Κάθε καλοκαίρι η Ελλάδα ζει το ίδιο έργο. Τα δάση καίγονται, οι περιουσίες χάνονται, ολόκληρες περιοχές μετατρέπονται σε στάχτη και οι πολίτες παρακολουθούν με αγωνία τις φλόγες να καταπίνουν ό,τι απέμεινε από τον φυσικό πλούτο της χώρας. Οι φωτιές βρίσκονται παντου.
Και κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες. «Οι άνεμοι ήταν θυελλώδεις». «Η κλιματική κρίση είναι πρωτοφανής». «Τα μέτωπα ήταν πολλά και ταυτόχρονα».
Όλα αυτά είναι αλήθεια. Δεν αποτελούν όμως άλλοθι.
Γιατί η κλιματική κρίση δεν εμφανίστηκε φέτος. Είναι εδώ και χρόνια. Και ακριβώς επειδή οι φωτιές πλέον αποτελούν σχεδόν βεβαιότητα κάθε καλοκαίρι, η Πολιτεία όφειλε να έχει προετοιμαστεί πολύ καλύτερα. Την ώρα που τα πύρινα μέτωπα ξεπηδούν σε κάθε γωνιά της χώρας, οι άνθρωποι που πραγματικά κρατούν όρθια την Ελλάδα είναι οι πυροσβέστες και οι χιλιάδες εθελοντές.
Άνθρωποι που επιχειρούν για ατελείωτες ώρες χωρίς ξεκούραση, που μπαίνουν μέσα στις φλόγες γνωρίζοντας ότι κάθε αποστολή μπορεί να είναι και η τελευταία τους. Που σώζουν ζωές, σπίτια και δάση, πολλές φορές με εξοπλισμό που δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των σύγχρονων πυρκαγιών.
Δίπλα τους βρίσκονται οι εθελοντές. Άνθρωποι που αφήνουν τις δουλειές και τις οικογένειές τους για να βοηθήσουν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα. Η προσφορά τους είναι ανεκτίμητη.
Όμως μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να στηρίζεται στον ηρωισμό των πολιτών της για να καλύπτει τα διαχρονικά κενά του κρατικού μηχανισμού. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αμείλικτο. Πώς γίνεται μια χώρα που καίγεται σχεδόν κάθε χρόνο να μην έχει προχωρήσει σε μαζικές προσλήψεις μόνιμων πυροσβεστών;
Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις σε προσωπικό, όταν όλοι γνωρίζουν ότι ταυτόχρονα μέτωπα θα εμφανιστούν ξανά και ξανά;
Οι εποχικοί πυροσβέστες και οι εθελοντές προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες, όμως δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ένα πλήρως στελεχωμένο, μόνιμο και διαρκώς εκπαιδευμένο Πυροσβεστικό Σώμα.
Το ίδιο ισχύει και για τα εναέρια μέσα.
Κάθε καλοκαίρι η ίδια αγωνία. Πόσα Canadair πετούν; Πόσα βρίσκονται σε συντήρηση; Πόσα ελικόπτερα επαρκούν όταν ξεσπούν δεκάδες φωτιές μέσα σε λίγες ώρες;
Τα αεροσκάφη και τα ελικόπτερα είναι πολλές φορές η διαφορά ανάμεσα σε μια φωτιά που σβήνει γρήγορα και σε μια εθνική καταστροφή. Χρειάζονται περισσότερα σύγχρονα μέσα, γρηγορότερη συντήρηση, περισσότερα πληρώματα και καλύτερος επιχειρησιακός σχεδιασμός.
Κάθε καμένο δάσος είναι μια ήττα που θα χρειαστούν δεκαετίες για να επουλωθεί.
Η πρόληψη δεν γίνεται τον Ιούλιο. Γίνεται τον χειμώνα. Με καθαρισμούς, αντιπυρικές ζώνες, δασικούς δρόμους, επιστημονικό σχεδιασμό και συνεχή φροντίδα των δασών.
Οι πυροσβέστες δεν μπορούν κάθε χρόνο να δίνουν έναν άνισο πόλεμο απέναντι στη φωτιά και στο τέλος να τους χειροκροτούμε, αφήνοντας τα προβλήματα άλυτα μέχρι την επόμενη αντιπυρική περίοδο.
Οι ήρωες υπάρχουν. Το αποδεικνύουν καθημερινά μέσα στις φλόγες.
Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρξει επιτέλους η πολιτική βούληση ώστε να μη χρειάζεται κάθε καλοκαίρι να σώζουν μόνοι τους ό,τι απέμεινε από τα ελληνικά δάση.
Γιατί κάποια στιγμή τα «ευχαριστώ» και τα χειροκροτήματα δεν αρκούν. Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής χρειάζονται συναδέλφους, σύγχρονο εξοπλισμό, περισσότερα εναέρια μέσα και ένα κράτος που να προετοιμάζεται πριν από την καταστροφή και όχι αφού οι φλόγες έχουν ήδη αφήσει πίσω τους στάχτη.
Η Ελλάδα δεν αντέχει να χάνει κάθε χρόνο κομμάτια του φυσικού της πλούτου. Και οι πολίτες δεν αντέχουν να βλέπουν την ίδια τραγωδία να επαναλαμβάνεται, περιμένοντας κάθε φορά από τους ίδιους ανθρώπους να κάνουν το αδύνατο δυνατό.
