Ο Miles Anastasios Skliris μεγάλωσε μέσα στη μουσική. Δίσκοι, κασέτες, vintage στούντιο στο σπίτι, ήχοι που τον συντρόφευαν από μικρό παιδί. Ο πατέρας του, οι πρώτες μουσικές αναζητήσεις και οι εμπειρίες του με τη ροκ σκηνή διαμόρφωσαν τον τρόπο που βλέπει τη μουσική σήμερα όχι μόνο ως ήχο, αλλά ως τρόπο να εκφράζεσαι, να θυμάσαι και να μοιράζεσαι στιγμές.
Στη συνέντευξη του στο Utopia Zone μιλάει ανοιχτά για την αγάπη του στη ροκ, για τις αναβιώσεις σπάνιων τραγουδιών, για τα challenges της διατήρησης του vintage ήχου και για το πώς ισορροπεί ανάμεσα στο σεβασμό στο πρωτότυπο και στη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα.
- Ποιος ήταν ο ρόλος του πατέρα σας στη μουσική σας διαμόρφωση και πώς επηρέασε τα ακούσματά σας;
«Ενώ είναι κλειστός άνθρωπος και δεν μιλάει πολύ, η επιρροή του πατέρα μου (Γιώργου Σκλήρη) είναι μεγάλη φυσικά. Οι συλλογές του σε βινύλια, κασέτες και CDs, το home studio με vintage μηχανήματα και τα περιοδικά του μου κινoύσαν την περιέργεια από μικρή ηλικία. Ως μουσικός έζησε την επανάσταση του ροκ από τα τέλη των ’60s και βρέθηκε στα ’70s-’80s στην «καρδιά» του Λονδίνου και στα studios της εποχής, γνωρίζοντας σπουδαίους καλλιτέχνες. Στο σπίτι, ακόμα και όταν γυρίσαμε στην Ελλάδα, δεν ακούγαμε την καθιερωμένη μουσική του ελληνικού νοικοκυριού, αλλά ροκ, progressive, soul και jazz».
- Υπάρχει κάποιο ροκ κομμάτι από το παρελθόν που σας συνδέει έντονα με αναμνήσεις από τον πατέρα σας;
«Υπάρχουν πολλά, θα έλεγα των Led Zeppelin ή των Beatles, που είναι αγαπημένοι του. Τον Robert Plant μάλιστα τον γνώριζε προσωπικά».
- Πώς αντιλαμβανόταν ο πατέρας σας τη ροκ μουσική της εποχής του σε σύγκριση με τη σημερινή;
«Στην εποχή του όλα ήταν πιο «δύσκολα». Δεν υπήρχαν παντού διαθέσιμα τραγούδια, έπρεπε να αναζητήσεις κασέτες ή δίσκους. Αν ήθελες να παίξεις ένα cover, έπρεπε να το αποδομήσεις και να το ξαναγράψεις από την αρχή. Για ηχογράφηση έπρεπε να βρίσκεσαι ζωντανά με τη μπάντα σου. Αυτές οι δυσκολίες και η έλλειψη τεχνολογίας πρόσφεραν περισσότερη «ψυχή» στους μουσικούς. Στη σημερινή εποχή οι μουσικοί είναι εξαιρετικοί τεχνικά, αλλά συχνά υστερούν στη δημιουργία. Η τεχνολογία δίνει απεριόριστες δυνατότητες· μέσω αυτής επικοινωνήσαμε και ηχογραφήσαμε από απόσταση με ονόματα όπως Graham Bonnet, Tony Franklin και Tony Carey. Ο πατέρας μου συνεχίζει να ακούει κυρίως τη μουσική της εποχής του».
- Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με την αναβίωση παλιών ροκ τραγουδιών;
«Υπήρχε πολύ ακυκλοφόρητο υλικό σε μπομπίνες και κασέτες που άξιζε. Ξεκινήσαμε με τους Gordian, ένα συγκρότημα από το Λονδίνο των ’70s, του οποίου τα τραγούδια είχαν χαθεί. Το βρήκαμε σε μπομπίνες το 2015, μετά από 40+ χρόνια σε καλή κατάσταση. Τελικά τα ανέλαβε ο διάσημος ηχολήπτης και παραγωγός των Queen, Reinhold Mack, που τα «ανέστησε» και κυκλοφόρησαν ηλεκτρονικά και σε βινύλιο. Με χαροποίησε το μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου. Εγώ βοηθούσα τον πατέρα μου εκεί που υστερούσε – στην επικοινωνία και την προώθηση των τραγουδιών».
- Πιστεύετε ότι η ροκ μουσική έχει διαχρονικά μηνύματα που παραμένουν επίκαιρα σήμερα;
«Η πραγματικά καλή μουσική είναι διαχρονική. Μεταφέρει μηνύματα όπως η ελευθερία, τα έντονα συναισθήματα και η θετική ενέργεια, σε συνδυασμό με υψηλή παικτική ικανότητα, δημιουργικότητα και αξέχαστες φωνητικές ερμηνείες».
- Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζει κανείς όταν προσπαθεί να «αναστήσει» ένα κλασικό ροκ κομμάτι για σύγχρονο κοινό;
«Οι προκλήσεις είναι πολλαπλές. Η φυσική φθορά του αναλογικού ήχου απαιτεί προσοχή — ο Mack έψησε τις μπομπίνες στο φούρνο για να αναδείξει τους χαμένους ήχους. Ο vintage ήχος έχει πιστό κοινό, αλλά περιορισμένο. Ο σύγχρονος ήχος έχει εξελιχθεί πολύ και η έλλειψη συγκροτήματος δυσκολεύει την προσέγγιση νέων κοινού. Επίσης, το σύγχρονο κοινό απαιτεί ενεργή παρουσία στα social media».
- Με ποιον τρόπο προσπαθείτε να ισορροπήσετε ανάμεσα στον σεβασμό στο πρωτότυπο και στη δική σας καλλιτεχνική ταυτότητα;
«Ο πατέρας μου έχει ένα μουσικό pedigree και μια άποψη εκείνης της εποχής. Ακόμα και όταν ηχογραφούν σύγχρονοι μουσικοί, οι παρεμβάσεις του οδηγούν το κομμάτι σε ισορροπία με στοιχεία της εποχής του. Αυτό κάνει τα τραγούδια που ηχογραφούμε από την αρχή πιο ιδιαίτερα και ενδιαφέροντα».
Διαβάστε ακόμα: Χριστούγεννα στο δρόμο: Η εξομολόγηση ενός άστεγου στο Utopia Zone
