Η δημόσια τοποθέτηση του Χρήστου Θηβαίου, με την οποία ξεκαθάρισε ότι η προγραμματισμένη συναυλία του στη Λάρισα δεν συνδέεται με κανέναν πολιτικό φορέα, δεν αφορά μόνο ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αγγίζει ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα: τα όρια ανάμεσα στην πολιτική δράση και την καλλιτεχνική δημιουργία. Ο τραγουδοποιός κατήγγειλε ότι πολιτικός φορέας επιχείρησε να αξιοποιήσει επικοινωνιακά τη συναυλία του, χωρίς τη συναίνεση των συντελεστών της, ξεκαθαρίζοντας πως η εκδήλωση πραγματοποιείται έπειτα από πρόσκληση της Περιφέρειας Θεσσαλίας και πως ο ίδιος δεν επιθυμεί να γίνει μέρος πολιτικών παιχνιδιών.
Το ζήτημα δεν είναι αν ένας καλλιτέχνης έχει πολιτική άποψη. Κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να εκφράζεται, να στηρίζει ή να ασκεί κριτική. Το πρόβλημα γεννιέται όταν η πολιτική φιλοδοξία επιχειρεί να οικειοποιηθεί ανθρώπους, έργα ή πολιτιστικές εκδηλώσεις χωρίς τη θέλησή τους, δημιουργώντας εντυπώσεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Η τέχνη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εργαλείο έμμεσης πολιτικής νομιμοποίησης. Μια συναυλία δεν αποτελεί προεκλογική συγκέντρωση ούτε επικοινωνιακό σκηνικό για την προβολή οποιουδήποτε πολιτικού σχεδίου. Όταν ένας καλλιτέχνης βρίσκεται ξαφνικά ενταγμένος σε μια πολιτική ατζέντα χωρίς να το έχει επιλέξει, παραβιάζεται όχι μόνο η επαγγελματική του αυτονομία, αλλά και η σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό του.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι όταν αυτό γίνεται με υπόγειο τρόπο. Όχι με μια ανοιχτή πρόσκληση ή συνεργασία, αλλά μέσω της δημιουργίας της εντύπωσης ότι ένας καλλιτέχνης στηρίζει έναν πολιτικό φορέα, χωρίς ο ίδιος να το έχει δηλώσει. Πρόκειται για μια μορφή επικοινωνιακής καπηλείας που θολώνει τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την πολιτική σκοπιμότητα.
Η πολιτική έχει ανάγκη από καθαρές θέσεις, όχι από έμμεσους συμβολισμούς που αξιοποιούν τη δημοφιλία τρίτων. Η δύναμη των ιδεών δεν πρέπει να στηρίζεται στην αυθαίρετη σύνδεση με πρόσωπα που δεν έχουν επιλέξει να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια.
Η παρέμβαση του Χρήστου Θηβαίου υπενθυμίζει κάτι αυτονόητο: ο σεβασμός στην ελευθερία του καλλιτέχνη είναι στοιχείο της ίδιας της δημοκρατίας. Και όπως η πολιτική οφείλει να προστατεύεται από την παραπληροφόρηση, έτσι και ο πολιτισμός πρέπει να προστατεύεται από την καπηλεία.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά αποκτά μεγαλύτερη αξία από την ουσία, η διάκριση ανάμεσα στην τέχνη και την πολιτική δεν είναι τυπική λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση διαφάνειας, ειλικρίνειας και σεβασμού απέναντι στους πολίτες.
