Ο Χρήστος Κρομηλάς είναι από εκείνους τους ανθρώπους που σε κάνουν να ξανασκεφτείς πώς ορίζεται η δύναμη, η πίστη και η αισιοδοξία. Μια μέρα ξύπνησε και το φως που μέχρι τότε γέμιζε τη ζωή του είχε χαθεί. Όμως, μέσα από το σκοτάδι, βρήκε έναν νέο τρόπο να βλέπει: με την καρδιά και με την ψυχή του.
Η ζωή του άλλαξε ριζικά, όμως δεν το έβαλε κάτω. Πάλεψε με τον φόβο και την απόγνωση, βρήκε στήριγμα στην οικογένεια και στους φίλους του, και τελικά μέσα από τον αθλητισμό ξαναβρήκε τη χαρά και το νόημα της ζωής. Έγινε πρωταθλητής, αλλά πάνω απ’ όλα έγινε παράδειγμα για όλους μας.
Στη συνέντευξη του στο Utopia Zone, μιλά με ειλικρίνεια. Για τη στιγμή που έχασε την όρασή του, για τη δύναμη που βρήκε μέσα του, για τις δυσκολίες και τις μικρές καθημερινές νίκες. Μιλά για τον αθλητισμό, για την ελπίδα, για τα όνειρα που «δεν έχουν όρια» και για το πώς η ζωή, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, μπορεί να είναι γεμάτη φως.
- Χρήστο, πώς ένιωσες τη στιγμή που ξύπνησες και δεν μπορούσες να δεις πια;
«Ήμουν τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο και κάθε μέρα έχανα λίγο-λίγο την όρασή μου. Πριν αποκοιμηθώ το τέταρτο βράδυ, έβλεπα ακόμα, θολά μεν, αλλά αρκετά για να μπορώ να περπατήσω και να αυτοεξυπηρετηθώ. Το πρωί που ξύπνησα, έζησα την τρομακτική στιγμή που η πραγματικότητα χτύπησε την πόρτα μου. Το πρωινό φως που για τους άλλους φέρνει την ελπίδα της καινούργιας μέρας, για μένα δεν υπήρχε. Μέσα στο σκοτάδι μου, προσπάθησα να βρω μια λογική εξήγηση, μια διέξοδο, κάτι που θα ακύρωνε την αδιανόητη πραγματικότητα που βίωνα. Η σκέψη ότι «δεν είχε ξημερώσει και ήταν βράδυ» ήταν απόλυτα φυσιολογική. Ήταν ο τρόπος του μυαλού μου να αμυνθεί απέναντι σε κάτι τόσο οδυνηρό, απέναντι σε αυτό που φοβόμουν, και μια τελευταία προσπάθεια να βρει μια δικαιολογία για το σκοτάδι.
Απόγνωση και θρήνος. Φώναζα, ή μάλλον ούρλιαζα, ‘άναψε τα φώτα, ανάψτε τα φώτα’. Αυτή η κραυγή απελπισίας, που ήταν στην ουσία ένας απόλυτος θρήνος, δείχνει το μέγεθος του σοκ μου. Δεν ήταν απλώς μια παράκληση, ήταν μια κραυγή για βοήθεια, μια έκφραση απόγνωσης για την κατάσταση που βίωνα, για την οποία δεν υπήρχε καμία εξήγηση. Ήταν ένας τρόπος να εκφράσω την αδυναμία μου, αλλά και την αγωνία μου για το μέλλον.
Ένιωσα απόγνωση και βέβαια έκλαιγα, ασταμάτητα. Το δάκρυ είναι η πιο ειλικρινής έκφραση του πόνου, και τα δάκρυα που έριξα εκείνο το πρωινό ήταν δάκρυα για το σκοτάδι που με περικύκλωσε. Αυτά τα δάκρυα ήταν απόγνωση, φόβος, αλλά και η αναπόφευκτη αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού μπροστά σε μια μεγάλη απώλεια. Ήταν μια στιγμή απόλυτης αδυναμίας, αλλά και μια στιγμή που σήμανε την έναρξη του ταξιδιού μου για να βρω τον εαυτό μου στο νέο μου περιβάλλον».
- Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισες τους πρώτους μήνες μετά την απώλεια της όρασης;
«Να διαχειριστώ τον φόβο, την απόγνωση, την αδυναμία, την ελπίδα και το όνειρό μου ότι θα ξαναδώ». Δεν περιγράφω απλώς τις δυσκολίες, αλλά το εσωτερικό μου ταξίδι. Ήταν η μάχη μου με τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν: ο φόβος για το άγνωστο, το σκοτάδι, την απώλεια της ανεξαρτησίας μου. Η απόγνωση για την απώλεια της ζωής που είχα μέχρι τότε. Η αδυναμία να κάνω ακόμα και τα πιο απλά πράγματα.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε η ελπίδα και το όνειρο ότι κάποια στιγμή θα ξαναδώ. Αυτή η ελπίδα, ενώ μου έδινε δύναμη, ταυτόχρονα με παγίδευσε σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων, κάνοντας την αποδοχή της νέας μου πραγματικότητας σχεδόν αδύνατη.
Έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο της καθημερινότητάς μου, να μάθω να ζω χωρίς την όρασή μου. Δηλαδή, εκτός από τον εσωτερικό αγώνα, είχα να αντιμετωπίσω και μια τεράστια εξωτερική πρόκληση: την αλλαγή του τρόπου ζωής μου. Από το να βρω τον δρόμο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, μέχρι να μάθω να φοράω τα ρούχα μου, να πηγαίνω στην τουαλέτα ή να βγαίνω έξω, όλα ήταν καινούργια. Ευτυχώς, είχα κοντά μου την απόλυτη αγάπη και φροντίδα από την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τους συνδημότες μου στην Αγία Παρασκευή και φυσικά από τη Μαρίνα, που επέστρεψε στη ζωή μου για να μείνει οριστικά και ουσιαστικά δίπλα μου».
- Πώς σε βοήθησε ο αθλητισμός να ξαναβρείς τη χαρά και το νόημα στη ζωή σου;
«Πιστεύω ότι ο αθλητισμός είναι η ίδια η ζωή και ουσιαστικά σου δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορείς να γίνεις καλύτερος, να προοδεύεις, να προσαρμόζεσαι, να μαθαίνεις από τα λάθη σου και να εκτιμάς τόσο τις νίκες όσο και τις ήττες σου». Ο αθλητισμός δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα για μένα, αλλά ένας τρόπος ζωής. Με δίδαξε πώς να προχωράω και να προσαρμόζομαι στη νέα μου πραγματικότητα, να μαθαίνω από τις δυσκολίες και να εκτιμώ τόσο τις επιτυχίες όσο και τις αποτυχίες. Ο αθλητισμός είναι ένα σχολείο ζωής που με βοήθησε να ξεπεράσω τα εμπόδια που μου έβαλε η μοίρα.
Ουσιαστικά με μαθαίνει να μην το βάζω ποτέ μου κάτω και να προσπαθώ για τα πάντα, ακόμα και όταν λογικά δεν έχω καμία ελπίδα». Ο αθλητισμός με δίδαξε την επιμονή και την αντοχή. Με έμαθε να αγωνίζομαι για να πετύχω πράγματα που πριν μου φαίνονταν ακατόρθωτα. Η πειθαρχία και η προσπάθεια έγιναν οι οδηγοί μου.
Σε μαθαίνει ότι τα όνειρα δεν έχουν όρια», που είναι το μότο μας με τον αδελφικό μου φίλο, τον παραολυμπιονίκη Χαράλαμπο Ταϊγανίδη. Αυτό το μότο, για μένα, δεν είναι απλά λόγια, αλλά μια βαθιά πεποίθηση που με βοήθησε να ξεπεράσω τους φόβους και τους περιορισμούς μου. Μέσω του αθλητισμού έμαθα να έχω αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμηση, να είμαι πειθαρχημένος και συνεπής, κάτι που με βοήθησε να αντιλαμβάνομαι άμεσα και να αντιδρώ ανάλογα απέναντι σε οποιαδήποτε κατάσταση χρειάζεται να αντιμετωπίσω.
Γι’ αυτό λοιπόν χαμογελώ ακόμα ολόψυχα και με όλη τη δύναμη που είχα όταν έβλεπα και μπορώ να απαντώ στους φίλους μου που έχουμε μεγαλώσει μαζί, όταν με ρωτούν πώς είναι δυνατόν να είμαι ακριβώς ο ίδιος τώρα όπως κι όταν έβλεπα, ότι οι κακοτυχίες και οι δυστυχίες τον ΚΑΛΟ άνθρωπο τον κάνουν καλύτερο».
OceanMan 1η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Στα 5 km ανοιχτής θαλάσσης στην κατηγορία inspiration
- Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που μόλις έχασε την όρασή του;
«Είναι μια κοινότυπη απάντηση, αλλά σαφής και καθαρή: Ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Είναι μια αλήθεια που την έζησα και την κατάλαβα στο πετσί μου. Μετά από μια τέτοια απώλεια, είναι ανθρώπινο και λογικό να περάσεις από διάφορες φάσεις. Είναι λογικό να κλάψεις, να απογοητευτείς, να θέλεις να πεθάνεις, να μη θέλεις τίποτα και να στεναχωριέσαι. Όλα αυτά τα συναισθήματα είναι μέρος της διαδικασίας. Πρέπει να περάσεις τις περιόδους του πένθους, μετά του θυμού και τέλος να φτάσεις στη φάση της αποδοχής της κατάστασής σου και του προβλήματός σου, έτσι ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις στη ζωή σου.
Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που μας κάνουν να χαιρόμαστε και να χαμογελάμε και εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε εξαιτίας της αλαζονείας, του εγωισμού και της αχαριστίας μας». Η απώλεια της όρασης με έκανε να εκτιμήσω πράγματα που πριν θεωρούσα δεδομένα. Έμαθα ότι η χαρά βρίσκεται στα μικρά πράγματα, και ότι η ζωή έχει πολύ περισσότερο νόημα από ό,τι φαινόταν πριν.
Η συμβουλή μου είναι: Μη φοβηθείτε να βιώσετε τα συναισθήματά σας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσετε να τα ξεπεράσετε. Και όταν φτάσετε στην αποδοχή, θα ανακαλύψετε ότι η ζωή έχει ακόμα πολλά να σας προσφέρει, όπως άλλωστε κι εμείς έχουμε πολλά να προσφέρουμε στη ζωή, στους συνανθρώπους μας και στην οικογένειά μας».
- Πώς είναι να προπονείσαι και να αγωνίζεσαι ως τυφλός αθλητής; Υπάρχουν στιγμές που φοβάσαι;
«Η προπόνησή μου ως τυφλός αθλητής δεν διαφέρει καθόλου από αυτή που θα έκανα αν ήμουν βλέπων αθλητής. Μάλλον υπάρχει μία μόνο διαφορά στην έντασή της, γιατί σίγουρα δεν μπορώ να κολυμπήσω με όλη μου τη δύναμη, όπως αν έβλεπα. Το ίδιο συμβαίνει, σε μεγαλύτερο βαθμό βέβαια, όταν τρέχω ή όταν κάνω ποδήλατο».
Η πειθαρχία και η αποφασιστικότητα είναι χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει κάθε αθλητής. Είναι μια απόδειξη ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να ξεπεράσει κάθε σωματικό εμπόδιο.
Ευχαριστώ πολύ για την ερώτηση για τον φόβο, γιατί έτσι μου δίνεις την ευκαιρία να σου αναφέρω αυτό που προσπαθώ να περάσω στα παιδιά, ειδικά του δημοτικού στις επισκέψεις μου.
Υπάρχουν τρεις λέξεις-συναισθήματα τα οποία πρέπει να μην τα έχουμε καν στη συνείδησή μας.
- Φόβος: Γιατί είναι τραγικό να φοβόμαστε για κάτι που μπορεί να γίνει. Αντίθετα, πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ό,τι μας παρουσιαστεί.
- Τύψεις ή ενοχές: Αν έχουμε κάνει κάτι άσχημο, κακό, μη πρέπον, ας φροντίσουμε να αναιρέσουμε τις συνέπειες των πράξεών μας ή, αν δεν γίνεται, ας ζητήσουμε συγγνώμη και ας μην το ξανακάνουμε.
- Θυμός: Πάνω στα νεύρα μας δεν πρέπει να αντιδρούμε, γιατί έτσι κάνουμε αυτό που θέλει κάποιος άλλος και όχι εμείς.
Εξάλλου, τις περισσότερες φορές κάποιος μας φυτεύει κάποιο από τα παραπάνω τρία ή και όλα μαζί για να μας ελέγξει, να μας χειραγωγήσει και να μας οδηγήσει σε κάποια πράξη που το αποτέλεσμά της θα είναι προς όφελός του».
- Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζεις καθημερινά στην Αθήνα;
«Αν και φαίνεται παράξενο, οι κακοτεχνίες στους δρόμους και στα πεζοδρόμια είναι κάτι που μπορώ να διαχειριστώ. Το πραγματικό πρόβλημα, αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο, είναι η έλλειψη σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Μιλάω για τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια που είναι παρκαρισμένα όπου να ‘ναι, τα μπαγκάζια, τα σκουπίδια και οτιδήποτε άλλο θεωρεί ο καθένας ότι έχει δικαίωμα να αφήσει σε ένα πεζοδρόμιο.
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η απουσία αυτοσεβασμού των ανθρώπων, κάτι που οδηγεί στην έλλειψη αλληλοσεβασμού. Ωστόσο, θέλω να τονίσω ότι, παρά τις δυσκολίες, δεν έχω κανένα παράπονο για τους ανθρώπους. Αντίθετα, στα 17 χρόνια που βιώνω την αναπηρία μου, έχω διαπιστώσει πως όταν ζητώ βοήθεια, τη λαμβάνω πάντα και στο πολλαπλάσιο.
Σε τελική ανάλυση, η καθημερινότητα του καθενός είναι δύσκολη, όπως και η δική μου. Αυτό που έχει σημασία είναι να έχουμε το σθένος να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις που ζούμε. Αν προσπαθήσουμε να λειτουργούμε ως σοβαροί και πολιτισμένοι άνθρωποι, μειώνοντας τα προβλήματα που προκαλούμε στους άλλους, τότε η ζωή όλων θα γίνει καλύτερη».
- Πώς αντιλαμβάνεσαι τα χρώματα, παρότι δεν τα βλέπεις πια;
«Επειδή τα ξέρω, απλά τα ζωγραφίζω στο μυαλό μου κι έτσι τα βλέπω καθαρά. Άλλωστε, αυτή είναι η ζωή μου πλέον, με φωτογραφίες των πάντων στο μυαλό μου. Εξάλλου, αν και έχω χάσει την όρασή μου, η μνήμη των χρωμάτων παραμένει ζωντανή. Το μπλε του ουρανού δεν είναι απλά ένα χρώμα, αλλά η αίσθηση της ελευθερίας που νιώθω όταν κολυμπώ. Το κόκκινο δεν είναι απλά ένα χρώμα, αλλά η ζεστασιά και η αγάπη που νιώθω για την οικογένειά μου και την ομάδα μου. Το κίτρινο, είναι η ζεστασιά του ήλιου που λάμπει στο πρόσωπό μου, και το πράσινο είναι η ελπίδα που γεννιέται μέσα μου κάθε άνοιξη».
- Μπορείς να μας περιγράψεις πώς βιώνεις τα όνειρά σου; Βλέπεις εικόνες ή κάτι άλλο;
«Στα όνειρά μου, βλέπω κανονικά εικόνες, όπως όλοι. Τα χρώματα, τα πρόσωπα, οι τοποθεσίες, όλα είναι πεντακάθαρα και αληθινά. Είναι ένας κόσμος όπου μπορώ να βλέπω ξανά. Είναι τόσο αληθινά, τόσο ζωντανά, που για λίγο ξεχνάω την πραγματικότητα. Βλέπω το χαμόγελο της γυναίκας μου, τη λατρεία στα μάτια της μητέρας μου, τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, όλα όσα μου λείπουν. Κι όταν ξυπνάω, η συνειδητοποίηση του τι είναι η ζωή μου είναι ένα σοκ που με κάνει να θέλω να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο».
- Πώς ντύνεσαι και συνδυάζεις τα ρούχα σου; Χρειάζεσαι βοήθεια ή το κάνεις μόνος σου;
«Το ντύσιμό μου είναι απλό και κάζουαλ, γιατί έτσι έχω μάθει να το κάνω μόνος μου. Έχω επιλέξει ρούχα σε αποχρώσεις που ταιριάζουν εύκολα μεταξύ τους, ώστε να μη χρειάζεται να τα σκέφτομαι πολύ. Τον χειμώνα, προτιμώ τα σκούρα χρώματα -μαύρο, σκούρο μπλε, γκρι παπούτσια, μποτάκια, παντελόνια μπλουτζήν, φούτερ, αθλητικά ή εργατικά μπουφάν- που συνδυάζονται σχεδόν με τα πάντα. Το καλοκαίρι, φοράω πιο ανοιχτά, παλ χρώματα, αθλητικά παπούτσια, βερμούδες, μπλουζάκια, πόλο, που δίνουν μια πιο ανάλαφρη αίσθηση.
Για τις επίσημες εμφανίσεις, έχω την πολύτιμη βοήθεια της γυναίκας μου. Εκείνη αναλαμβάνει το κοστούμι, το πουκάμισο, τη γραβάτα, όλα αυτά που απαιτούν περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια. Η βοήθειά της είναι ανεκτίμητη και με κάνει να νιώθω σίγουρος και κομψός, ακόμα και σε αυτές τις περιστάσεις».
- Πώς αισθάνεσαι όταν κάποιος σου προσφέρει βοήθεια στον δρόμο; Υπάρχουν τρόποι που σε κάνουν να νιώθεις πιο άνετα;
«Εκτιμώ τη βοήθεια των συνανθρώπων μου και ειλικρινά χαίρομαι και συγκινούμαι, αλλά ταυτόχρονα επιθυμώ να διατηρώ την αυτονομία και τον έλεγχό μου. Αισθάνομαι άνετα και ασφαλής όταν η βοήθεια είναι ουσιαστική, δηλαδή όταν ακούνε τι τους ζητάω. Το πιο σημαντικό είναι ο σεβασμός και η επικοινωνία. Η αίσθηση ότι υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται είναι πολύ όμορφη. Το μόνο που θέλω είναι να με ρωτούν πώς μπορούν να βοηθήσουν. Για παράδειγμα, αντί να με πιάσουν από το χέρι και να με τραβήξουν, θα προτιμούσα να με ρωτήσουν «Θέλεις να σε συνοδέψω μέχρι το πεζοδρόμιο;» ή «Χρειάζεσαι βοήθεια να διασχίσεις τον δρόμο;». Η βοήθεια είναι επιθυμητή και καλοδεχούμενη, αρκεί να γίνεται με σεβασμό στην προσωπική μου ελευθερία και στις ανάγκες μου».
- Πώς ψηφίζεις σε εκλογές; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αλλάξει σε αυτό το κομμάτι;
«Ως άτομο με αναπηρία όρασης, η διαδικασία ψηφοφορίας για μένα είναι διαφορετική. Μπαίνω στο παραβάν μαζί με τον δικαστικό αντιπρόσωπο, ο οποίος με βοηθά να επιλέξω το ψηφοδέλτιο που αντιστοιχεί στο κόμμα ή τον συνδυασμό της επιλογής μου. Έπειτα, βάζω το ψηφοδέλτιο στον φάκελο, τον κλείνω και τον ρίχνω στην κάλπη. Κατά την έξοδο από το παραβάν και το εκλογικό τμήμα, παίρνω μαζί μου όλα τα ψηφοδέλτια που μένουν, ώστε να ελέγξω αν λείπει αυτό που επέλεξα να ψηφίσω. Θα προτιμούσα να μπορούσα να ψηφίσω ηλεκτρονικά ή με κάποιον άνθρωπο της επιλογής μου στο παραβάν, καθώς αυτό θα έκανε τη διαδικασία πιο εύκολη, πιο ασφαλή και ευέλικτη για μένα».
- Τι πιστεύεις πως πρέπει να κάνει η κοινωνία μας για να γίνει πιο φιλική και προσβάσιμη σε ανθρώπους με προβλήματα όρασης;
«Η κοινωνία μας μπορεί να γίνει πιο φιλική και προσβάσιμη για τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης μέσα από δύο βασικούς άξονες: τη συμπερίληψη και την ενσυναίσθηση. Η συμπερίληψη είναι μια μαγική λέξη. Σημαίνει ότι όλοι μαζί, χωρίς διαχωρισμούς, πρέπει να συμμετέχουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής: στην εργασία, στη διασκέδαση, στην πολιτική, στις ανθρώπινες σχέσεις. Η ενσυναίσθηση είναι η άλλη μαγική λέξη. Με την κανονική της έννοια, σημαίνει να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους γύρω μας να μας καταλαβαίνουν, αν εμείς δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε τις ανάγκες των άλλων.
Η πραγματική αλλαγή ξεκινά από την κατανόηση και τον σεβασμό των αναγκών του άλλου. Οι βασικοί πυλώνες για να χτίσουμε μια πιο δίκαιη και προσβάσιμη κοινωνία είναι:
- Εκπαίδευση και Ευαισθητοποίηση: Είναι κρίσιμο να μαθαίνουμε από μικρή ηλικία για τις ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία. Σχολεία, ΜΜΕ και οργανισμοί μπορούν να συμβάλουν στην εξάλειψη των στερεοτύπων και να προωθήσουν μια κουλτούρα αποδοχής.
- Προσβασιμότητα σε Υποδομές: Αυτό δεν αφορά μόνο τις ράμπες. Περιλαμβάνει ηχητικά σήματα στα φανάρια, απτικές διαδρομές στα πεζοδρόμια, κτίρια με σωστή σήμανση και προσβάσιμες τουαλέτες. Είναι απαραίτητο να σχεδιάζουμε τον δημόσιο χώρο με γνώμονα τη χρήση από όλους.
- Προσβασιμότητα στην Τεχνολογία: Οι εφαρμογές, οι ιστοσελίδες και οι συσκευές πρέπει να είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν από άτομα με προβλήματα όρασης, με τη χρήση αναγνωστών οθόνης και άλλων βοηθητικών τεχνολογιών.
- Εργασιακή Συμπερίληψη: Οι εταιρείες και οι οργανισμοί πρέπει να δημιουργούν ίσες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας. Η πρόσληψη ανθρώπων με προβλήματα όρασης δεν είναι απλά μια κοινωνική υποχρέωση, αλλά και ένας τρόπος να αξιοποιηθούν μοναδικές δεξιότητες και προοπτικές.
- Ενεργή Συμμετοχή: Το πιο σημαντικό είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία να έχουν ενεργό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Είτε πρόκειται για τον σχεδιασμό μιας νέας πλατείας είτε για τη σύνταξη ενός νόμου, η φωνή τους πρέπει να ακούγεται και να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Το πρόβλημα δεν είναι η νομοθεσία, αλλά η νοοτροπία. Αν όλοι μας περιορίσουμε τον εγωισμό και τον «ξερολισμό», και συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική ευτυχία και το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής βρίσκεται στο να προσφέρουμε και να αγαπάμε, τότε όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα, απλά και ανθρώπινα».
- Ποιο ήταν το πιο συγκινητικό ή σημαντικό στιγμιότυπο στην καριέρα σου ως αθλητής;
«Το πιο συγκινητικό στιγμιότυπο στην καριέρα μου συνέβη στον δεύτερο τελικό παγκοσμίου πρωταθλήματος στο Κανκούν του Μεξικού. Είχαμε συμφωνήσει με τον τότε συνοδό και οδηγό μου ότι αν συναντούσαμε συναθλητές με κινητικά προβλήματα κοντά στον τερματισμό, δεν θα τρέχαμε για να βγούμε πρώτοι. Αντίθετα, θα τερματίζαμε αγκαλιά με τον αθλητή που είχαμε ταιριάξει σε ταχύτητα μέσα στη θάλασσα. Είναι σημαντικό να εξηγήσω ότι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Oceanman, στην κατηγορία Inspiration, αγωνίζονται μαζί όλοι οι αθλητές με αναπηρία. Επίσης, δεν μπορώ να ξεχάσω τη συγκίνηση όλων των μελών της οικογένειάς μου μετά την πρώτη μου νίκη. Ειδικά η μητέρα μου, όταν έβγαινε στη γειτονιά για ψώνια, έλεγε γεμάτη περηφάνια: «Είμαι η μαμά του παγκόσμιου! Τέλος, μεγάλη συγκίνηση μου προκάλεσε η προσφώνησή μου από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολομαίο, και η συζήτηση μας στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Πόλη, όταν μας ευλόγησε κατά την επιστροφή μου από την τρίτη μου νίκη σε παγκόσμιο τελικό στην Αίγυπτο.
- Πώς αισθάνεσαι που σήμερα, παρά τις δυσκολίες, είσαι πρωταθλητής και παράδειγμα για πολλούς;
«Πρώτα απ’ όλα, πιστεύω ακράδαντα πως τα δύσκολα είναι για τους δυνατούς. Νιώθω υπέροχα. Είμαι πολύ περήφανος για τον εαυτό μου και για τη δύναμη της ψυχής και του σώματός μου. Προσπάθησα σκληρά για πολλά χρόνια και τίποτα δεν μου χαρίστηκε. Γι’ αυτό ο αυτοσεβασμός και η αυτοεκτίμησή μου βρίσκονται σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται μέσα από τις επισκέψεις μου σε σχολεία, όπου με καλούν οι σύλλογοι γονέων, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Επίσης, λόγω της ενασχόλησής μου με τα διοικητικά του Φάρου Τυφλών, βρίσκομαι συχνά στο Μουσείο Αφής μας και συνομιλώ με τα παιδιά των σχολείων που μας επισκέπτονται. Πίστεψέ με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και ανταμοιβή στη ζωή μου από τις συζητήσεις με αυτά τα παιδιά.
Είμαι δημότης Αγίας Παρασκευής και ο Δήμος με έχει τιμήσει δίνοντας το όνομά μου σε ένα στάδιο της πόλης. Είναι μια τεράστια τιμή από τους συνδημότες μου. Επιπλέον, με καλούν αρκετές φορές τον χρόνο μεγάλες εταιρείες για να μιλήσω στους εργαζομένους τους.
Γενικά, ακόμα και τώρα που έχω αποσυρθεί από την ενεργό δράση, η ζωή μου είναι γεμάτη από αθλητισμό. Ο κόσμος δεν με ξεχνά και αυτό με κάνει να χαμογελάω και να χαίρομαι συνεχώς. Νιώθω ότι μπορώ ακόμα να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου και ίσως να αποτελέσω παράδειγμα για άλλους ανθρώπους, κυρίως για τα παιδιά.
- Τι όνειρα και στόχους έχεις για το μέλλον, προσωπικά και αθλητικά;
«Αθλητικά όνειρα πλέον δεν έχω, καθώς τα χρόνια πέρασαν και δεν διαθέτω πια ούτε τις σωματικές ούτε τις ψυχικές δυνάμεις που απαιτούνται. Η πίεση του πρωταθλητισμού είναι μια παλιά, καλή ανάμνηση. Το μόνο που θέλω είναι να παραμείνω υγιής, ώστε να μπορώ να κολυμπώ και να τρέχω, συντηρώντας έτσι την καλή σωματική και φυσική μου κατάσταση, πάντα σε συνάρτηση με τις δυνατότητες της ηλικίας μου. Το κολύμπι είναι η μεγάλη μου αγάπη και η ψυχοθεραπεία μου. Όπως μου λέει συχνά η γυναίκα μου, όταν γυρίζω από την πισίνα ή τη θάλασσα, κελαηδάω σαν καρδερίνος.
Στην προσωπική μου ζωή, επιθυμώ να ζω ήρεμα και απλά. Θέλω να έχω επαφή με παιδιά για να αναπληρώνω την έλλειψή τους στο σπίτι μου και να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να προσφέρω στον Φάρο Τυφλών. Σε αυτόν τον οργανισμό, μαζί με την οικογένειά μου, χρωστάω τη φυσιολογική και ευτυχισμένη ζωή που έχω ακόμα και μετά την απώλεια της όρασής μου».
Χρήστος Κορομηλάς | Christos Koromilas
Ταμίας, Φάρος Τυφλών της Ελλάδας, www.fte.org.gr
Γενικός Γραμματέας, Κέντρο Σκύλοι Οδηγοί Ελλάδας, www.greekguidedogs.gr
* Email: ckoromilas@hotmail.com
* Teams: ckoromilas
Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης:
* Facebook: https://www.facebook.com/share/1JjZXQJDDo/?mibextid=wwXIfr
* Instagram: https://www.instagram.com/chris_koromilas
* YouTube: @christoskoromilas4476
