Αν ο Αντώνης Σαμαράς προχωρήσει τελικά στην ίδρυση νέου κόμματος, δύσκολα μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι το κάνει για να χτίσει μια μακρά πολιτική διαδρομή. Στα 75 του χρόνια, έχοντας ήδη διατελέσει πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, δεν έχει να κυνηγήσει κάποιον προσωπικό τίτλο ή μια νέα κορυφή εξουσίας. Το πολιτικό του κεφάλαιο έχει ήδη γραφτεί.
Αυτό που φαίνεται να τον κινεί είναι κάτι διαφορετικό: η βαθιά και διαχρονική σύγκρουση με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και, κυρίως, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι πρόσφατες δημόσιες παρεμβάσεις του δεν περιστρέφονται γύρω από ένα νέο όραμα για τη χώρα, ούτε παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο. Εστιάζουν κυρίως στην κριτική προς την κυβέρνηση και στην πεποίθηση ότι οι δικές του επιλογές αγνοήθηκαν.
Αυτή η στάση μπορεί να ερμηνευτεί ως προσωπική. Δεν είναι όμως απαραίτητα ανειλικρινής. Αντίθετα, ίσως είναι από τις πιο ειλικρινείς που έχουμε δει στην ελληνική πολιτική. Ο Σαμαράς δεν προσπαθεί να εμφανιστεί ως ένας νέος μεταρρυθμιστής ούτε ως ο άνθρωπος που έρχεται να αλλάξει το πολιτικό σύστημα. Δείχνει ότι ενεργεί επειδή πιστεύει πως η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας οδηγεί τη χώρα σε λάθος κατεύθυνση και επειδή θεωρεί ότι ο ίδιος είχε προειδοποιήσει εγκαίρως.
Για τους επικριτές του, πρόκειται για μια προσωπική βεντέτα που κρατά δεκαετίες. Η ιστορία της σχέσης του με την οικογένεια Μητσοτάκη είναι γνωστή και έχει σημαδέψει πολλές κρίσιμες στιγμές της μεταπολιτευτικής πολιτικής. Από αυτή την οπτική, ένα νέο κόμμα θα αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο μιας σύγκρουσης που δεν έληξε ποτέ.
Για τους υποστηρικτές του, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική. Βλέπουν έναν πρώην πρωθυπουργό που επιλέγει να συγκρουστεί με το ίδιο του το πολιτικό σπίτι επειδή θεωρεί ότι εγκαταλείφθηκαν οι αρχές που υπηρέτησε. Θεωρούν ότι η παρέμβασή του δεν είναι προϊόν προσωπικής φιλοδοξίας αλλά πολιτικής διαφωνίας.
Σε κάθε περίπτωση, το εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά δεν θα κριθεί μόνο από τις προθέσεις του αλλά από το αν μπορεί να πείσει ότι εκφράζει κάτι περισσότερο από την αντίθεσή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί στην πολιτική, η αντίδραση μπορεί να κινητοποιήσει, αλλά σπάνια αρκεί για να δημιουργήσει ένα βιώσιμο πολιτικό ρεύμα.
Αν τελικά προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος, η μεγαλύτερη πρόκλησή του δεν θα είναι να ασκήσει σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Αυτό το κάνει ήδη. Η πραγματική πρόκληση θα είναι να αποδείξει ότι το εγχείρημά του έχει θετικό πολιτικό πρόσημο και δεν αποτελεί απλώς το τελευταίο κεφάλαιο μιας αντιπαράθεσης που διαρκεί πάνω από τρεις δεκαετίες.
