Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο για να ανακαλύψουν τι πραγματικά θέλουν, εκείνη μοιάζει να ακολουθεί μια πυξίδα που γράφει μόνο μια λέξη, δημιουργία. Από τα πρώτα ξυπνήματα μέσα σε αρώματα βουτύρου και ζάχαρης, μέχρι τις έντονες σχολικές αίθουσες υποκριτικής στο Λονδίνο, η ζωή της Ζωής Γεράζη είναι μια ιστορία που δεν κύλησε ποτέ σε ευθεία γραμμή. Ίσως γι’ αυτό και είναι τόσο ενδιαφέρουσα.
Με τη φρεσκάδα ανθρώπου που δεν φοβάται να τσαλακωθεί, με το χιούμορ της ίδιας και τη συγκίνηση που κουβαλά όταν μιλά για την οικογένειά της, η Γεράζη ανοίγει την καρδιά της στο Utopia Zone και μας βάζει στα παρασκήνια μιας πορείας που ξεκινά από μια κουζίνα γεμάτη γλυκά και συνεχίζεται σε ένα τηλεοπτικό σύμπαν που την αγκάλιασε δυνατά, τη Γη της Ελιάς.
- Πώς από τη ζαχαροπλαστική και την αρτοποιία κατέληξες στην υποκριτική; Ήταν κάτι που πάντα ήθελες;
«Ήταν κάτι που ήθελα από 13 χρονών αλλά επειδή το χόμπι μου ήταν η ζαχαροπλαστική λόγω του μπαμπά μου που είναι μάγειρας κατέληξα εκεί στο πιο δύσκολο κομμάτι λόγω λεπτομέρειας. Δεν ένιωθα ακόμη έτοιμη λόγω ηλικίας να σπουδάσω δραματική και το γεγονός ότι ήθελα να πάω και εξωτερικό σήμαινε πως έπρεπε να βγάλω τα λεφτά μου αλλιώς για να το καταφέρω.»
- Ποια ήταν η εμπειρία σου να σπουδάζεις και να ζεις στο Λονδίνο; Τι σε δίδαξε αυτή η περίοδος;
«Τα πρώτα δύο χρόνια ήταν καθηλωτικά. Είχα τρελή αγάπη για την Αγγλία από πολύ μικρή, ακόμα δεν ξέρω γιατί την απέκτησα και πως μου ήρθε. Πηγαίνοντας και ζώντας ένιωθα πολύ οικεία, ελεύθερα σαν να ήμουν χρόνια. Ταίριαξα μέχρι και με τον καιρό χαχαχα. Οι παρέες τα θέατρα η κουλτούρα η γλώσσα η σχολή η δουλειά οι ομορφιές αυτής της πόλης, η μουσική, οι άνθρωποι, το international φαγητό, έγιναν κομμάτι της ψυχής μου. Δυστυχώς όμως το τρίτο έτος ήρθε πακέτο με την καραντίνα λόγω του ιού και μαζί με αυτό ήρθε και η επιστροφή μου στην Ελλάδα. Όμως αυτή η περίοδος με δίδαξε το γερό στομάχι και την πειθαρχία που πρέπει να έχεις. Το να δουλεύεις υπό πίεση και με γρήγορους ρυθμούς το ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει στατικό. Να ζεις όσο μπορείς κάθε λεπτό γιατί μπορεί να μην ξανά έχεις την ευκαιρία. Όσο γραφικό και να ακούγεται είναι κάτι που ισχύει.»
- Πώς προέκυψε ο ρόλος της Ειρήνης στη Γη της Ελιάς και πώς ένιωσες όταν έμαθες ότι επιλέχθηκες;
«Ο ρόλος της ειρήνης προέκυψε από κάστινγκ νομίζω είναι η κλασσικη ιστορία. Έστειλα βιογραφικό με κάλεσαν για δύο ακροάσεις. Και λίγες μέρες μετά με καλούν και μου λένε ‘Ετοιμάσου θα υποδυθείς την Ειρήνη’ ή σκέψη που νομίζω πως την εξέφρασα και δυνατά κιόλας ήταν ‘Ποια είναι αυτή βρε παιδιά;’ Χαχαχ γιατί δεν το περίμενα ένα μικρό σοκ το έπαθα εκείνη την στιγμή αλλά επανήλθα γρήγορα. Ήταν μεγάλη η χαρά αλήθεια.»
- Τι κοινό έχεις με την Ειρήνη και σε ποια σημεία διαφέρετε;
«Το ένα και μοναδικό κοινό που έχουμε είναι η μεγάλη αδυναμία/λατρεία που έχουμε στα αδέλφια μας επειδή και εγώ έχω μεγάλο αδελφό ξέρω πως είναι. Μόνο που η Ειρήνη δυστυχώς βίωσε και το χειρότερο συναίσθημα όταν τους έχασε και τους δύο. Και μέσα από αυτήν το είδα και εγώ. Διαφέρουμε σε όλα κατηγορηματικά, κυρίως στον τρόπο αντιμετώπισης που έχει και στην συμπεριφορά της απέναντι στους γονείς, φίλους, δουλειά , σχέση κτλπ στην κλεπτομανία κυρίως και στο ότι αν την ενδιαφέρει κάποιο αρσενικό δεν την νοιάζει καθόλου πως θα τον κερδίσει και ποιον θα επηρεάσουν οι πράξεις της.»
- Πώς είναι να σε αναγνωρίζει ο κόσμος στον δρόμο;
«Είναι όμορφο αρκετά, δεν μου έχει τύχει κάτι άσχημο ή περίεργα ακραίο. Είναι όλοι ευγενικοί με χαμόγελο να σου πουν τον καλό τους τον λόγο και το χαίρομαι είναι ωραίο να βλέπεις πως η δουλειά σου έχει θετικό αντίκτυπο. Είμαστε κάθε βράδυ μέσα στο σπίτι τους και αυτό είναι μεγάλο.»
- Αν μπορούσες να περιγράψεις με τρεις λέξεις τη συνεργασία σου με το καστ και την παραγωγή;
«Οικογένεια, αγκαλιά, ευγένεια»
- Ποιον ρόλο θα ήθελες να παίξεις στο μέλλον;
«Θα ήθελα πάρα πολύ να παίξω την Σατίν από το Moulin Rouge. Λατρεύω τα musical. Εχω 4 ταττου στίχους απο 4 διαφορετικά musical.»
- Πώς διαχειρίζεσαι την πίεση και την έκθεση της δημοσιότητας;
«Ήρεμα και ψύχραιμα. Σκέφτομαι πάντα τα λόγια του αδελφού μου αλλά και του πατέρα μου ‘Να είσαι κυρία του εαυτού σου’ και γενικότερα δεν θα πω ή θα δείξω πολλά από την προσωπική μου ζωή έως και καθόλου. Δεν θα ήθελα να τα μπερδέψω στο μέλλον.»
- Ασχολείσαι ακόμη με τη ζαχαροπλαστική; Θα σε ενδιέφερε να συνδυάσεις και τα δύο;
«Ασχολούμαι ακόμα σαν χόμπι, με την οικογένεια μου, με τους φίλους μου, με τον εαυτό μου σαν μια όμορφη δημιουργική ασχολία όταν έχω χρόνο ή αν θέλω να εκτονωθώ. Άλλοι γυμνάζονται, εγώ φτιάχνω γλυκά για να πρέπει να γυμναστώ μετά χαχαχα. Δεν νομίζω πως θα ήθελα να τα συνδυάσω όχι θέλω να μείνει τελείως δικό μου, για μένα.»
- Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους νέους που ονειρεύονται μια δημιουργική καλλιτεχνική πορεία;
«Να στοχεύεις ψηλά με καρφωμένα πόδια στη γη, να νιώθεις το βάρος σου χαμηλά, να ακούς, να έχεις γερό στομάχι, να έχεις υπομονή, ψυχραιμία και πίστη ότι και να γίνει, να δίνεις χώρο και χρόνο κυρίως σε εσένα. Η υποκριτική είναι ανάσα. Και στην τελική στόχευσε στο φεγγάρι, αν δεν τα καταφέρεις θα πέσεις σε ένα αστέρι.»
Διαβάστε ακόμα: Αφροδίτη Ντίντη: «Τα στερεότυπα υπάρχουν για να μην νιώθουν άσχημα όσοι δεν νιώθουν μοναδικοί»
