Η Ηρώ Μουκίου, είναι η Ηρώ Μουκίου… Δυναμικός χαρακτήρας και λατρεμένεη φυσιογνωμία στον καλλιτεχνικό χώρο. Η συνέντευξή της στο Utopia Zone δεν έχει φραγμούς. Αντίθετα, είναι η πιο απολαυστική συνέντευξη που θα διαβάσεις αυτή την εβδομάδα. Σαν την ίδια…
Απολαύστε υπεύθυνα…
Πώς νιώσατε τη στιγμή που ακούσατε τη διάγνωση για τον όγκο στη σπονδυλική σας στήλη;
- Ή αίσθηση στο άκουσμα της λέξης όγκος είναι ασαφής . Δεν μπορώ ακριβώς να θυμηθώ πως ένιωσα αρχικά. Ίσως η μνήμη μου να έχει επιλέξει να το
αποβάλει.Θυμαμαι οτι την επόμενη μέρα άρχισα να το επεξεργάζομαι. Ημουν αισιόδοξη , έπρεπε να είμαι. Είχα ένα μικρό παιδί. Προσευχόμουν πολύ! Ευτυχώς
ήταν καλοήθης ο όγκος τελικά. Αλλά το ψάξιμο και το χειρουργείο, μου φάνηκαν αιώνας . Ημουν ένα μήνα στο νοσοκομείο. Οταν βγήκα ένιωθα χαρά αλλά και ενοχή για εκείνες τις γυναικες που άφηνα πίσω μου που είχαν γολγοθά και από τις οποίες αντλούσα δύναμη όλο εκείνο το διάστημα.
Τι σας έδωσε δύναμη να συνεχίσετε να παίζετε στο θέατρο ενώ αντιμετωπίζατε τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας;
- Η ίδια η τέχνη λειτουργεί θεραπευτικά από την αρχαιότητα έως σήμερα. Επίσης το να νιώθεις χρήσιμος σε ενεργοποιεί . Η τακτική του ξαπλώνω στο κρεβάτι και περιμένω μέσα σε μια νοσηρή ατμόσφαιρα να έρθει το τέλος, δεν είναι στη δική μου φιλοσοφία.
Υπάρχει κάποια στιγμή στην πορεία σας που είπατε «δεν αντέχω άλλο» αλλά τελικά συνεχίσατε;
- Οταν το σκέφτομαι δεν το ξεστομίζω. Το «δεν αντέχω» είναι αρνητικό. Σαν σκέψη είναι ανθρώπινο, αλλά μέχρι εκεί. Εχω μάθει να αντέχω. Αυτό κάνω. Αντέχω.
Σας έχει ζητηθεί ποτέ να “κρύψετε” τη θηλυκότητά σας για να σας πάρουν πιο σοβαρά στον χώρο σας;
- Δεν μου έχει ζητηθεί από κάποιον, παρά μόνο από τον εαυτό μου. Πολλές φορές ένιωθα πως αυτό που επικρατούσε σαν άποψη εκείνη την εποχή, ήταν ότι αν είσαι κάπως όμορφη είσαι και ατάλαντη. Πάλεψα να αποδείξω τον αντίθετο.
Πώς βλέπετε τη θέση της γυναίκας στο ελληνικό θέατρο σήμερα σε σχέση με όταν ξεκινούσατε; Έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικά;
- Η θέση της γυναίκας σήμερα παραμένει χαμηλά δυστυχώς λόγω παιδείας. Αυτό λείπει . Ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Αλλιώς το αγόρι, αλλιώς το
κορίτσι. Πολύ λίγα βήματα έχουν γίνει . Και αυτό ισχύει και στον δικό μου χώρο εργασίας. Η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. Υπάρχει το λεγόμενο μισθολογικό
χάσμα που συντηρείται αλλά και ενισχύει τα κοινωνικά στερεοτυπα . Επίσης το θέατρο είναι ακόμη ανδροκρατούμενο. Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι
«πρωταγωνιστές ή θιασάρχες» από ότι γυναίκες. Οσο για την παρενόχληση, με το me too, ευτυχώς τα νέα παιδιά τολμούν να αντιδράσουν και να διεκδικήσουν και να μην ζουν υπό το καθεστώς φόβου και τρομοκρατίας. Αυτό είναι θετικό βήμα και προσβλέπω στα καλύτερα που θα έρθουν.
Πώς είναι να παλεύεις για την καλλιτεχνική αναγνώριση όταν οι “ταμπέλες” σε κυνηγούν από την αρχή;
- Πιστεύω αυτό έχει να κάνει με το ποιό είναι το ζητούμενο από τον καθένα μας. Πολλοί στοχεύουν στην ταμπέλα γιατί είναι πιο κερδοφόρο και παγιδεύονται εκεί. Η ταμπέλα είναι εξ ορισμού περιοριστική. Δεν την επιδίωξα ποτέ. Ακόμη και όταν προσπάθησε εκείνη με τυλίξει , ευτυχώς ξετυλίχτηκα .
Η εμπειρία της αποβολής σάς άλλαξε ως άνθρωπο ή ως μητέρα; Αν ναι, με ποιον τρόπο;
- Η αποβολή υπάρχει πάντα σαν ποσοστό σε μια εγκυμοσύνη. Δεν με άλλαξε. Με τρόμαξε και κυρίως συναισθηματικά ένιωσα οδύνη.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να μεγαλώσετε την κόρη σας ενώ ταυτόχρονα κάνατε καριέρα στο θέατρο;
- Το μεγάλωμα ενός παιδιού για μια εργαζόμενη μητέρα, είναι σε όλα τα επαγγέλματα δύσκολο. Προσωπικά δεν ένιωσα να κινδυνεύω από προκλήσεις γιατί είχα εξαρχής δώσει προτεραιότητα στην μητρότητα. Δεν πιστεύω ότι η μητρότητα εμποδίζει την πρόοδο και την διάκριση. Αντίθετα σε χαλυβδώνει , σε πεισμώνει , σου δίνει φτερά!
Είναι δύσκολο για μια δημόσια φιγούρα να βάζει όρια στη δημοσιότητα όταν πρόκειται για την οικογένειά της;
- Ναι είναι δύσκολο να βάλεις όρια γιατί υπάρχει αδιακρισία. Δεν είναι όμως ακατόρθωτο.
Τι σημαίνει για εσάς το “δεν μας ανήκουν τα παιδιά μας”; Είναι στάση ζωής;
- Φυσικά είναι στάση ζωής. Τα παιδιά μας δεν είναι προέκταση μας. Δεν είναι το κινητό μας να το ρυθμίζουμε όπως εμείς θέλουμε. Να το βάζουμε σε σίγαση όταν μας ενοχλεί, να σβήνουμε αρχεία από τη μνήμη του. Ποτε δεν σβήνει η μνήμη του παιδιού. Σιγουρα θα πρέπει να τους δώσουμε αγάπη και θα χρειαστεί να τα
προστατεύσουμε και να συμβάλλουμε στο να διαμορφώσουν θετικό χαρακτήρα και κριτική σκέψη, όταν είναι μικρά. Δεν τα κρατάμε δεμένα με τον ομφάλιο λώρο για
πάντα. Αυτός έχει κοπεί κατά την γέννηση. Οταν αποκτήσουν εφόδια πρέπει να πάψουμε να τα θεωρούμε δικά μας .Να νιώσουν ελεύθερα . Ούτε μπορούμε να
μιλάμε για τα επιτεύγματα τους σαν να είναι δικά μας .Ενταξει , μια ικανοποίηση και μια υπερηφάνεια μέσα μας την νιώθουμε, αλλά μέχρι εκεί.
Αν μπορούσατε να μιλήσετε στην 25χρονη Ηρώ, τι θα της λέγατε για τον εαυτό της και το μέλλον της;
- Οι προκλήσεις ήταν άλλες τότε και άλλες σήμερα. Ομως το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει ψυχή χωρίς ελάττωμα όπως είπε ο Αρθούρος Ρεμπώ. Παρόλα αυτά, εκείνο που θα της έλεγα είναι να στοχεύσει στην ουτοπία. Στο ιδανικό. Να συμβάλει με ότι μέσο διαθέτει ώστε ο άνθρωπος, τα ζώα και το περιβάλλον να αγγίξουν την ιδανική τους εκδοχή.
Ποιον ρόλο δεν θα ξεχάσετε ποτέ, όχι για την επιτυχία του, αλλά για το πώς σας σημάδεψε;
- Ο ρόλος που με σημάδεψε στην κυριολεξία είναι η Λουντμιλα . Απο την παράσταση «Η φωνή της Λουντμιλα» σκηνοθεσία του Αρη Μπαφαλούκα. Μια αληθινή ιστορία της γυναίκας που στα 23 της και έγκυος, κατάφερε να επιβιώσει από την κόλαση της έκρηξης του πυρηνικού εργοστασίου στο Τσερνόμπιλ ενώ ταυτόχρονα ο
πυροσβέστης αντρας της δεν τα κατάφερε. Αυτή η ηρωίδα με έφερε αντιμέτωπη με τον πραγματικό εφιάλτη των πυρηνικών , με τη δύναμη της αγάπης και της μητρότητας, με την απώλεια, με την άνιση μάχη ενάντια σε ένα προαναγγελθέντα όλεθρο.Και πάνω απ´ολα ανακάλυψα τα τρομακτικά αποθέματα αντοχής που έχει ο άνθρωπος σε ακραίες καταστάσεις.
Τι σας κρατά ακόμα δημιουργική και ενεργή μετά από τόσα χρόνια στο σανίδι;
- Ο ίδιος μου ο χαρακτήρας με κρατά δημιουργική. Η ανησυχίες μου και η αποχή από τον εφησυχασμό. Τη διάθεση για δημιουργία την κουβαλάμε από παιδιά . Είναι διαφορετικό από την εργασία. Αλλά μπορούν να συνυπάρξουν.
Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχετε μάθει μέσα από την προσωπική σας διαδρομή;
- Η μεγαλύτερη αλήθεια νομίζω είναι πως : Δεν μπορείς να δραπετεύσεις από μια κοινωνία που δεν σου αρέσει, γιατί θα περιθωριοποιηθεις αυτομάτως από το σύστημα. Μπορείς όμως να παλέψεις για ένα νέο είδος κοινωνίας. Σας ευχαριστώ πολύ!
Διαβάστε ακόμα: Έχει ταξιδέψει σε 103 χώρες, αλλά μία δεν θέλει να την ξαναδεί ούτε σε καρτ-ποστάλ
