Η Μαρία Καρυστιανού, χωρίς αμφιβολία, είναι το πρόσωπο των ημερών. Η δημιουργία κόμματος, δεν είναι ο βασικός λόγος που συζητείται, αλλά κυρίως, ότι είναι η μητέρα ενός εκ των θυμάτων του πολύνεκρου δυστυχήματος των Τεμπών.
Ήταν η μέχρι πρότινος πρόεδρος του Συλλόγου των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, και όπως όλα έδειξαν, θα είναι μια εκ των υποψηφίων στις προσεχείς εκλογές, χωρίς, ωστόσο να διευκρινίζεται, ακόμη, ο ρόλος της στον πολιτικό φορέα που οργανώνεται.
Η αμέσως επόμενη σκέψη, που έχει τεθεί προς δημόσια συζήτηση, είναι το εάν μπορεί, «επιτρέπεται» ή ακόμη και το πόσο ηθικό είναι να εκτεθεί στις εκλογές δεδομένης της θέσης της ως συγγενής θύματος των Τεμπών. Αυτή είναι μια συζήτηση, που σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, όπως της Ελλάδας, καταντά γραφική. Η Μαρία Καρυστιανού, έχει κάθε δικαίωμα να εκτεθεί, να πολιτευτεί, να έχει δημόσιο λόγο, ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ, αυτό έλειπε. Το κομμάτι της ηθικής προέκτασης της πολιτικής, θα έπρεπε να απασχολεί, όλους τους πολίτες, εντός και εκτός βουλής, δεν είναι η Καρυστιανού το μαύρο πρόβατο. Αντιθέτως είναι μια ενεργή πολίτης.
Λησμονούμε συχνά, ότι η παρουσία μας, η ενασχόληση μας σε αυτό που λέμε «κοινά» δεν είναι απλώς κάτι που «πρέπει» να κάνουμε, αλλά κάτι που έχουμε χρέος να το κάνουμε. Διότι, η Δημοκρατία, βασίζεται κυρίως στη υποχρεώσεις που έχουμε έναντι του κοινωνικού συνόλου – τα δικαιώματα έπονται. Ασχέτως, εάν τα έχουμε μπερδέψει λίγο, ίσως και πολύ.
Ωστόσο…
Όλοι γνωρίζουμε, και πρέπει να αντιληφθούμε, ότι από τη στιγμή που κάποιος άνθρωπος, όπως και η Μαρία Καρυστιανού, εκτίθεται στη πολιτική, θα εισπράξει, αποδοχή, δυσαρέσκεια, κριτική, ενίοτε σκληρή. Σε καμιά περίπτωση αυτό δεν θα το αποφύγει. Αντιθέτως, θα πρέπει να το διαχειριστεί από τη πρώτη κιόλας ημέρα.
Spotlight aka επίκεντρο της προσοχής
Η Μαρία Καρυστιανού, ήδη έχει εγείρει διάλογο, κόντρες, συζητήσεις, εσωκομματικές αναμοχλεύσεις, σκέψη, διεργασίες. Το ίδιο ισχύει για τον Αλέξη Τσίπρα, το ενδεχόμενο επιστροφής του Αντώνη Σαμαρά.
Το μόνο που έχει γόνιμο αποτέλεσμα στην πολιτική, ιδίως όταν βρίσκεσαι στο επίκεντρο των συζητήσεων, είναι να προκαλείται ουσιαστικός διάλογος. Να αποτελούν όλοι οι νέοι παίκτες το έναυσμα να γίνει ξανά η πολιτική γοητευτική, πρωτίστως για τους νέους, που ολοένα και απομακρύνονται ή έλκονται από ακραίες μορφές έκφρασης. Αυτό είναι το νόημα. Τώρα, αναφορικά με τις δημοσκοπήσεις, τα πηγαδάκια, τις κόντρες, τα διπλά ή κρυφά νοήματα ή τους λεγόμενους συσχετισμούς, χρόνος υπάρχει για την αποκωδικοποίηση τους.
…και κάτι τελευταίο! Μια ματιά στον Τραμπικό «ώμο» ICE, στις ματωμένες εξεγέρσεις του Ιράν, στους συνεχείς πολέμους πέριξ της Ελλάδας, αρκεί για να κατανοήσουμε πως η κάθε πολιτική κίνηση ή πολιτικός σχηματισμός φέρει τη δική μας νομιμοποίηση, διότι τίποτα δεν φυτρώνει μόνο του εντός της Βουλής. Αντιθέτως…
