Ο πρώτος μήνας του έτους πέρασε και συμφωνούμε όλοι ότι δεν καλός. Ηταν θλιβερός. Αναφέρομαι φυσικά στους 12 συνανθρώπους μας που σκοτώθηκαν, τις 5 εργαζόμενες γυναίκες στο εργοστάσιο της Βιολαντα στα Τρίκαλα και τα 5 νέα παιδιά που που έχασαν τη ζωή τους μετά από ένα σφοδρό τροχαίο στη Ρουμανία. Θα σταθώ στο δεύτερο σημείο, γιατί αυτό το τραγικό συμβάν έφερε στην επιφάνεια ένα ζήτημα που γεννά θλίψη και οργή. Κι αυτό είναι, ο ρόλος μας, ως δημοσιογράφοι
Ρεπορτάζ, αναλύσεις, οπτικές γωνίες, κάμερες ασφαλείας, ΑΙ αναπαραστάσεις. Αυτά βλέπαμε ξανά και ξανά. Και όλα αυτά, γύρω από τον τραγικό θάνατο ανθρώπων. Είμαστε εντάξει; Τα δείξαμε όλα, και θα τα δείχνουμε για μέρες, φέρετρα σε live μετάδοση, ο θάνατος σε live μετάδοση.
Δεν έχει μέτρο ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής; Δεν υπάρχει πλέον όριο; Το βαρέλι δεν έχει πάτο;Και για να μιλήσουμε χωρίς περιστροφές: όσοι μετέτρεψαν την τραγωδία σε νούμερα, αισθάνονται τώρα επιτυχημένοι;
Νιώθουν πως υπηρέτησαν το λειτούργημα της ενημέρωσης άμεμπτα, αμερόληπτα και πρωτίστως, με ηθική;
Οι δημοσιογράφοι, και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό καθώς είμαι κι εγώ στον ίδιο χώρο, λησμονήσαμε πως τα παιδιά αυτά άφησαν πίσω οικογένειες και ανθρώπους που τους αγαπάνε. Ένα δεδομένο που, δυστυχώς , ξέχασαν αρκετοί, και ξέρουν ποιοι είναι.
Υποχρέωσαν με τη στάση τους, τους οικείους τους να βλέπουν τα παιδιά τους να σκοτώνονται, να μοιράζουν ευθύνες, να αποδίδουν κατηγορίες ως τηλεοπτικοί δικαστές, ως «φωτεινοί» παντογνώστες.
Και όλα αυτά πότε; Οταν ακόμη οι σοροί βρίσκονταν είτε στον αέρα, ερχόμενοι πως την Ελλάδα, ή ακόμη και πιο πριν όταν πραγματοποιούνταν η διαδικασία ταυτοποίησης τους. Ολα αυτά, για τα follow, τα clicks, τα νούμερα τηλεθέασης. Θλιβερό, ανεπίτρεπτο, ας μου επιτραπεί, ξεφτίλα.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων
Δεν ηθικολογώ, δεν είμαι κορυφαίος, δεν είμαι «ο καλύτερος», όμως πιστεύω ακράδαντα πως οι πράξεις μας Μάς διαμορφώνουν και τέτοιους είδους πρακτικές υποτιμούν τόσο το επάγγελμα όσο και πρώτα από όλα όλους τους ανθρώπους που θρηνούν για τους οικείους τους. Σε μια εποχή μοναξιάς, ανθρωποφαγίας και γενικευμένης κρίσης των κοινωνικών αξιών, εμείς στεκόμαστε πάλι στη λάθος πλευρά; Είναι κρίμα, είναι επικίνδυνο. Δεν εινει αυτός ο ρόλος μας ως δημοσιογράφοι. Συμφωνώ, οφείλουμε να καλύπτουμε τα όσα καλά ή κακά συμβαίνουν στο κόσμο, αλλά υπάρχουν όρια και αρκετοί τα ξεπέρασαν.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων vol 2
Κατανοώ και γνωρίζω ότι πολλά παιδιά, νέοι στο χώρο το έκαναν. Δεν ήταν επιλογή τους και σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν επιρρίπτεται η ευθύνη σε αυτούς
Έκαναν και κάνουν αυτό που τους ζητήθηκε. Εγώ μιλώ για την κεντρική στρατηγική «ενημέρωσης» , γιατί αυτή είναι που πάσχει.
Είναι αυτή η υπεύθυνη που, με την υπερπροβολή τέτοιων περιστατικών, βίας, και όλων των δεινών, η κοινωνία κανονικοποίησε κάτι που θα έπρεπε να πολεμά και να το αντιμετωπίζει.
Κλείνω, με μια επανάληψη. Είμαστε αποτέλεσμα των πράξεων μας. Ως δημοσιογράφοι, ας επιλέξουμε να ταχθούμε υπέρ της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας
Οτιδήποτε άλλο, προς την αντίθετη κατεύθυνση, δεν είναι δημοσιογραφία, είναι όλα όσα ακούγονται ολοένα και πιο συχνά για εμάς, και πιστέψτε με, είναι όλα αρνητικά. Ευτυχώς, όμως δεν είναι είμαστε όλοι έτσι.
ΥΓ: Στη μνήμη των παιδιών που έφυγαν και τις οικογένειες τους θρηνούν για τους οικείους τους
Διαβάστε ακόμα: Στο ίδιο έργο, ίδιοι θεατές!
