Η Αφροδίτη Ντίντη -κατά κόσμον Γεροκωνσταντή- έχει έναν τρόπο να σε κάνει να σταματάς και να την ακούς. Όχι επειδή φωνάζει αλλά επειδή μιλά αληθινά σε έναν κόσμο που έχει τάση να τα ωραιοποιεί όλα.
Έχει αυτή την ενέργεια που σε τραβά κοντά, σαν να μιλάς με μια φίλη που ξέρεις χρόνια, που δεν φοβάται να σου δείξει τις ρωγμές αλλά ούτε και το φως της. Δεν προσπαθεί να «φτιάξει» την εικόνα της. Και αυτό φαίνεται σε κάθε της λέξη, σε κάθε στιγμή που μοιράζεται, σε κάθε απόφαση να σταθεί απέναντι σε στερεότυπα, κακεντρέχειες και πίεση.
Μιλώντας στο Utopia zone, η Αφροδίτη ανοίγεται με έναν τρόπο που δεν χρειάζεται περιτύλιγμα. Μιλά για τη μητρότητα, την αυθεντικότητα, τις στιγμές που την πλήγωσαν και αυτές που την γέμισαν, για το σώμα, την τέχνη, την έμπνευση και το bullying. Κι όσο την ακούς, καταλαβαίνεις ακριβώς γιατί ο κόσμος τη νιώθει τόσο δική του.
Απολαύστε μια συνέντευξη, που θα μπορούσε να έχει δεκάδες τίτλους…
– Έχεις έναν πολύ θερμό και αληθινό τρόπο να επικοινωνείς με τον κόσμο. Πώς κατάφερες να χτίσεις αυτή τη σχέση με το κοινό σου;
«Μου αρέσει πάρα πολύ η ειλικρίνεια, η αλήθεια. Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα για εμένα αυτό. Οπότε όπως θα ήθελα να μου φέρονται και αυτό που εκτιμώ, έτσι φέρομαι και εγώ. Δεν βλέπω το κοινό ως κοινό μου… Σε όποιον με βλέπει, θέλω να βλέπει εμένα. Όχι κάποιον που φαντάζεται ή κάποιον που προσπαθεί να είναι κάτι άλλο. Θέλω να είμαι εγώ. Γι’ αυτό και συνήθως όταν με πετυχαίνουν μου λένε ότι είμαι αυτό που δείχνω. Αυτό είναι πραγματικά πολύ όμορφο. Δεν νομίζω ότι τα έχω καταφέρει για κάποιον άλλον λόγο.
Επιλέγω να είμαι αληθινή – χαίρομαι που είναι και θερμό αυτό! Γιατί είναι ωραίο συναίσθημα το «θερμό».»
– Υπάρχει κάτι που διάβασες και σε στενοχώρησε;
«Ενώ δέχομαι πάρα πολλά θετικά σχόλια, πάντα υπάρχουν αυτά τα αρνητικά, τα οποία δεν θα πω ότι με στεναχωρούν, απλά λες “γιατί;”. Κάτι που μπορεί να με στεναχώρησε είναι σίγουρα σχόλια για το παιδάκι μου. Νομίζω είναι τελείως ανάρμοστο και πολύ άσχημο να γράφεις για παιδί γενικά. Πόσο μάλλον για ένα νεογέννητο. Μου έγραψαν “το λυπάμαι αυτό το παιδάκι με αυτή τη μάνα”!»
– Πώς είναι η Αφροδίτη ως μαμά;
«Η Αφροδίτη ως μαμά είναι τρελαμένη. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα, σίγουρα είναι πάρα πολύ αγχωμένη. Προσπαθώ όμως να απολαμβάνω τις στιγμές μου μαζί της. Οπότε είμαι μια μαμά που προσπαθώ πολύ και προσπαθώ να θυμίσω και στον εαυτό μου ότι πολλές φορές δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα τέλεια ή όπως μας λένε ότι είναι τέλεια ή έτσι όπως νομίζουμε. Θεωρώ ότι είμαι μια μαμά που μαθαίνει νέα πράγματα με τη νέα αυτή ζωή.»
– Τι έχει αλλάξει στη ζωή σου;
«Αυτό που έχει αλλάξει στη ζωή μου είναι σίγουρα ότι έχω διάθεση να συνεχίσω τη ζωή μου. Δεν θέλω να ακούγεται μακάβριο. Ήταν σίγουρα λιγότερη η ευχαρίστηση, γιατί όλα τα υπόλοιπα έχουν παραμείνει. Το άγχος παραμένει, το στρες και οι δουλειές έτσι όπως είναι. Αυτό που γίνεται είναι ότι έχεις διάθεση να ξυπνήσεις να δεις αυτό το πρόσωπο το πρωί. Όσο κουρασμένη και να είμαι. Αυτό είναι το μόνο που αλλάζει: η διάθεση για ζωή.»
– Ποια είναι η συμβουλή που θα έδινες στο παιδί σου;
«Να μην ακούει και να μην δίνει σημασία στην κακία του κόσμου. Αλλά αυτό που θέλω είναι να μου μιλάει για τα πάντα. Για τη χαρά του, για τον πόνο του, για τη λύπη του, για τα όνειρά του και για τους προβληματισμούς του. Αυτή θα ήταν η συμβουλή μου. Φυσικά με πολλά άλλα… όπως αυτοπεποίθηση!»
– Στο προφίλ σου φαίνεται πως τιμάς την αυθεντικότητα και το body positivity. Ποιο είναι το δικό σου “turning point” που σε έκανε να αγκαλιάσεις τον εαυτό σου;
«Όχι μόνο στο προφίλ μου, νομίζω και στη ζωή μου τιμώ την αυθεντικότητα. Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να μπορείς να είσαι αυθεντικός και να δέχεσαι και τον αυθεντικό άνθρωπο. Γιατί πολλές φορές δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι κάποιος άλλος ζει αυθεντικά. Δεν μας αρέσει, το ζηλεύουμε, το έχουμε κάπως στο μυαλό μας ότι πρέπει να είμαστε… κάπως.
Στο προφίλ μου απλά είναι λίγο πιο έντονο, γιατί έχει ανάγκη ο κόσμος να καταλάβει ότι δεν υπάρχει φόβος στο να είσαι αυθεντικός. Πόσο μάλλον στο body positivity, το οποίο δεν καταλαβαίνω γιατί παρερμηνεύεται και νομίζουν ότι εννοούμε να είναι όλος ο κόσμος χοντρός. Γιατί το body positivity έχει διάφορα φάσματα. Μπορεί να είσαι body positive και να είσαι πάρα πολύ αδύνατος. Υπάρχει body positivity σε σχέση με το body dysmorphia, σε σχέση με το χρώμα του δέρματος, ή το αν είναι αρτιμελής ο άλλος και πολλά ακόμα. Οπότε why not, body positivity; Το σώμα του καθενός είναι δικό του, γιατί να μην το χαίρεται;;
Δεν νομίζω ότι υπήρξε turning point, για εμένα πάντα ήταν κάτι τέτοιο. Δεν μου μάθανε να μισώ το σώμα μου. Οπότε αυτόματα το αγαπούσα. Σε όλες τις φάσεις του, γιατί δεν είναι κάθε μέρα, εποχή και φάση τέλεια! Αλλά μέχρι και αυτές τις κακές στιγμές τις διαχειρίζομαι.
Το να αγκαλιάσω τον εαυτό μου και το σώμα μου είναι μέρος του mindset και της ζωής μου. Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω και αναγνωρίζω και όλα τα όχι τόσο σπουδαία πράγματα… γι’ αυτό και μπορώ κι αγκαλιάζω τον εαυτό μου!»
– Ως καλλιτέχνης και δημιουργός, τι σε εμπνέει περισσότερο στην καθημερινότητά σου;
«Νομίζω αυτό που με εμπνέει και λέω “νομίζω” γιατί θεωρώ ότι η έμπνευση είναι ακατάπαυστη. Δεν γνωρίζω τι θα με εμπνεύσει την κάθε μέρα. Μπορεί να είναι κάτι που μύρισα ή κάτι που είδα, κάτι που ακούμπησα. Αλλά η έμπνευση είναι κάτι μέσα από τη στιγμή, την αληθινή στιγμή, μέσα από την αγάπη.
Γενικά η έμπνευση είναι μια διαρκής διαδικασία και δεν σταματάει. Τώρα πλέον εμπνέομαι και από τη νέα ζωή που είναι στη ζωή μου.
Έμπνευση… ακόμα και όταν δεν έχω, it’s ok!!
– Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με την υποκριτική;
«Επέλεξα να ασχοληθώ με την υποκριτική γιατί με επέλεξε αυτή. Δεν υπάρχει στιγμή της ζωής μου που δεν ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Παράλληλα σκεφτόμουν κι άλλα πράγματα γιατί με επηρεάζει ο κόσμος γύρω μου. Πάντα η υποκριτική ήταν αυτό που αγαπούσα και έλεγα “αυτό θα κάνω”.
Αυτό σπούδασα, με αυτό ασχολήθηκα και ασχολούμαι όσο μπορώ. Είναι κομμάτι μου.
Φωτογραφήσεις έκανα πολύ πιο μετά, τις οποίες τις λατρεύω. Είναι κάθε μία μια ιστορία. Μπορεί κάποιος να τις βρίσκει artistic, κάποιος άλλος όχι.
Εγώ έτσι το βλέπω: σαν κάτι που είναι κομμάτι μου. Γιατί δίνω από εμένα σε αυτό, σε σχέση με τον φωτογράφο, το αποτέλεσμα. Υπάρχει ζωή μέσα σε αυτή τη φωτογραφία που θα δει κάποιος.»
– Εμφανίζεσαι συχνά σε artistic φωτογραφήσεις. Ποια φωτογράφιση σε έκανε να νιώσεις πιο δυνατή ή πιο ελεύθερη;
«Όλες οι φωτογραφίσεις είναι απελευθερωτικές και υπάρχει κάποιο νόημα πίσω από αυτές —ή και τίποτα, για τον καθένα, όπως θα ήθελε να το βλέπει.
Βέβαια κυρίως αυτές που μοιάζουν με αναγεννησιακούς πίνακες μου αρέσουν πιο πολύ!!!»
– Ποια στιγμή από την πορεία σου online θα έλεγες ότι σε συγκίνησε πιο πολύ;
«Καθαρά από την online πορεία είναι η τόση αγάπη που δέχτηκα όταν γεννήθηκε η μικρή μου.»
– Τι θα έλεγες σε κάποιον που νιώθει ότι “δεν χωράει” στα social media επειδή δεν ταιριάζει σε στερεότυπα;
«Θα έλεγα σε κάποιον που νιώθει ότι δεν χωράει, ότι όλοι νιώθουμε έτσι. Όχι απλά μια φορά —πολλές φορές.
Νιώθουμε έτσι γιατί κάτι μπορεί να έχει συμβεί, κάποιος κάτι είπε, κάπως μεγαλώσαμε. Και κάπου κάπως δεν χωράμε. Αλλά χωράμε.
Μην αμφισβητείτε τον εαυτό σας, υπάρχει χώρος για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν.
Αν δεν χωράς κάπου, θα χωρέσεις κάπου αλλού. Τα στερεότυπα υπάρχουν για να μην νιώθουν άσχημα όσοι δεν νιώθουν μοναδικοί!
“It’s a mindset”.»
– Τι νέο ετοιμάζεις που ανυπομονείς να μοιραστείς;
«Αυτό που ετοιμάζω αυτή τη στιγμή είναι να περάσω όσες περισσότερες στιγμές μπορώ με το παιδί μου και μετέπειτα να ξαναασχοληθώ λίγο με το YouTube.
Έχουμε σκεφτεί κάποιες ιδέες με το team και θέλουμε να επανέλθουμε δριμύτεροι.
Αυτά σε πλάνα.
Το τι θα ήθελα… θα ήθελα πολύ να παίζω σε μια σειρά, σε θέατρο —γιατί όχι;— και γιατί όχι σε μια ταινία.
Γενικά αυτό τον καιρό το μόνο μου μέλημα είναι το παιδί μου, γι’ αυτό και μόνο θέλω να μοιράζομαι με όλους!»
– Τι ήταν αυτό που σε άγγιξε πιο βαθιά στο έργο του Be You και σε έκανε να θέλεις να γίνεις ambassador του;
«Το Be You είναι ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι. Δεν ξύπνησα μια μέρα και είπα “θέλω να είμαι πρέσβειρα” και γι’ αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό.
Μου ανέθεσαν αυτόν τον τίτλο, τον οποίο κουβαλάω με μεγάλη τιμή και αγάπη.
Το Be You είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος είναι κατά του σχολικού εκφοβισμού και θεωρώ ότι επειδή γενικά δεν μου αρέσει το bullying γενικά ο εκφοβισμός είναι τραγικό πράγμα μου ταίριαξε γάντι.»
– Μέσα από τη δική σου εμπειρία και παρουσία στα social, ποιο μήνυμα θέλεις να περνάς στα παιδιά και τους γονείς σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό;
«Γενικά το μήνυμα που θα ήθελα να περάσω είναι ότι οι γονείς πρέπει να φροντίσουν να είναι καλά μέσα τους ψυχικά, ώστε να μπορούν και τα παιδιά να είναι μέσα τους καλά. Γιατί από το σπίτι ξεκινάει όλο.
Φυσικά στο σχολείο εδραιώνεται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Οπότε το μήνυμά μου, με αυτά που έχω δει, είναι: να είστε μέσα στην οικογένειά σας πραγματικά αγαπημένοι.
Ακούστε τα παιδιά σας, βοηθήστε τα να καταλάβουν τον κόσμο αυτό και στα παιδιά που μπορεί να δέχονται απαίσιες συμπεριφορές να μιλήσετε —και ακόμη και όταν δεν σας ακούνε, μιλήστε πιο δυνατά.
Είναι μεγάλο θέμα των ημερών μας ο σχολικός εκφοβισμός… δεν φτάνει η ενημέρωση!
ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΜΕΡΙΜΝΟΥΝ ΟΠΩΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΤΡΩΝΕ!»
Διαβάστε ακόμα: Δημήτρης Καρίκης στο Utopia Zone: «Γράφω αγαπημένα τραγούδια, όταν κάτι με ρίχνει ψυχολογικά»
