Σε μια κοινωνία που συχνά αντιμετωπίζει την αναπηρία με οίκτο, σιωπή ή αποκλεισμό, ο Δημήτρης Μπόσκος από τη Δράμα αποφάσισε να απαντήσει με δράση. Παρά την προοδευτική απώλεια της όρασής του λόγω μελαγχρωστικής αμφιβληστροειδοπάθειας, δεν επέτρεψε ποτέ στην αναπηρία να γίνει το τέλος της ζωής του αλλά η αρχή μιας νέας διαδρομής. Δημιούργησε τη δική του επιχείρηση, απασχολεί άτομα ΑμεΑ, στηρίζει μικρούς παραγωγούς και μετατρέπει καθημερινά ένα κατάστημα στη Δράμα σε χώρο αποδοχής, αξιοπρέπειας και συμπερίληψης. Η ιστορία του δεν είναι απλώς μια προσωπική μάχη· είναι ένα μάθημα για το τι σημαίνει να επιμένεις να ζεις ισότιμα σε έναν κόσμο που ακόμη δεν είναι πραγματικά προσβάσιμος.
Πώς προήλθε η αναπηρία σας;
Ονομάζομαι Δημήτρη Μπόσκος και η πάθηση μου είναι μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια και έχασα την όραση σταδιακά. Απ’ τα τριάντα μου χρόνια και μετά άρχισα σιγά-σιγά να χάνω την όραση.
Πώς το βιώσατε όλο αυτό έτσι σε μια μιρκή, κοινωνία , όπως η Δράμα
Εγώ τότε ήμουνα στο χωριό μου, στο Βόλακα. Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα από μια κτηνοτροφική οικογένεια. Είχαμε πρόβατα, είχε ο πατέρας μου. Μέχρι που εμφανίστηκε η αναπηρία και αναγκαστικά έτρεχα σε γιατρούς, μέχρι που κάποια στιγμή βρήκα τον καθηγητή μου στη Θεσσαλονίκη, τον Δημητράκο Σταύρο και τον έχω πολύ ψηλά γιατί ο άνθρωπος με βοήθησε πάρα πολύ με τα λόγια του. Αφού είχα πάει όπως σας είπα σε πολλούς γιατρούς και όλοι μου λέγανε “έλα τον άλλο μήνα, έλα τον άλλο μήνα κάτι θα δούμε, κάτι θα κάνουμε”. Και το χειρότερο ήταν για μένα ότι πίστευα ότι τον άλλο μήνα που θα πάω στο γιατρό θα, θα βλέπω. Εγώ όταν γυρνούσα στο σπίτι και ήταν το αντίθετο το αποτέλεσμα, εννοείται η ψυχολογία μου ήταν χάλια.
“Δημήτρη, δεν ξέρω τι έχεις κάνει μέχρι τώρα, πού έχεις πάει, σε τι γιατρούς και τι σου έχουν πει. Εγώ θα είμαι σκληρός απέναντί σου.
Η πάθησή σου είναι αυτή, μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια όπως είπαμε και οδηγεί σε τύφλωση και είναι μια αναστρέψιμη. Αυτό έγινε γύρω στα τριάντα πέντε μου έγινε αυτό όταν βρήκα τον καθηγητή
Τα πρώτα βήματα
Αφού γύρισα μετά στο χωριό μου, είχα την εικόνα στο μυαλό μου ότι τα άτομα με αναπηρία στο χωριό τέλος πάντων που ήξερα ή είναι κλεισμένα στα σπίτια και πηγαίνουν οι φίλοι και οι συγγενείς, ξέρεις, με ένα χυμό και μια σοκολάτα να τους δουν και μετά λένε “α, πήγα να δω το καημένο το Δημήτρη μωρέ, κρίμα δεν βλέπει” κι αυτά. Ή θα είναι οι άντρες αλκοολικοί στα καφενεία και θα δημιουργούν και προβλήματα. Εγώ δεν ήθελα να είμαι ούτε ο ένας ούτε στη μια περίπτωση ούτε στην άλλη. Δύο χρόνια με πήρε πολύ χάλια. Πρέπει να δω τι θα κάνω, γιατί ο μόνος λόγος για να βγω απ’ το σπίτι ήταν να βρω κάπου να εργαστώ.
Αλλά ποιος θα έπαιρνε έναν τυφλό στη δουλειά του;
Αλλά ποιος θα έπαιρνε έναν τυφλό στη δουλειά του; Ε, αυτός ήταν ο λόγος που άνοιξα το πρώτο μαγαζί στο χωριό μου, ένα μίνι μάρκετ, το οποίο το διατηρώ ακόμα. Στην πορεία όμως, αφού πήγαν καλά τα πράγματα, έστρωσα το μαγαζάκι. Μια μέρα με έναν φίλο γιατρό που συζητούσα μου λέει “πώς είσαι; Τι κάνεις; Πώς περνάς το χρόνο σου;” Λέω, γιατρέ μου, δόξα τω Θεώ, το μαγαζάκι δουλεύει
Εκεί είμαι όλη μέρα με τους προμηθευτές, με τους πελάτες, με φίλους εκεί πέρα. Συζητάμε, περνάει ώρα μου ευχάριστα. Μου λέει καλό αυτό που κάνεις, αλλά πρέπει να βρεις, να κάνεις κάτι ακόμα. Γιατί δεν μπορεί να είσαι όλη μέρα κλεισμένος σε ένα μαγαζί. Θα πάθεις, μου λέει, κάτι. Σωστά. Τι να κάνω, λέω, γιατρέ; Εγώ με χίλια ζόρια έκανα ένα μαγαζί για να, γι’ αυτόν το λόγο.
Τα χόμπι ως άνοιγμα στην κοινωνία
Μου λέει να βρεις να κάνεις ένα χόμπι. Δεν ξέρω, λέει. Δεν έχεις κάποιο χόμπι; Και έτσι ξεκίνησα να κάνω αθλητισμό. Ναι. Στίβο. Και συμμετέχω, έχω συμμετέχει μέχρι τώρα σε δέκα πανελλήνια πρωταθλήματα, έχω δέκα χρυσά στη σφαίρα, οχτώ χρυσά στον δίσκο, ένα αργυρό στον δίσκο και ένα αργυρό στο ακόντιο. Πήγαν καλά τα πράγματα δηλαδή. Και πάλι μετά από λίγο καιρό ο γιατρός είναι φίλος και μου λέει «δεν πρέπει να βρεις κάτι να κάνεις μου λέει ακόμα – γιατί το δικό σου παράδειγμα πρέπει να το ακολουθήσουν και άλλοι» Τι να κάνω γιατρέ, μου λέει. Δεν ξέρω, συλλόγους άμα έχετε και σωματεία ΑμεΑ κι αυτά.
Το σωματείο
Και έτσι έβαλα υποψηφιότητα στο σωματείο που ήμουνα. Βγήκα πρόεδρος και όσο διάστημα ήμουν εκεί ως πρόεδρος του Σωματείου ΑμεΑ της Δράμας, με επισκέφτηκαν πολλά άτομα στο γραφείο. Συγγενείς, άτομα με αναπηρία, οι οικογένειές τους και εκεί κατάλαβα ότι το πρόβλημα, ένα από τα προβλήματά μας είναι και η εργασία.
Όπως είχα πει και εγώ στην αρχή, ποιος θα έπαιρνε έναν τυφλό στη δουλειά του; Έτσι; Γι’ αυτό λόγο κάναμε αυτή την ΚΟΙΝΣΕΠ εδώ και το καταστατικό μας λέει ότι μπορούν να εργάζονται άτομα με αναπηρία χωρίς να διακόπτονται τα επιδόματά τους. Επίσης, μπορούν, έχουμε όρο στο καταστατικό, μπορούν να προσφέρουν εθελοντικά τις εργασί-, την εργασία τους κάποιοι. Γι’ αυτό το λόγο έγινε αυτή η ΚΟΙΝΣΕΠ και κατά διαστήματα εκτός από εμάς απασχολούμε και άλλα άτομα. Η κοινωνία πώς το δέχεται αυτό έτσι; Το έχει, το έχει αγκαλιάσει αυτό το πρότζεκτ, ας το πούμε έτσι; Εδώ είναι ένα θέμα τώρα.
Η Δράμα
Η Δράμα είναι λίγο δύσκολη πόλη και η κοινωνία δεν έχουμε παράπονο από τον κόσμο, αλλά έχουμε παράπονο από τις αρχές. Δηλαδή οι δημοτικές αρχές, οι περιφερειακοί, οι αρχές δεν, δεν μας στήριξαν καθόλου.
Όλα μόνοι σας, όλα μόνοι σας
Ό,τι κάναμε το κάναμε μόνοι μας. Ναι. Και με τους, με τον κόσμο που μας στηρίζει. Έτσι. Έχουμε ανθρώπους εδώ πέρα που έρχονται γιατί ξέρουν ποιοι είμαστε. Έρχονται, μας στηρίζουν. Και φυσικά φαντάζομαι και η οικογένειά σας σας έχει στηρίξει. Ναι, εννοείται, εννοείται. Το κατάστημα είναι παντοπωλείο, καφέ μεζεδοπωλείο. Δεν ξέρω αν σας το είπα. Εκεί δηλαδή μπορεί εδώ στον χώρο μας κάποιος να πιει, να πιει το καφεδάκι του ή κάθε είδους ρόφημα, να απολαύσει κρασί, τσίπουρο, ούζο, ξέρω ‘γώ, μπύρα με εκλεκτούς μεζέδες.
Και επίσης έχουμε τμήμα παντοπωλείο που μπορεί να κάνει τα ψώνια για το καθημερινό του τραπέζι. Και κάτι τελευταί- Ναι. Συνήθως, όχι συνήθως, η πλειοψηφία των προϊόντων που είναι στα ράφια και στα ψυγεία είναι από μικρές επιχειρήσεις, από άλλες ΚΟΙΝΣΕΠ, από γυναικείους συνεταιρισμούς. Δηλαδή παραδοσιακά προϊόντα, χειροποίητα, τέτοια. Ο ένας, ο ένας στηρίζει τον άλλον δηλαδή. Μπράβο. Αυτό θέλαμε. Γιατί και λέω, το έχω πει από την αρχή ότι και οι άνθρωποι είναι άνθρωποι της δίπλας μας πόρτας.Βεβαίως. στηρίξουμε και αυτούς. Και κάτι τελευταίο για να μη σας κρατάω άλλο.
Το πρόβλημά μου είναι προσβασιμότητα
Παίζω κιθάρα, χορεύω παραδοσιακούς χορούς, έχω συμμετάσχει τέσσερις φορές σε πίστες μόδας για άτομα με αναπηρία, οπότε δεν νιώθω ότι κάτι μου λείπει. Αλλά δεν είναι όλοι οι ανάπηροι έτσι. Σίγουρα. Δεν είναι. Αυτός είναι ο λόγος που έγινε, ξέχασα να σας το πω, που έγινε και η επιχείρηση και αυτός είναι ο λόγος που προσπαθώ να κάνω περισσότερα πράγματα για να δείξω στους συναδέλφους τους ανάπηρους, παιδιά ελάτε εδώ είμαστε, ελάτε να κάνουμε πράγματα.
Έχω συμμετάσχει σε μαραθώνιο σαράντα δύο χιλιομέτρων στην Αθήνα και όταν ήρθα εδώ όλοι έρχονταν εδώ και μου λέγανε σε θαυμάζουμε. Λέω και εσείς γιατί; Κάντε το και εσείς γιατί; Ελάτε πράγματι κάτσαμε να ξεκινήσουμε. Τώρα παίζω κιθάρα για ένα χρόνο και παραπάνω. Μαζευτήκαμε εδώ τις τέσσερις φορές, έπαιξα κάποια τραγούδια. Μου λένε μπράβο, τι μπράβο. Κάντε το και εσείς ρε παιδιά. Όλοι μπορούμε. Γιατί;
Άρα κάνατε ένα μαγαζί για να γίνουμε λίγο πιο άνθρωποι
Μπράβο! Και όπως σας είπα το πρόβλημά μου όταν–στην καθημερινότητα είναι η προσβασιμότητα. Δηλαδή εγώ τώρα λόγω της δουλειάς, λόγω των καταστημάτων θα χρειαστεί να πάω δύο τρεις φορές στην τράπεζα, να πάω σε υπηρεσίες, να πάω στο λογιστή. Τα πεζοδρόμια δεν είναι προσβάσιμα. Βεβαίως. προσβάσιμα. Δηλαδή χρειάζομαι συνοδό. Γιατί πρέπει εγώ είμαι εξαρτημένος από κάποιον άνθρωπο κάθε μέρα; Αυτό είναι το πρόβλημά μου, ενώ θα μπορούσα και εγώ όπως όλοι να ξυπνήσω αnν υπάρχουν τα πεζοδρόμια, να πάρω το λευκό μου μπαστούνι και να πάω στο πρόβλημά μου, όπως και κάνω σε πολλά σημεία που υπάρχει οδηγός όδευσης τυφλώ
