Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Καμία. Δεν σκοτώνεις παιδί. (Γενικά δεν σκοτώνεις, πόσω μάλλον παιδί). Δεν εκτελείς έναν 20χρονο στη μέση του δρόμου επειδή πονάς, επειδή θρηνείς, επειδή ζητάς εκδίκηση και δικαιοσύνη.
Η εικόνα ενός ανθρώπου να αδειάζει ένα περίστροφο πάνω σε ένα νέο παιδί στην Κρήτη δεν μπορεί να χωρέσει ούτε σε «κώδικες τιμής», ούτε σε οικογενειακές τραγωδίες, ούτε σε τοπικά έθιμα αντεκδίκησης. Είναι μια στυγνή δολοφονία.
Και ακριβώς επειδή είναι δολοφονία, η κοινωνία οφείλει να σταθεί ξεκάθαρα απέναντί της. Χωρίς “ναι μεν αλλά”. Χωρίς συμψηφισμούς. Χωρίς ρομαντικοποίηση της βεντέτας.
Την ίδια στιγμή όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν γίνεται να αγνοήσουμε και τη συνολική αδράνεια του κράτους γύρω από αυτή την υπόθεση. Γιατί εδώ δεν υπάρχει μόνο ένα έγκλημα, αλλά μια σειρά τραγικών παραλείψεων που οδήγησαν στο θρήνο.
Πέρασαν δυόμισι χρόνια και η υπόθεση του θανάτου του 17χρονου παιδιού της οικογένειας δεν είχε καν εκδικαστεί. Δυόμισι χρόνια. Σε μια κοινωνία που βράζει, με δύο οικογένειες διαλυμένες, με ανοιχτές πληγές, με οργή που φούντωνε καθημερινά. Και το κράτος; Αργό, απόμακρο… Σαν να μην καταλάβαινε…
Κανείς δεν λέει ότι η καθυστέρηση δικαιολογεί τη δολοφονία. Δεν την δικαιολογεί και δεν την ελαφρύνει. Όμως όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί τόσο δραματικά, αφήνει χώρο στην αυτοδικία να εμφανιστεί σαν υποκατάστατο αυτής.
Το ίδιο ερώτημα υπάρχει και για την αστυνομία. Υπήρχε προφανής ένταση ανάμεσα στις οικογένειες. Υπήρχε ιστορικό. Υπήρχε φόβος εκδίκησης. Παρακολουθούνταν ουσιαστικά η υπόθεση; Υπήρξε πρόληψη; Υπήρξε προστασία; Ή όλοι περίμεναν απλώς να μη συμβεί το κακό;
Πόσο οξύμωρο είναι η παρουσία αστυνομικών δυνάμεων έξω από τα σπίτια των οικογενειών… μετά τη δολοφονία. Δηλαδή αφού χάθηκε ακόμη ένα παιδί. Πάντα μετά. Ποτέ πριν.
Πόσο σκληρό είναι η κοινωνία να παρακολουθεί για άλλη μια φορά το ίδιο έργο.
Πόσο άβολο είναι να παρακολουθούμε το επιτελικό κράτος να εμφανίζεται κατόπιν «εορτής»… Για εμάς, πολύ. Για τους ίδιους;
Διαβάστε ακόμα: Βουλή: Το βράδυ που ο Αντ. Σαμαράς διέγραψε την Ντ. Μπακογιάννη
