Υπάρχουν στιγμές που ούτε τα λόγια, ούτε οι εικόνες φτάνουν. Μια σιωπή βαραίνει τον αέρα, μια παύση που δεν αντέχεται. Ούτε το βίντεο από το πρόσφατο τροχαίο δυστύχημα στην Αργυρούπολη αντέχεται. Μόνο η σκέψη ότι ακόμα δύο νέοι άνθρωποι, μόλις 21 ετών και 19 ετών, άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο, είναι αρκετή για να σε παγώσει. Μια στιγμή απερισκεψίας, μια επίδειξη και η ζωή τελειώνει στο δευτερόλεπτο.
Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε -δυστυχώς- θα είναι η τελευταία, που μια τέτοια είδηση περνά από τις οθόνες μας. Κάθε φορά όμως το ίδιο ερώτημα επανέρχεται: γιατί; Γιατί πρέπει να χαθούν δυο παιδιά για να θυμηθούμε ότι το τιμόνι δεν είναι παιχνίδι, ότι ο δρόμος δεν συγχωρεί λάθη και ότι το κράνος δεν είναι «άχρηστο», «αχρείαστο» ή «αντιαισθητικό», αλλά σωσίβιο;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Ζούμε σε μια χώρα όπου η οδική παιδεία αντιμετωπίζεται ως υποσημείωση, όχι ως βασική προϋπόθεση ή αν θέλετε ακόμα ως δεξιότητα επιβίωσης. Οι νέοι μαθαίνουν να οδηγούν από φίλους, όχι από γονείς ή δασκάλους. Μαθαίνουν να «το πατάνε λίγο», να κάνουν επίδειξη, να αποδεικνύουν κάτι σε κάποιον. Μόνο που ο δρόμος δεν σηκώνει αποδείξεις…
Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους οδηγούς. Είναι συλλογική. Είναι της πολιτείας που αφήνει τα μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής να σκονίζονται στα ράφια, είναι των γονιών που δίνουν κλειδιά πριν δώσουν συμβουλές, είναι των φίλων που χειροκροτούν το ρίσκο αντί να το εμποδίζουν. Μια κοινωνία που συνηθίζει στο «δεν πειράζει» και στο «έλα μωρέ, νέοι είναι», είναι καταδικασμένη να μετρά θύματα.
Δεν είναι «ατύχημα», δεν είναι «δυστύχημα» όταν οι ζώνες μένουν δεμένες στο κάθισμα και τα κράνη παρατημένα στα ράφια. Είναι επιλογή. Είναι λάθος επιλογή. Και αυτές οι επιλογές, πολλές φορές, σκοτώνουν. Το να οδηγείς σημαίνει να αναλαμβάνεις ευθύνη. Πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό σου, ακολούθως για τον συνεπιβάτη σου και εν τέλει για την οικογένεια που σε καρδιοχτυπά μέχρι να ακούσει τα κλειδιά στην πόρτα κατά την επιστροφή.
Η ασφάλεια στον δρόμο δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι ζήτημα παιδείας, μιας παιδείας που πρέπει να αρχίζει πολύ πριν από την πρώτη μηχανή ή το πρώτο αυτοκίνητο. Πρέπει να χτιστεί με γνώση, με σεβασμό και με συναίσθηση. Δεν μπορεί να βασίζεται στις «ευχές» και στα «μακάρι».
Κάθε φορά που ένα βίντεο σαν αυτό του δυστυχήματος στην Αργυρούπολη κυκλοφορεί, σφίγγεται η ψυχή μας. Πόσοι θα αντέξουν να το δουν; Εγώ όχι. Μήπως όμως θα έπρεπε να το δείξουμε στα παιδιά μας; Οχι για να καλύψουμε το αίσθημα της περιέργειας τους, αλλά για να τους θυμίσουμε πόσο κοντά είναι η διασκέδαση από την τραγωδία, ο θάνατος από την απερισκεψία. Για να θυμηθούμε όλοι μας πώς μια στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία.
Ίσως τότε, επιτέλους, να αρχίσουμε να οδηγούμε όχι για να φτάσουμε γρήγορα, αλλά για να επιστρέψουμε ζωντανοί. Στις μάνες μας και στα παιδιά μας. Στους φίλους που μας αγαπούν, στους συγγενείς που μας περιμένουν. Να επιστρέψουμε στο σπίτι με το σώμα και την ψυχή μας ακέραια, γιατί καμία επίδειξη, καμία ταχύτητα, κανένα «κόλπο» δεν αξίζει περισσότερο από μια ζωή…
Διαβάστε ακόμα: Νέο αυτοκίνητο ή επισκευή του παλιού;
