Η τραγωδία στη Βιολάντα ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τι συμβαίνει όταν η ασφάλεια στην εργασία μετατρέπεται σε γραφειοκρατία.
Πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους και, αντί για καθαρές απαντήσεις, γίναμε πάλι θεατές σε ενα γνώριμο παιχνίδι αποποίησης ευθυνών.
Η Επιθεώρηση Εργασίας πάσχει από υποστελέχωση , η Πυροσβεστική επικαλείται προθεσμίες, η Περιφέρεια δηλώνει, με χαρακτηριστική σαφήνεια, αναρμόδια. Και για μήνες σε μια αδήλωτη αποθήκη, πάνω από την οποία λειτουργούσε μονάδα παραγωγής είχαμε διαρροή προπανίου. Όταν όμως όλοι δηλώνουν αναρμόδιοι, στην πράξη κανείς δεν προστάτευε.
Ελλείψεις, εκκρεμείς προθεσμίες και οι γεμάτες σύννεφα αρμοδιότητες είναι ομολογίες ενός κράτους που εμφανίζεται μόνο μετά την καταστροφή για να εξηγήσει γιατί δεν πρόλαβε. Την ώρα που άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους.
Να νιώθουμε άσχημα που απαιτούμε απαντήσεις;
Να σωπάσουμε; Να αποφύγουμε τη συζήτηση για τα συνθήκες εργασίας στο όνομα μιας κάποιας ευπρέπειας; Νιώθω ότι έχουμε μπερδέψει, την αναζητηση ευθυνών, τον διάλογο με στόχο την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνη, με την συχνά αναφερόμενη «εργαλειοποίηση»
Ας το ξεκαθαρίσουμε κάποια στιγμή.
Η κοινωνία δεν εκμεταλλεύεται τον πόνο όταν ρωτά γιατί δεν έγιναν έλεγχοι και ποιος όφειλε να προστατεύσει τους εργαζόμενους. Κάνει το αυτονόητο.Ο θάνατος των πέντε εργαζόμενων γυναικών δεν ήταν ένα στατιστικό εργατικό δυστύχημα Ήταν το αποτέλεσμα παραλείψεων και υπεκφυγών.
Και κάτι τελευταίο, για μην μπερδευόμαστε και παρεξηγούμαστε. Όταν σε μια ανθρώπινη τραγωδία, η ευθύνη διαχέεται σε ανακοινώσεις και χαρακτηρισμούς, τότε έχουμε όρους αρχαίας τραγωδίας, και εκεί, υπάρχει και ο Κρέοντας.
Διαβάστε ακόμα: Η ανθρώπινη ζωή κερδίζει τα νούμερα και τα clicks
