Όλοι έχουμε κολλήσει στην κίνηση. Όποιος προσπαθεί, από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα -για να μην πούμε βράδυ- να διαβεί το… ποτάμι του Κηφισού αγανακτεί για τη ζωή του.
Λεωφόροι που θυμίζουν ένα ατελείωτο πάρκινγκ. Πρώτη, δευτέρα, ξανά πρώτη και νεκρά. Οι οδηγοί φθάνουν στα όρια τους. Δυστυχώς και παρά τις εύστοχες αλλαγές στη νομοθεσία και τον ΚΟΚ, παίζουν με το κινητό, μιλούν -με ή χωρίς ακουστικά- χαζεύουν στα social media.
Γιατί όμως; Γιατί όλες οι βασικές αρτηρίες της πρωτεύουσας σε ώρες αιχμής -και όχι μόνο- είναι μπλοκαρισμένες;
Η πρώτη λογική εξήγηση είναι ότι ο Αθηναίος και η Αθηναία είμαστε απολύτως εξαρτώμενοι από το όχημά μας. Δεν είναι δικαιολογία. Απλά δεν παίρνουμε το αυτοκίνητο μόνο στο κέντρο.
Και αυτό για ένα και μόνο λόγο. Επειδή τα ιδιωτικά πάρκινγκ στο κέντρο είναι πανάκριβα, σχεδόν απλησίαστα. Μην αμφιβάλλετε ότι αν υπήρχε πάρκινγκ δωρεάν στο κέντρο, στο Σύνταγμα, στην Ακαδημίας και την Πανεπιστημίου, θα παίρναμε οι εννιά στους δέκα το αυτοκίνητο.
Το κάνουμε ακόμη και μέρες όπου το πρόγραμμά μας είναι φιξαρισμένο. Όχι με το φόβο κάποιας έκτακτης υποχρέωσης, αλλά από κακή συνήθεια. Έτσι μάθαμε και δεν το αλλάζουμε.
Για να έρθουμε στον πολύπαθο Κηφισό. Η Εθνική, όπως λέγαμε παλαιότερα, κατασκευάστηκε πριν από 50 χρόνια. Ο κατασκευαστής δεν μπορεί να κριθεί από τον ιστορικό του παρόντος ή του μέλλοντος γιατί σχεδίασε με συγκεκριμένα κριτήρια.
Και αυτά ήταν ο αριθμός των αυτοκινήτων που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα. Μέσα σε μισό αιώνα ο αριθμός αυτός υπερδιπλασιάστηκε. Σχεδόν τριπλασιάστηκε.
Άρα, δεν φταίει ο δρόμος, η υποδομή από μόνη της. Πόσα να αντέξει; Και πόσους να αντέξει;
Η λύση, ασφαλώς, δεν είναι να μην παίρνουμε το αυτοκίνητο. Περνά μέσα από καλύτερες υποδομές και αστικές παρεμβάσεις. Αλλά, κυρίως περνά μέσα από τη δική μας κουλτούρα.
Αποφεύγουμε τη χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, αν και με τις επεκτάσεις του Μετρό -αυτές που ήδη γνωρίζουμε, αλλά και αυτές που περιμένουμε- το δίκτυο είναι ανεπτυγμένο επαρκώς.
Δεν έχουμε το Μετρό του Λονδίνου, του Παρισιού ή της Νέας Υόρκης, αλλά μην ξεχνάμε και το βασικό. Η Αθήνα δεν είναι ούτε Λονδίνο, ούτε Παρίσι, ούτε Νέα Υόρκη.
Η προσγείωση καλό κάνει. Δεν είναι θέμα περιβαλλοντικής κουλτούρας. Η πράσινη συνείδηση ποτέ δεν έγινε κτήμα του Έλληνα. Είναι θέμα ψυχολογικής βιωσιμότητας.
Είναι θέμα κοινής λογικής.
Να γίνουν τα έργα, να γίνουν οι παρεμβάσεις, αλλά να γίνουμε και εμείς λογικοί. Όχι γιατί με αυτόν τον τρόπο θα δώσουμε μία εγγενή λύση στο κυκλοφοριακό χάος και ένα μαγικό ραβδί θα εξαφανίσει όλα τα προβλήματα.
Αυτό θα πρέπει να γίνει με θεσμικές λύσεις. Αλλά, ας δούμε τη μεγάλη εικόνα μέσα από την ατομική ευθύνη. Αυτή που θα μας υποδεικνύει ότι δεν θα πάρουμε το όχημά μας όταν δεν το έχουμε ανάγκη.
Στο κάτω-κάτω είναι και πιο συμφέρουσα οικονομικά. Αλλά και ψυχολογικά. Λίγο είναι και αυτό;
