησία για το καλοκαίρι.
Τόσες Κυριακές μένουν για το καλοκαίρι, τόσες μέρες μένουν για τον Ιούνιο, θάλασσες, ήλιοι. Είναι παράλογο; Ή μήπως όχι; Γιατί δεν απολαμβάνουμε τις εποχές που ζούμε;
Μία εξήγηση είναι ότι ο φετινός χειμώνας ήταν λίγο πιο βαρύς από τους προηγούμενους. Βέβαια, αν θέλουμε να κάνουμε μία συγκριτική αναδρομή στο παρελθόν δεν ήταν ούτε αυτός… χειμώνας.
Μία εξήγηση που φυσιολογικά δεν μπορεί να είναι αρκετή. Μία άλλη είναι ότι είμαστε μεσογειακή χώρα. Ο ήλιος και η θάλασσα είναι ταυτόσημες με την Ελλάδα.
Δεν είναι κρυφό -όλοι έχουμε φίλους που δουλεύουν σεζόν- ότι η τουριστική περίοδος ανοίγει τον Μάρτιο και κλείνει τον Νοέμβριο.
Τότε έρχονται και τότε φεύγουν τα γκρουπ συνταξιούχων τουριστών από τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασιλείο και την Κίνα.
Αλλά, ο Έλληνας που έχει την… Ελλάδα και τα νησιά μέσα στα πόδια του. Παρά τη στροφή που έχει επιχειρηθεί να γίνει τα τελευταία χρόνια η καθιέρωση διαφορετικών μορφών τουρισμού και επέκτασης της περιόδου, δεν έχει αποδώσει στο εγχώριο κοινό.
Προτιμούν οι ιθαγενείς να καθήσουν μέσα στο σπίτι τον χειμώνα, παρά να επιλέξουν την ορειβασία, τον ιστορικό, θρησκευητικό, πολιτιστικό ή περιβαλλοντικό τουρισμό.
Συνήθεια ή όχι; Μπορεί, στη λογική, έτσι μας το έμαθαν ότι είναι σωστό. Μόνο λογική δεν είναι αυτό βέβαια.
Έπειτα είναι η ψυχολογία; Αλλάζει με το που ανοίγει ο καιρός; Φυσικά και αλλάζει. Μεταξύ μας είναι και η πιο λογική εξήγηση από όλες όσες ανέφερα.
Γιατί αλλάζει; Και κυρίως πώς αλλάζει; Πρώτα από όλα αρχίζεις να ονειρεύεσαι. Θα πει κάποιος άλλος, γιατί τον χειμώνα δεν ονειρεύεσαι;
Μα και τον χειμώνα ονειρεύεσαι. Με κλεισμένα παντζούρια, με μουντό ουρανό, συννεφιές, αστραπές, βροχές. Ε, όπως και να το κάνουμε είναι λίγο διαφορετικό. Πολύ διαφορετικό για να είμαστε ειλικρινείς.
Κανείς, όμως, Έλληνας ή Ελληνίδα λόγω ημερών αδείας ή χρημάτων δεν είναι δυνατόν να πάει δύο εβδομάδες σε ένα νησί. Δεν μιλάμε για περίοδο αιχμής, όπως τα τέλη Ιουλίου ή τον Αύγουστο.
Αλλά σε όλα τα όνειρα, παραφράζοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνουν επιτρέπονται μικρές νοθείες. Έτσι και σε αυτά.
Α, είπαμε; Πόσες μέρες μένουν μέχρι το καλοκαίρι; Πόσες μέχρι το πρώτο μπάνιο ή το πρώτο παγωτό;
