Σε έναν κόσμο που τρέχει διαρκώς προς τα έξω, ο Θανάσης Βούτσας μοιάζει να κινείται προς τα μέσα. Εκεί όπου οι σιωπές έχουν βάρος, οι εικόνες γεννούν μελωδίες και η μουσική δεν λειτουργεί ως επίδειξη, αλλά ως ανάγκη.
Με έναν ακουστικό, εναλλακτικό ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στην πόλη και το ανοιχτό τοπίο, ο Θανάσης γράφει τραγούδια που δεν φοβούνται την ευαισθησία, ούτε την αλήθεια.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την έμπνευση, τη μοναξιά, την ειλικρίνεια της δημιουργίας και για εκείνες τις στιγμές που ένα τραγούδι ξέρει κάτι για εμάς πριν το καταλάβουμε εμείς οι ίδιοι. Καλωσορίσατε στη δική του… Utopia zone.
- Πότε κατάλαβες πρώτη φορά ότι η μουσική δεν είναι απλώς έκφραση, αλλά ανάγκη;
Η έκφραση ήταν ανάγκη για μένα, είμαι σχετικά κλειστός άνθρωπος και αρκετά ντροπαλός και η μουσική με βοήθησε πολύ και να δω αλλά και να εκφράσω τα συναισθήματα μου.
- Πώς επηρεάζει η καθημερινότητά σου – και οι σιωπές της – τη διαδικασία της σύνθεσης;
Είναι πηγή έμπνευσης η καθημερινότητα και οι σιωπές της. Μια φράση, μια εικόνα, ένα συναίσθημα είναι συνήθως η έναρξη ενός τραγουδιού.
- Υπάρχει ένα τραγούδι σου που σε «ξεπέρασε» συναισθηματικά όταν το έγραψες;
Δεν είναι ένα. Ο τρόπος που με ξεπερνάει συναισθηματικά ένα τραγούδι είναι που μου φανερώνει κάτι που συμβαίνει μέσα μου πριν το έχω αντιληφθεί με το νου μου μερικές φορές.
- Αν έπρεπε να περιγράψεις τον ήχο σου σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ τη μουσική σου, τι θα του έλεγες;
Τον ήχο του δίσκου θα τον περιέγραφα ως ακουστικό εναλλακτικό.
- Πόσο σε απασχολεί η αποδοχή του κοινού σε σχέση με την καλλιτεχνική ειλικρίνεια;
Με απασχολούν και τα δύο, στη διαδικασία όμως την δημιουργίας στο μόνο που μπορώ να είμαι σίγουρος είναι στην ειλικρίνεια και προσπαθώ γι’αυτό.
- Υπάρχει κάτι που αποφεύγεις συνειδητά να βάλεις στη μουσική σου;
Αποφεύγω την να πέσω στις παγίδες της προχειρότητας, την έλλειψης αισθητικής και αλήθειας.
- Πώς διαχειρίζεσαι τις περιόδους που η έμπνευση μοιάζει να απουσιάζει;
Προς το παρόν δε με ανησυχεί κάτι, η έμπνευση όταν απουσιάζει είναι κάτι που συμβαίνει για κάποιο λόγο. Κάτι άλλο θα συμβαίνει τότε στη ζωή μου που θα με χρειάζεται εκεί.
- Αν η μουσική σου ήταν ένας χώρος ή ένα τοπίο, πώς θα έμοιαζε;
Θα ήταν ένα ψηλοτάβανο σαλόνι με μια σοφίτα και μεγάλα παράθυρα στο κέντρο μίας πόλης ή ένα λιβάδι από στάχυα με ένα μεγάλο μοναχικό δέντρο.
- Τι θα ήθελες να νιώθει κάποιος όταν τελειώνει να ακούει ένα τραγούδι σου;
Να νιώθει την ομορφιά και την ελευθερία από τα στάχυα όταν τα φυσάει ο άνεμος, τη σκιά εκείνου του δέντρου και την ζεστασιά εκείνου του μοναχικού σαλονιού με τη σοφίτα στο κέντρο της πόλης.
Διαβάστε ακόμα: Γιώργος Κουμιανός στο Utopia Zone: Δεν γράφω για να πω κάτι, γράφω για να υπάρχω
