Η Μυρτώ Βασιλείου ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που δεν φοβάται να εκτεθεί μέσα από τη μουσική της. Με λόγο άμεσο αλλά βαθιά ποιητικό και με τραγούδια που κινούνται ανάμεσα στην προσωπική εξομολόγηση και το συλλογικό βίωμα, έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να διαμορφώσει τη δική της ξεχωριστή θέση στην ελληνική μουσική σκηνή.
Τη συνάντησα ένα απόγευμα του Ιουνίου, πριν από λίγες ημέρες, στο Καλλιμάρμαρο. Δεν ήταν μόνη της. Δίπλα της βρισκόταν ο Φρέντι, ο σκύλος της, ένας πιστός σύντροφος που, όπως έμελλε να μάθω, κουβαλά κι εκείνος τη δική του ιστορία επιβίωσης.
Ο Φρέντι βρέθηκε κάποτε σε καταφύγιο της Καβάλας, ύστερα από επίθεση που είχε δεχθεί από άλλα σκυλιά. Οι προηγούμενοι κηδεμόνες του είχαν ζητήσει να του γίνει ευθανασία. Δεν τον ήθελαν πια. Εκείνος όμως έζησε. Και η Μυρτώ τον υιοθέτησε. Σήμερα, οι δυο τους είναι σχεδόν αχώριστοι. Τον παίρνει μαζί της παντού, σαν να γνωρίζουν και οι δύο πως η δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε δεν ήταν τυχαία.
Καθώς μιλούσαμε, ήταν αδύνατο να μη διακρίνει κανείς μια σπάνια αίσθηση αυθεντικότητας. Η Μυρτώ διαθέτει εκείνη την πηγαία καλοσύνη που δεν χρειάζεται να διαφημιστεί, ένα ειλικρινές χαμόγελο και μια ήρεμη δύναμη που σε κάνει να αισθάνεσαι αμέσως οικεία. Πίσω από την καλλιτέχνιδα υπάρχει ένας άνθρωπος με βαθιά ενσυναίσθηση, προβληματισμούς και μια διαρκή προσπάθεια να κάνει τη ζωή του πιο όμορφη, πιο ουσιαστική και ταυτόχρονα πιο απλή.
Από τις σπουδές στην Κοινωνική Πολιτική και τη Συμβουλευτική Ψυχοσωματικής Υγείας μέχρι τη μουσική, την ψυχοθεραπεία και τις δυσκολίες του καλλιτεχνικού χώρου, η Μυρτώ μιλά με ειλικρίνεια για το βίωμα, το τραύμα, την ψυχική υγεία και τα όνειρά της.
«Δεν δηλώνω μουσικός»
Παρότι η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της, η ίδια αποφεύγει ακόμη τον τίτλο της μουσικού.
«Δεν δηλώνω μουσικός. Απλώς μου αρέσει να τραγουδάω και να βρίσκομαι κοντά σε ανθρώπους που ασχολούνται με τη μουσική», λέει χαρακτηριστικά. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε Κοινωνική Πολιτική στην Πάντειο, ενώ στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη Συμβουλευτική Ψυχοσωματικής Υγείας. Όπως παραδέχεται, οι σπουδές αυτές την βοήθησαν να κατανοήσει βαθύτερα τον εαυτό της και τη σχέση της με τους άλλους ανθρώπους.
Η μουσική ως μονόδρομος
Η σχέση της με τη μουσική ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. «Άρχισα μόνη μου να παίζω κιθάρα και πιάνο και να τραγουδάω ό,τι άκουγα. Ήταν κάτι που έβγαινε εντελώς αβίαστα. Σαν να ήταν μονόδρομος», εξηγεί. Για τη Μυρτώ, η μουσική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα προσωπικά της βιώματα. Η συγκίνηση που νιώθει όταν ακούει ή ερμηνεύει μουσική αποτελεί την κινητήρια δύναμη που την κρατά ενεργή, ακόμη και στις περιόδους ματαίωσης.
«Το τραύμα αφήνει πάντα ένα σημάδι»
Μιλώντας για το τραύμα, χρησιμοποιεί μια εικόνα που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβάνεται.
«Το τραύμα είναι σαν μια μεγάλη πληγή. Μπορεί να κλείσει, μπορεί να επουλωθεί, αλλά πάντα θα αφήνει ένα σημάδι. Το θέμα είναι να μάθεις να το φροντίζεις και να ζεις μαζί του», αναφέρει.
Πιστεύει ότι το τραύμα αποτελεί αναπόφευκτο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας και ότι η πραγματική πρόκληση βρίσκεται στην αποδοχή και τη διαχείρισή του.
Τι σημαίνει καλλιτέχνης;
Για τη Μυρτώ, καλλιτέχνης είναι εκείνος που μπορεί να μετασχηματίζει την πραγματικότητα.
«Καλλιτέχνης είναι όποιος βρίσκει τη δύναμη να πάρει κάτι και να το μεταμορφώσει σε κάτι άλλο. Είναι ο άνθρωπος που έχει ανοιχτές κεραίες, παρατηρεί τον κόσμο και μετατρέπει την πληροφορία σε δημιουργία».
Η ψυχική υγεία και η πρώτη κρίση πανικού
Η συζήτηση οδηγείται αναπόφευκτα στην ψυχική υγεία, ένα θέμα με το οποίο η ίδια έχει ασχοληθεί τόσο επιστημονικά όσο και προσωπικά.
Θυμάται ότι τα πρώτα σημάδια εμφανίστηκαν στην εφηβεία και στις αρχές της ενήλικης ζωής της μέσα από ψυχοσωματικά συμπτώματα.
«Στα 22 μου έπαθα την πρώτη κρίση πανικού. Άρχισε να επαναλαμβάνεται. Φοβόμουν να βγω από το σπίτι, να μετακινηθώ, να δράσω. Κλείστηκα πολύ στον εαυτό μου».
Η κατάσταση αυτή την οδήγησε τελικά στην ψυχοθεραπεία
«Κάποια στιγμή είπα ότι δεν μπορώ άλλο. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία και πραγματικά με βοήθησε. Νιώθω ότι ενηλικιώθηκα μέσα από αυτή τη διαδικασία».
Όπως τονίζει, η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι αδυναμία αλλά μια πράξη φροντίδας προς τον εαυτό μας.
«Έχω σκεφτεί πολλές φορές να τα παρατήσω»
Παρά την αγάπη της για τη μουσική, δεν κρύβει ότι πολλές φορές αμφισβήτησε τον δρόμο που επέλεξε.
«Έχω πει πολλές φορές ότι θέλω να τα παρατήσω. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα σοβαρά να ακολουθήσω έναν άλλο επαγγελματικό δρόμο, παρότι έχω σπουδάσει».
Για να στηρίξει οικονομικά τη μουσική της πορεία έχει εργαστεί σε πολλές διαφορετικές δουλειές, από babysitting και πωλήσεις μέχρι καθαριότητα και εταιρείες μουσικής επιμέλειας.
«Δεν ζω από τη μουσική. Κάνω πολλές δουλειές παράλληλα για να μπορώ να συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπώ».
Η αίσθηση της αδικίας
Η Μυρτώ δεν κρύβει την απογοήτευσή της για την κοινωνική πραγματικότητα.
«Δεν πιστεύω ότι υπάρχει δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει αρκετός σεβασμός, αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση».
Μάλιστα, αναφέρεται ιδιαίτερα στη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι σήμερα.
«Μεγαλώνουμε μέσα σε έναν ατελείωτο ανταγωνισμό. Να είσαι ο καλύτερος στο σχολείο, στη σχολή, στη δουλειά. Και στο τέλος πολλοί άνθρωποι είναι κουρασμένοι, μορφωμένοι και παρ’ όλα αυτά δυσκολεύονται να ζήσουν αξιοπρεπώς».
Το όνειρο και η λέξη που τη συνοδεύει
Όταν η συζήτηση φτάνει στο μέλλον, η Μυρτώ δεν μιλά για καριέρες ή μεγάλες φιλοδοξίες.
«Αυτό που θέλω περισσότερο είναι να είναι καλά οι άνθρωποί μου και να νιώθω ότι προχωράμε όλοι μαζί».
Και όταν καλείται να επιλέξει μία μόνο λέξη που θα ήθελε να χαρακτηρίζει τη ζωή της, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη:
«Θάρρος. Περισσότερο θάρρος».
