Oι preppers για πρώτη φορά, ανοίγουν την πόρτα σε έναν κόσμο που για τους περισσότερους μοιάζει βγαλμένος από ταινία καταστροφής. Υπόγεια γεμάτα τρόφιμα. Δεξαμενές νερού που αρκούν για δύο χρόνια. preppers. Αυτόνομα σπίτια, σχέδια διαφυγής, ασκήσεις επιβίωσης και άνθρωποι που πιστεύουν ότι η επόμενη μεγάλη καταστροφή δεν είναι θέμα “αν”, αλλά “πότε”.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς δεν είναι οι κονσέρβες. Ούτε τα ράφια με τις προμήθειες. Ούτε οι γεννήτριες, τα εργαλεία ή οι δεξαμενές νερού. Είναι η απόλυτη βεβαιότητα στα μάτια τους Δεν μιλούν σαν άνθρωποι που φοβούνται.Μιλούν σαν άνθρωποι που περιμένουν. Περιμένουν την επόμενη μεγάλη φωτιά. Τον μεγάλο σεισμό. Μια νέα πανδημία. Μια κυβερνοεπίθεση που θα «σβήσει» το ηλεκτρικό δίκτυο. Έναν πόλεμο. Ή αυτό που αποκαλούν «την τέλεια καταιγίδα» τη στιγμή όπου όλα θα συμβούν μαζί. Και όταν αυτό γίνει, πιστεύουν ότι οι περισσότεροι δεν θα ξέρουν τι να κάνουν. Εκείνοι, όμως, θα είναι ήδη έτοιμοι.
Οι άνθρωποι που ζουν για το απρόβλεπτο
Οι περισσότεροι τους γνωρίζουν από αμερικανικά ντοκιμαντέρ. Άνθρωποι που γεμίζουν αποθήκες με τρόφιμα, κατασκευάζουν καταφύγια και εκπαιδεύονται για την ημέρα που ο πολιτισμός θα πάψει να λειτουργεί.
Λίγοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν και στην Ελλάδα. Είναι οι preppers. Μια μικρή, σχεδόν αόρατη κοινότητα ανθρώπων που έχει αφιερώσει τη ζωή της στην προετοιμασία για κάθε πιθανή κρίση.Δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ακραίους. Αντίθετα, πιστεύουν ότι απλώς κάνουν αυτό που όλοι θα έπρεπε να κάνουν.
«Prepper είναι όποιος προετοιμάζεται για κάτι που μπορεί να συμβεί», εξηγεί ένα μέλος της κοινότητας στην εκπομπή Αυτοψία του Αντώνη Σρόιτερ.«Ο στρατός προετοιμάζεται. Ένας αθλητής προετοιμάζεται. Εμείς γιατί να μην προετοιμαζόμαστε;» Η λογική τους είναι απλή. Δεν μπορείς να προβλέψεις την καταστροφή. Μπορείς όμως να προβλέψεις την αντίδρασή σου.
Το σπίτι που δεν φοβάται το μπλακ άουτ
Στο Ηράκλειο της Κρήτης, πίσω από μια συνηθισμένη εξώπορτα, κρύβεται ένας διαφορετικός κόσμος. Ο Μιχάλης Καλογεράκης δεν περιμένει το κράτος να τον προστατεύσει. Έχει αποφασίσει να το κάνει μόνος του. Το σπίτι του λειτουργεί ενεργειακά αυτόνομα εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια.Φωτοβολταϊκά.
Συστήματα αποθήκευσης ενέργειας. Δεξαμενές νερού. Εφεδρικά συστήματα. Κάθε λεπτομέρεια έχει σχεδιαστεί ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί ακόμη κι αν όλα γύρω σταματήσουν. Η πραγματική έκπληξη, όμως, βρίσκεται κάτω από το σπίτι. Μια βαριά πόρτα οδηγεί σε έναν χώρο που θυμίζει περισσότερο στρατιωτικό καταφύγιο παρά οικογενειακό υπόγειο. Ράφια γεμάτα τρόφιμα μακράς διάρκειας. Φάρμακα. Εξοπλισμός επιβίωσης. Εργαλεία.
Αποθέματα που, όπως λέει ο ίδιος, αρκούν για περίπου δύο χρόνια. «Ο κόσμος γελάει», παραδέχεται. «Με λένε ψεκασμένο.» Χαμογελά. «Προτιμώ να γελάνε μαζί μου σήμερα, παρά να ψάχνουν αύριο νερό.»
Το καταφύγιο της επόμενης ημέρας
Οι περισσότεροι αποθηκεύουν κρασιά στο υπόγειο. Εκείνος αποθηκεύει… χρόνο. Κάθε κονσέρβα σημαίνει ακόμη μία ημέρα ζωής. Κάθε μπουκάλι νερό, ακόμη μία πιθανότητα επιβίωσης. Το υπόγειο διαθέτει ακόμη και μετρητή Γκάιγκερ για πιθανή ραδιενέργεια, ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, το σπίτι έχει θωρακιστεί με μεταλλικές κατασκευές ώστε να λειτουργεί ως κλωβός Φαραντέι, περιορίζοντας τις επιπτώσεις ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων. Για τους περισσότερους αυτά μοιάζουν υπερβολικά. Για εκείνον είναι απλώς… προνοητικότητα.
Η Ελλάδα της «τέλειας καταιγίδας»
Οι εικόνες των τελευταίων ετών έχουν αλλάξει ακόμη και τους πιο δύσπιστους. Οι φωτιές στον Έβρο. Η Ρόδος που εκκενώθηκε μέσα σε λίγες ώρες.
Οι πλημμύρες που έπνιξαν ολόκληρα χωριά στη Θεσσαλία. Η πανδημία. Οι διακοπές ρεύματος. Οι αλλεπάλληλες φυσικές καταστροφές. Όσα κάποτε έμοιαζαν ακραία, σήμερα μοιάζουν απλώς… πιθανά. Ένας prepper περιγράφει το σενάριο που φοβάται περισσότερο. «Η Ελλάδα μπορεί να ζήσει την τέλεια καταιγίδα. Να έχουμε ταυτόχρονα πυρκαγιές, σεισμούς, κοινωνικές αναταραχές και μια εξωτερική κρίση. Δεν χρειάζεται να συμβεί το τέλος του κόσμου. Αρκεί να καταρρεύσει η καθημερινότητα
Ένα σακίδιο μπορεί να σώσει μια ζωή
Σε έναν prepper τίποτα δεν είναι τυχαίο.Το αυτοκίνητο είναι πάντα γεμάτο καύσιμα. Ένα σακίδιο βρίσκεται μόνιμα δίπλα στην πόρτα. Μέσα του υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται κάποιος για να επιβιώσει τουλάχιστον 72 ώρες. Νερό. Φακός. Φαρμακείο. Πολυεργαλείο. Ρούχα.Τρόφιμα. Ασύρματος. Sleeping bag. Ένα μόνο σακίδιο. Μια ολόκληρη δεύτερη ευκαιρία.
«Έχουμε δοκιμάσει μέχρι και σκυλοτροφές»
Στη Μακρακώμη Φθιώτιδας, ένας πρώην στρατιωτικός ανοίγει κι εκείνος το δικό του καταφύγιο. Δεν υπάρχει τίποτα πρόχειρο. Όλα έχουν δοκιμαστεί. Ακόμη και οι τροφές. «Έχουμε δοκιμάσει όλες τις σκυλοτροφές για να ξέρουμε ποια μπορεί να φαγωθεί σε κατάσταση ανάγκης», λέει με απόλυτη σοβαρότητα. Η φράση ακούγεται σχεδόν αστεία. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι ο άνθρωπος απέναντί σου έχει αφιερώσει χρόνια σχεδιάζοντας το πώς θα επιβιώσει όταν όλοι οι υπόλοιποι θα ψάχνουν απεγνωσμένα τις πρώτες προμήθειες.
Παράνοια ή πρόβλεψη;
Είναι εύκολο να χαμογελάσει κανείς βλέποντας υπόγεια γεμάτα κονσέρβες και σχέδια επιβίωσης. Το ίδιο εύκολο ήταν, όμως, να γελά κανείς πριν από την πανδημία με όσους αποθήκευαν μάσκες. Ή πριν από τις μεγάλες πυρκαγιές με όσους είχαν έτοιμο σχέδιο εκκένωσης. Οι preppers δεν ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν το μέλλον. Υποστηρίζουν μόνο ότι η ιστορία διδάσκει ένα πράγμα: κάθε κοινωνία θεωρεί πως η επόμενη μεγάλη καταστροφή θα συμβεί κάπου αλλού. Μέχρι που συμβαίνει στη δική της πόρτα.
Όταν σβήσουν τα φώτα…
Πριν φύγουμε, ο Μιχάλης κλείνει πίσω του την πόρτα του καταφυγίου. Ο ήχος του μετάλλου αντηχεί στον άδειο χώρο. Για μια στιγμή επικρατεί απόλυτη σιωπή. Έξω, ο κόσμος συνεχίζει να κινείται στους γνώριμους ρυθμούς του. Αυτοκίνητα. Κόρνες. Κινητά τηλέφωνα. Σούπερ μάρκετ γεμάτα προϊόντα. Μια καθημερινότητα που μοιάζει δεδομένη. Εκείνος, όμως, δεν πιστεύει στα δεδομένα. Πιστεύει μόνο στην προετοιμασία. Και όσο οι περισσότεροι σχεδιάζουμε τις επόμενες διακοπές ή την επόμενη αγορά μας, κάποιοι άλλοι σχεδιάζουν ήδη την ημέρα που ίσως χρειαστεί να επιβιώσουν χωρίς τίποτα από όλα αυτά.
Ελπίζουν να μην έρθει ποτέ. Αλλά αν έρθει, θέλουν να είναι από τους λίγους που θα είναι έτοιμοι.
