Με τον Χάρη δώσαμε ραντεβού στο καφέ που διατηρεί στο Χαλάνδρι. Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, απλώς είναι ο εαυτός του. Ήρεμη δύναμη, άμεσος, με ένα χαμόγελο που βγαίνει φυσικά και όχι από συνήθεια.
Η κουβέντα μας πήγε σε πολλά, αλλά έμεινε κυρίως στον ίδιο, στις επιλογές που τον έφεραν μέχρι εδώ, στις δυσκολίες που χρειάστηκε να διαχειριστεί και σε εκείνα που τελικά άξιζαν τον κόπο. Μιλήσαμε για τη στάση ζωής του, για το πώς βλέπει τις γυναίκες με σεβασμό και καθαρότητα, αλλά και για το πώς αισθάνεται στον ρόλο του ως πατέρας, έναν ρόλο που όπως είπε τον αλλάξε και τον έχει εξελίξει βαθιά. Χωρίς υπερβολές και μεγάλα λόγια, μίλησε για τη διαδρομή του όπως είναι, με τα πάνω και τα κάτω της.
Αν κάτι κρατάω, είναι η στάση του απέναντι στους άλλους. Όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά. «Αν μπορώ να βοηθήσω έστω και έναν άνθρωπο να νιώσει καλύτερα, αυτό μου αρκεί», μου είπε. Και το εννοούσε.
Ίσως τελικά δεν χρειάζονται πολλά για να ξεχωρίσει κάποιος, μόνο να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και συνεπής σε αυτά που πιστεύει.
Keep going, Χάρη.
Σε μια εποχή που οι ταυτότητες σπάνια χωρούν σε έναν μόνο τίτλο, ο Χάρης Γιακουμάτος μιλά στο Utopia Zone για τη διαδρομή του χωρίς φίλτρα και έτοιμες απαντήσεις.
• Αν η αποτυχία είχε πρόσωπο, τι θα ήθελες να μάθει το παιδί σου κοιτώντας την στα μάτια;
«Αυτό που έμαθα στη ζωή μου και θέλω να μεταφέρω στο γιο μου είναι ότι η αποτυχία δεν είναι το τέλος αλλά ένα αναγκαίο στάδιο προς την επιτυχία. Αν δεν αποτύχουμε, δεν θα βρούμε το δρόμο προς την επιτυχία».
• Αν κοιτούσες τον κόσμο μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας σήμερα, τι θα σε πονούσε και τι θα σε έκανε περήφανο;
«Αν κοιτούσα τον κόσμο με τα μάτια μιας γυναίκας θα με πονούσε ότι ακόμα υπάρχει έμφυλη βία στον κόσμο μας. Το ότι θα πρέπει να αποδεικνύω συνεχώς την αξία μου. Το ότι για την ίδια δουλειά, με την ίδια αξία,πολλές φορές πληρώνεται λιγότερο από έναν άντρα. Ειδικά στα αθλήματα. Αλλά σίγουρα θα με έκανε περήφανη η δύναμη και ικανότητα που έχουν οι σημερινές γυναίκες σε όλα αυτά που έχουν κατακτήσει και πετύχει. Το να μπορούν να φέρνουν εις πέρας τόσους ρόλους με επιτυχία».
• Οι σχέσεις σήμερα μοιάζουν με κάτι που χτίζεται ή κάτι που καταρρέει; Τι πιστεύεις ότι λείπει από το “μαζί”;
«Οι σχέσεις σήμερα έχουν πάρα πολλούς πειρασμούς σε σχέση με το παρελθόν και γιαυτό αποπροσανατολίζονται πιο πολύ από παλιά. Θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια για το εμείς. Αλλά θέλει πρώτα να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας για να μπορέσουμε να ξέρουμε τι να ζητήσουμε από τον άνθρωπο μας. Μετά να δουλέψουμε το να ακούμε τι ζητάει η σχέση μας και σιγασιγα να προχωράμε προς το χτίσιμο μιας δυνατής σχέσης. Που σίγουρα θα περάσει από πολλές δυσκολίες. Αλλά εκεί ατσαλώνει η σχέση για να κρατήσει στο χρόνο».
• Αν η ζωή σου ήταν μια φράση γραμμένη σε έναν τοίχο, ποια θα ήταν;
«Η έκφραση που έχω γράψει σε ένα τοίχο του μαγαζιού μου: Dream Like a Caterpillar and Live like a Butterfly».
• Όταν η τοξικότητα σε πλησιάζει, γίνεσαι καθρέφτης, τείχος ή κάτι άλλο;
«Όταν με πλησιάζει η τοξικότητα έχω αποφασίσει στη ζωή μου να απαντάω με την απουσία μου. Να δίνω ένα βουβό όχι απλά μη συμμετέχοντας σε αυτή την λογική».
• Υπάρχει ένα “κουμπί επανεκκίνησης” μέσα σου; Πού το βρίσκεις όταν όλα γύρω σου θολώνουν;
«Όσο μεγαλώνω και συναντώ δυσκολίες στη ζωή μου, τόσο πιο πολύ ανακαλύπτω αυτό το κουμπί μέσα μου και το εξελίσσω. Συνήθως έρχεται όταν φτάνω με την πλάτη στον τοίχο αντιμετωπίζοντας κάποιο πρόβλημα και η μόνη λύση είναι η επανεκκίνηση. Θεωρώ είναι από τις καλύτερες και πιο δυνατές διαδικασίες στη ζωή που μόνο καλύτερους μας κάνουν».
• Αν μπορούσες να αφήσεις ένα ίχνος πίσω σου στον κόσμο, θα ήταν λέξη, πράξη ή συναίσθημα;
«Αυτό που θα ήθελα να αφήσω πίσω μου είναι θετική ενέργεια για να συνεχίσει και να ομορφαίνει τον κόσμο. Γιατί στο τέλος της ημέρας όλοι ενέργεια είμαστε. Το πρόσημο μπαίνει από τις πράξεις μας. Αυτό είναι κάτι που θα με έκανε ευτυχισμένο στην τελευταία μου στιγμή».
• Αν το μέλλον σου σε περίμενε σε έναν δρόμο δέκα χρόνια μετά, πώς θα ήταν αυτός ο δρόμος και τι άνθρωπο θα συναντούσες στο τέλος του;
«Νομίζω ότι μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ζωής μου είναι ότι έχω χτίσει τόσα δημιουργικά μονοπάτια που δεν ξέρω που μπορεί να με φτάσουν και αυτό με κάνει να έχω μια γλυκιά προσμονή για το μέλλον αλλά και να δουλεύω πιο σκληρά για να το πετύχω. Δεν ξερω λοιπόν πως θα ήταν αυτός ο δρόμος αλλά σίγουρα θα ήταν πιο φωτεινός και ο άνθρωπος που θα είμαι τότε , σίγουρα θα είναι μια καλύτερη εκδοχή μου».
• Ο έρωτας στη ζωή σου είναι φλόγα, καταφύγιο ή καταιγίδα;
«Ο έρωτας στη ζωή μου είναι φλόγα που μου δίνει ανεξάντλητη δύναμη και ενέργεια για όμορφες στιγμές».
• Ποια είναι μια αλήθεια που κρατάς μέσα σου και δεν έχει ακόμα βρει φωνή;
«Νομίζω βρίσκομαι σε αυτό το στάδιο που εκφράζομαι φωναχτά στον εαυτό μου και καθαρογράφο τις αλήθειες μου ώστε να τις επικοινωνώ καλύτερα σε μένα αλλά και στους γύρο μου.Πλέον δεν έχω κρατήσει κάποια κρυφή».
• Αν η κατάθλιψη μπορούσε να σου μιλήσει, τι πιστεύεις ότι θα σου έλεγε; Και τι θα της απαντούσες;
«Το τρανό μήνυμα της κατάθλιψης σε κάθε άνθρωπο είναι ότι μας φωνάζει να μιλήσουμε ξεκάθαρα στον εαυτό μας και να βρούμε ότι μας κάνει ευτυχισμένους για να το ακολουθήσουμε. Αλλιώς μας περιμένει στη σκοτεινή γωνία του μονοπατιού μας για να μας ξαπλώσει στη θλίψη της ζωής που θα έπρεπε να ζούμε».
• Κλείσε τα μάτια για μια στιγμή: ποια παιδική ανάμνηση ανάβει ακόμα φως μέσα σου όταν όλα σκοτεινιάζουν
«Μια από τις παιδικές μου αναμνήσεις που με κάνει χαρούμενο κάθε φορά που την σκέφτομαι είναι όταν ήμουν 9 χρονών , μια βροχερή μέρα παίζαμε στις κούνιες της γειτονιάς μου και μαζί με τα άλλα παιδιά είχαμε φτιάξει ένα φανταστικό κόσμο των πειρατών πάνω στην τσουλήθρα. Είχε γίνει το καράβι μας και ζούσαμε την περιπέτεια. Η μαγεία των παιδικών μας χρόνων είναι αυτή η ικανότητα να ταξιδεύουμε με την φαντασία μας και να ζούμε τη στιγμή. Κάτι που ξεχνάμε πολύ συχνά ως μεγάλοι».
Διαβάστε ακόμα: Θοδωρής Σκαγιάς: Ζήσε γενναιόδωρα και άφησε πίσω σου έναν καλύτερο κόσμο
