Βράδυ Δευτέρας ο ήλιος πέφτει, ο ουρανός έχει βαφτεί από τα χρώματα του δειλινού και βρίσκομαι περιπλανώμενος και κοντοστέκομαι στη πλατεία Συντάγματος.
Ο κόσμος είναι πολύς. Κινούνται όλα με ταχύτητα.Ενώ βρίσκομαι στα σκαλοπατάκια, βλέπω προς το συντριβάνι και το μάτι μου πέφτει σε κάτι «μοναδικό».
Τα βλέμματα πολλών ανθρώπων είναι στραμμένα προς στις οθόνες τους όχι προς τον υπέροχα ντυμένο ουρανό. Περπατώντας ανάμεσα τους, ανάμεσα στις οθόνες, σκέφτομαι ορισμένα πράγματα για τα αγαπημένα μας social media.
Αρχικά, είναι σχεδόν βέβαιο πως έχουμε σχεδόν άπαντες κάποιον λογαριασμό. Όλοι είμαστε χρήστες. Όλοι, δηλαδή, έχουμε προς διάθεση ένα κομμάτι χρόνου που αφιερώνουμε στην ανάπτυξη της διαδικτυακής μας πραγματικότητας και προσωπικότητας.
Παράλληλα όμως, πέραν του χρόνου, που καταθέτουμε, λησμονούμε κάτι βασικό. Ότι την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες μας βλέπουν, μας ακολουθούν, που αλληλεπιδρούν, εμείς εκείνη την ώρα έχουμε ένα δημόσιο βήμα.
Ένα δημόσιο βήμα, που δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι πιο ισχυρό ή μάλλον πιο συμμετοχικό και προσβάσιμο από εκείνο του βήματος της ελληνικής βουλής. Αυτό το χαρακτηριστικό πρέπει να μάς προβληματίζει, να μας δημιουργεί μια ευθύνη. Εύλογο το ερώτημα που θα τεθεί. Ευθύνη απέναντι σε τι; Σε ποιον; Και σε τελική, πιο κυνική ανάλυση, γιατί πρέπει να επιβαρυνθούμε και με αυτή την ευθύνη;
Η απάντηση δίνεται από αναγνώστρια του Utopiazone.
Πριν λίγες ημέρες, μια κοπέλα 25 ετών έγινε δέκτης αισχρών μηνυμάτων, σεξουαλικού περιεχομένου, υβριστικού. ΧΥΔΑΙΟΥ. Μάλιστα σε ένα από τα εν λόγω μηνύματα, η κοπέλα δέχθηκε μήνυμα που ανέφερε πως «είναι για βιασμό». Αντιλαμβανόμαστε τι είναι αυτό; Δέχθηκε «ατόφια» βία και απειλήθηκε με βιασμό με τρόπο γραπτό. Είναι τρομακτικό. Είναι όμως πέραν για πέραν αληθινό. Συμβαίνει καθημερινό σε κάθε γωνία της απαστράπτουσας ελληνικής κοινωνίας. Μιλώντας με την κοπέλα, μου τόνισε πως φοβήθηκε παρά πολύ. Κυρίως, όμως, φοβήθηκε να μιλήσει. Φοβήθηκε να κοινοποιήσει τη βία που δέχθηκε.
Εδώ έρχεται η ευθύνη που ανέφερα πριν. Έχουμε ευθύνη να μάθουμε να προστατεύουμε οποιον το έχει ανάγκη μέσα από ή μάλλον πίσω από τις οθόνες. Να δίνουμε υπόσταση, στήριξη και δύναμη σε όσες και όσους το χρειάζονται. Να γίνει όπλο το Instagram, το Facebook κτλ. Είναι εφαρμογές που δεν θα πρέπει να εξυπηρετούν αποκλειστικά ναρκισσιστικούς, εμπορικούς, πολιτικούς σκοπούς.
Σε αυτό το σημείο θα προσθέσω έναν αστερίσκο. Θα κρατηθώ από την τελευταία χροιά που απέδωσα στα social media. Τον πολιτικό. Η Πολιτική, με την ευρεία έννοια, συμπίπτει άμεσα, στην Ελλάδα τουλάχιστον θέλω να πιστεύω, με την δημοκρατία. Η δημοκρατία δεν είναι απαρτίζεται ΜΟΝΟ από ένα σύνολο παροχών, ένα σύνολο δικαιωμάτων. Αφορά, ίσως και περισσότερο, και ένα σύνολο ευθυνών και υποχρεώσεων. Όποτε κάπου εδώ πρέπει να μπορέσουμε να μοιραστούμε όλοι μας τις ευθύνες για να σπάσει αυτή η αλυσίδα της βίας, της καταπίεσης, της αγένειας, τις απούσας συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ας ενωθούμε κόντρα στη βία μέσω των social media, ας αποκτήσουμε ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον υφιστάμενο μας, στον γονέα μας, στον ή στην σύντροφο μας, στον ίδιο μας τον εαυτό μας. Ας μην αφήσουμε μόνο κανέναν ποτέ ξανά, διαδικτυακά τουλαιχστον, να δέχεται οποιαδήποτε μορφή βίας. Να μην βαζουμε κάτω από το χαλι όλα όσα συμβαίνουν δίπλα μας. Να μην κάνουμε απόκρυψη τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη στη μέση Ανατολή.
Να στηρίζουμε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, απεγνωσμένα, τη προστασία μας.
Πρέπει να καταλάβουμε πως στο δημοκρατικό σύνολο που οραματιζόμαστε να ζούμε και ζούμε, έχουμε και ευθύνες. Κυρίως προς τους υπόλοιπους ανθρώπους. Και το αντίστροφο. Δεν θα μπορούσα να μην τονίσω, βέβαια, την συχνή μη απόδοση δικαιοσύνης ακόμα και στις πιο φαινομενικά καραμπινάτες υποθέσεις.
Μέσω του σημερινού Athensstories, που κατ’εξαίρεση δημοσιεύεται Παρασκευή αντί της αγαπημένης Πέμπτης, θέλω να τονίσω πως εγώ προσωπικά και όλο το team του Utopiazone είναι παρόν και έτοιμο να αγκαλιάσει και να προστατέψει οποιονδήποτε το έχει ανάγκη. Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Ας χρησιμοποιήσουμε το δημόσιο βήμα μας για να κάνουμε τις ζωές μας πιο φωτεινές.
