Είχα καιρό να βρεθώ σε αυτή τη κατάσταση. Είχα ξεχάσει πως είναι να έχεις άγχος που να φαίνεται ακόμη και στις παλάμες σου και απέναντι σου, δύο άτομα να σε κοιτάζουν στα χείλη, έτοιμα να πιαστούν στο επόμενο σου λάθος, στην επόμενη σου κουβέντα. Έκατσα σε θρανίο για δύο χρόνια, είχα άτομο από πάνω μου για δύο χρόνια, έδωσα εξετάσεις και ένιωσα το χάσμα γενεών έντονα.
Θα γυρίσεις και θα μου πεις είσαι η πρώτη ή τελευταία; Πώς κάνεις έτσι; Και όμως φίλε μου και φίλη μου, μετά από δέκα χρόνια και έχοντας αποστασιοποιηθεί από ότι θυμίζει εποχή σχολείου και φροντιστηρίου, το σοκ ήταν κάπως. Συναναστράφηκα με παιδιά που γεννήθηκαν το 2008, άλλο στήσιμο, συμπεριφορά και τρόπο συμπεριφοράς. Ένιωσα ολίγον άβολα και το καμπανάκι ότι πρέπει να τρέξω να προλάβω ότι δεν έχω κάνει για τη προσωπική μου βελτίωση και ανάπτυξη, χτύπησε σαν μανιακό.
Στα δεκαέξι και δεκαοχτώ, δε καταλαβαίνεις τόσο το αίσθημα του άγχους. Εννοώ δεν βλέπεις πόσο ψυχοφθόρο είναι σε αυτή την ηλικία και γιατί να υπάρχει. Το βιώνεις χωρίς πολλές σκέψεις, ασυναίσθητα. Σε βάζουν στο καλούπι να αγχώνεσαι και σε βομβαρδίζουν πολλαπλά πεδία, που σίγουρα όταν μπεις στην ενήλικη ζωή, ούτε τα μισά δε θα χρειαστείς.
Και φτάνεις πριν τα τριάντα. Και τα βλέπεις όλα με απόσταση. Παρατηρείς τη νέα γενιά (το μοναδικό κοινό στοιχείο για την ώρα ιδρωμένες παλάμες), τους εξεταστές και τη στάση σώματος όλων. Και αναρωτιέσαι: τι κάνω εγώ εδώ; Τι είναι εδώ;
Κανείς ποτέ δε σε προετοίμασε για όσα θα ζήσεις μετά τα δεκαοχτώ και αυτό είναι άδικο. Και ένα σου κομμάτι εύχεται να ξανά γίνεις έφηβος, γιατί τώρα ξέρεις και μπορείς να πορευτείς με άλλα δεδομένα. Να κάνεις σωστές κινήσεις και επιλογές, με λιγότερο φόβο και περισσότερο θράσος και τόλμη.
Που θέλει να καταλήξει αυτή η αμπελοφιλοσοφία, πέρα το ότι ένιωσα άβολα με μικρότερα παιδιά και το αίσθημα άγχους της ηλικίας; Μας έμαθαν να ζούμε με άγχος και το θεώρησαν φυσιολογικό. Μας βάζουν σε καλούπια και σε καταστάσεις που πραγματικά ξεκίνησαν τον αργό θάνατο της ανεμελιάς σε μια ηλικία που ήταν περιττό. Υπερβολικό; Μπορεί. Αλλά δε θυμάμαι από τα δεκαέξι και μετά να μην υπάρχει το αίσθημα του άγχους και το στρες.
Υ.Γ1: Πότε ένιωσες τελευταία φορά πραγματική ανεμελιά, σαν μια άλλη Χάιντι που τρέχει στα λιβάδια;
Υ.Γ 2: Ποτέ δεν είναι αργά να πας εκεί που θέλεις, όσο και να είσαι. Η ηλικία είναι ένας αριθμός και ας προσπάθησαν κάποιοι να μας πείσουν ότι υπάρχει ηλικιακό όριο.
