Το καλοκαίρι έχει μια παράξενη ιδιότητα, δεν έχει μόνο τις διακοπές. Για τους περισσότερους είναι η εποχή της ξεκούρασης, της θάλασσας, των διακοπών, των ατελείωτων γευμάτων δίπλα στο κύμα. Για χιλιάδες άλλους, όμως, είναι η πιο δύσκολη περίοδος του χρόνου. Είναι οι μήνες που δουλεύουν περισσότερο από ποτέ, κάτω από τον καυτό ήλιο, για να μπορέσουμε οι υπόλοιποι να απολαύσουμε λίγες ημέρες ανεμελιάς.
Τους βλέπουμε καθημερινά, αλλά σπάνια τους παρατηρούμε πραγματικά.
Είναι ο σερβιτόρος που διασχίζει δεκάδες φορές την παραλία μέσα στην άμμο, κουβαλώντας δίσκους με θερμοκρασία που συχνά ξεπερνά τους 40 βαθμούς. Είναι ο ναυαγοσώστης που στέκεται ακούνητος επί ώρες κάτω από τον ήλιο, με την ευθύνη δεκάδων ανθρώπινων ζωών. Είναι ο διανομέας, ο εργαζόμενος στην οικοδομή, ο υπάλληλος στον αγροτικό τομέα, ο άνθρωπος που καθαρίζει τον δρόμο, ο υπάλληλος του δήμου, ο τεχνικός που επισκευάζει μια βλάβη, ο υπάλληλος στο λιμάνι, ο οδηγός που μεταφέρει επισκέπτες και εμπορεύματα.
Όλοι εκείνοι που δεν έχουν την πολυτέλεια να αναζητήσουν λίγη σκιά.
Συχνά θυμόμαστε τη δουλειά τους μόνο όταν αργήσει η παραγγελία μας, όταν καθυστερήσει ο καφές, όταν το δωμάτιο δεν είναι έτοιμο στην ώρα του ή όταν χρειαστεί να περιμένουμε λίγα λεπτά παραπάνω. Ξεχνάμε εύκολα ότι απέναντί μας δεν βρίσκεται μια υπηρεσία αλλά ένας άνθρωπος. Κάποιος που μπορεί να εργάζεται δώδεκα ώρες συνεχόμενα, να μην έχει προλάβει να πιει νερό ή να καθίσει για λίγα λεπτά, ενώ εμείς απολαμβάνουμε αυτό που για εκείνον είναι ακόμη μία απαιτητική βάρδια.
Η φιλοξενία δεν είναι μόνο οι όμορφοι προορισμοί, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια. Είναι, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι που τα κρατούν ζωντανά. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε καμία τουριστική εμπειρία, καμία γεμάτη ταβέρνα, κανένα οργανωμένο beach bar, κανένα καθαρό δωμάτιο, κανένα ασφαλές λιμάνι.
Κι όμως, οι περισσότεροι παραμένουν αόρατοι. Τους προσπερνάμε σαν να αποτελούν μέρος του σκηνικού των διακοπών μας. Σαν να είναι αυτονόητο ότι κάποιος θα βρίσκεται εκεί για να μας εξυπηρετήσει, ανεξάρτητα από τη ζέστη, την εξάντληση ή τις συνθήκες εργασίας.
Ο σεβασμός δεν είναι κάτι περίπλοκο. Είναι να πεις ένα «ευχαριστώ» κοιτώντας τον άλλον στα μάτια. Να κάνεις λίγη υπομονή όταν βλέπεις ότι ο χώρος είναι γεμάτος. Να μην ξεσπάσεις στον άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά σου για κάτι που δεν εξαρτάται από τον ίδιο. Να θυμάσαι ότι πίσω από τη στολή, την ποδιά ή το καπέλο υπάρχει ένας άνθρωπος που κουράζεται όπως όλοι μας, ίσως και περισσότερο.
Το καλοκαίρι δεν είναι ίδιο για όλους. Για κάποιους σημαίνει διακοπές. Για άλλους σημαίνει υπερωρίες, εξάντληση και αδιάκοπη εργασία μέσα στις πιο δύσκολες καιρικές συνθήκες.
Ίσως, λοιπόν, αξίζει να αλλάξουμε για λίγο τη ματιά μας. Να πάψουμε να βλέπουμε μόνο την προσωπική μας ξεκούραση και να αναγνωρίσουμε τον κόπο εκείνων που την κάνουν εφικτή.
Γιατί η ποιότητα μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από το πώς απολαμβάνει τις καλές της στιγμές. Φαίνεται κυρίως από το πώς φέρεται στους ανθρώπους που εργάζονται, συχνά αθόρυβα, για να μπορούν οι υπόλοιποι να τις ζήσουν. Κάθε παγωμένος καφές που φτάνει στο τραπέζι, κάθε καθαρή παραλία, κάθε ασφαλής βουτιά, κάθε πιάτο που σερβίρεται, κάθε δωμάτιο που υποδέχεται έναν ταξιδιώτη, είναι αποτέλεσμα ανθρώπινου μόχθου.
Και ο μόχθος αυτός αξίζει κάτι περισσότερο από ένα φιλοδώρημα.
Αξίζει σεβασμό.
