Η πολιτική, ιδανικά, θα έπρεπε να είναι ο χώρος όπου η σοβαρότητα και η αλήθεια έχουν τον πρώτο λόγο. Ένας χώρος όπου οι λέξεις δεν χρησιμοποιούνται για εντυπώσεις, αλλά για να αποτυπώσουν πραγματικές θέσεις, ευθύνες και λύσεις. Κι όμως, πολλές φορές, η δημόσια συζήτηση μοιάζει να απομακρύνεται από αυτόν τον στόχο.
Με αφορμή παρεμβάσεις όπως εκείνες του Μάκης Λαζαρίδης από τη Νέα Δημοκρατία, η έννοια της «αριστείας» επανέρχεται στο προσκήνιο. Μια λέξη που, θεωρητικά, θα έπρεπε να αποτελεί κοινό τόπο ποιος θα διαφωνούσε με την επιδίωξη της ποιότητας, της αξιοκρατίας, της προόδου;
Κι όμως, στην πράξη, η «αριστεία» συχνά μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης. Όχι για το περιεχόμενό της, αλλά για το πώς χρησιμοποιείται. Ως σύνθημα, ως ταυτότητα, ως εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης. Και κάπου εκεί, η ουσία χάνεται. Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό αλλά κρίσιμο: είναι αυτό το θέμα που πρέπει να απασχολεί τη δημόσια σφαίρα;
Σε μια περίοδο που οι πολίτες αντιμετωπίζουν καθημερινές δυσκολίες οικονομική πίεση, ανασφάλεια, αβεβαιότητα για το μέλλον — η πολιτική οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να μιλήσει με καθαρότητα. Να δώσει απαντήσεις. Να εμπνεύσει εμπιστοσύνη.
Αντί γι’ αυτό, συχνά εγκλωβίζεται σε λέξεις-σύμβολα που περισσότερο διχάζουν παρά ενώνουν. Η αλήθεια είναι ότι η αριστεία δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις. Δεν κατοχυρώνεται με ρητορική. Κρίνεται στην πράξη: στις πολιτικές που εφαρμόζονται, στη διαφάνεια των διαδικασιών, στην καθημερινότητα του πολίτη. Εκεί φαίνεται αν ένα σύστημα λειτουργεί δίκαια και αποτελεσματικά.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα
Όταν η πολιτική συζήτηση αναλώνεται σε όρους και ετικέτες, υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί το πιο σημαντικό: η ουσία. Να μετατραπεί η δημόσια ζωή σε ένα πεδίο εντυπώσεων, όπου το περιεχόμενο υποχωρεί μπροστά στην εικόνα.
Δεν είναι πρόβλημα να συζητάμε για την αριστεία. Είναι πρόβλημα όταν αυτή η συζήτηση υποκαθιστά τις πραγματικές ανάγκες. Όταν γίνεται αυτοσκοπός, αντί να αποτελεί μέσο για κάτι βαθύτερο: μια πιο δίκαιη, πιο λειτουργική κοινωνία. Η πολιτική έχει ανάγκη από λιγότερα συνθήματα και περισσότερη ευθύνη. Από λιγότερη αντιπαράθεση για τις λέξεις και περισσότερη προσήλωση στην πραγματικότητα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετρά δεν είναι το πώς ονομάζουμε τα πράγματα αλλά το αν έχουμε το θάρρος να τα αντιμετωπίσουμε όπως πραγματικά είναι.
Διαβάστε επίσης: Καλαμαριά: Η νύχτα που έσβησε στα πεζοδρόμιά της
